Verdrag inzake de bevordering en de bescherming van investeringen tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van de Republiek Korea

Elke Verdragsluitende Partij waarborgt een eerlijke en rechtvaardige behandeling van de investeringen van investeerders van de andere Verdragsluitende Partij en belemmert niet, door onredelijke of discriminatoire maatregelen, de werking, het beheer, de instandhouding, het gebruik, het genot of de vervreemding daarvan door deze investeerders. Elke Verdragsluitende Partij kent aan die investeringen volledige zekerheid en bescherming toe.

Meer in het bijzonder kent elke Verdragsluitende Partij aan investeerders van de andere Verdragsluitende Partij en aan hun investeringen onder andere ten aanzien van de werking, het beheer, de instandhouding, het gebruik, het genot of de vervreemding van investeringen, een behandeling toe die niet minder gunstig is dan die welke wordt toegekend aan investeringen van haar eigen investeerders of aan investeringen van investeerders van een derde staat, naar gelang van welke het gunstigst is voor de betrokken investeerder.

Indien een Verdragsluitende Partij investeerders van een derde staat bijzondere voordelen heeft toegekend uit hoofde van overeenkomsten tot oprichting van douane-unies, economische unies, monetaire unies of soortgelijke instellingen, dan wel op grond van interim-overeenkomsten die tot zodanige unies of instellingen leiden, is die Verdragsluitende Partij niet verplicht zodanige voordelen toe te kennen aan investeerders van de andere Verdragsluitende Partij.

Elke Verdragsluitende Partij komt alle verplichtingen na die zij mogelijk is aangegaan met betrekking tot investeringen van investeerders van de andere Verdragsluitende Partij.

Indien naast dit Verdrag de wettelijke bepalingen van een van beide Verdragsluitende Partijen of verplichtingen krachtens internationaal recht die thans tussen de Verdragsluitende Partijen bestaan of op een later tijdstip onderling worden aangegaan, een algemene of bijzondere regeling bevatten op grond waarvan voor investeringen door investeerders van de andere Verdragsluitende Partij aanspraak kan worden gemaakt op een behandeling die gunstiger is dan in dit Verdrag is voorzien, heeft een dergelijke regeling, in zoverre zij gunstiger is, voorrang boven dit Verdrag.

De bepalingen van het eerste en tweede lid van dit artikel dienen niet zodanig te worden uitgelegd dat een Verdragsluitende Partij verplicht is investeerders van de andere Verdragsluitende Partij het voordeel te doen genieten van een behandeling, voorkeur of voorrecht uit hoofde van een internationale overeenkomst of regeling die geheel of voornamelijk betrekking heeft op belastingen, met inbegrip van verdragen ter vermijding van dubbele belasting.

Elke Verdragsluitende Partij garandeert investeerders van de andere Verdragsluitende Partij de vrije overmaking van hun investeringen en opbrengsten. Deze overmakingen omvatten in het bijzonder, doch niet uitsluitend:

Alle overmakingen uit hoofde van dit Verdrag geschieden in vrij inwisselbare valuta, zonder beperking en vertraging, tegen de marktwisselkoers die geldt op de datum van de overmaking.

Investeringen van investeerders van de ene Verdragsluitende Partij worden niet genationaliseerd, onteigend of op andere wijze onderworpen aan maatregelen die met nationalisatie of onteigening vergelijkbare gevolgen hebben (hierna te noemen „onteigening") op het grondgebied van de andere Verdragsluitende Partij, behalve in het algemeen belang en tegen een onmiddellijke, adequate en doelmatige schadeloosstelling. Onteigening geschiedt op basis van non-discriminatie en met inachtneming van een behoorlijke rechtsgang.

Deze schadeloosstelling dient overeen te komen met de billijke marktwaarde van de onteigende investeringen onmiddellijk voordat de onteigening plaatsvindt of voordat de ophanden zijnde onteigening openbaar wordt, naar gelang van wat het eerst plaatsvindt, dient rente te omvatten tegen de geldende commerciële rentevoet vanaf de datum van onteigening tot de datum van betaling en dient zonder vertraging te worden betaald en te gelde te kunnen worden gemaakt en vrij te kunnen worden ingewisseld en overgemaakt.

Investeerders van een Verdragsluitende Partij die getroffen worden door een onteigening hebben recht op onverwijlde behandeling van hun zaak en van de waardering van hun investeringen in overeenstemming met de in dit artikel genoemde beginselen door een rechterlijke of een andere onafhankelijke autoriteit van de andere Verdragsluitende Partij.

Wanneer een Verdragsluitende Partij de vermogens-bestanddelen van een lichaam dat is opgericht onteigent krachtens haar wetten en voorschriften en waarin investeerders van de andere Verdragsluitende Partij deelnemen of er aandelen of schuldbewijzen van bezitten, worden de bepalingen van dit artikel toegepast.

Een geschil tussen een Verdragsluitende Partij en een investeerder van de andere Verdragsluitende Partij betreffende onteigening of nationalisatie van investeringen wordt, voor zover mogelijk, op minnelijke wijze beslecht door de partijen bij het geschil.

De lokale rechtsmiddelen krachtens de wetten en voorschriften van de Verdragsluitende Partij op het grondgebied waarvan de investering is gedaan staan open voor investeerders van de andere Verdragsluitende Partij op basis van een behandeling die niet minder gunstig is dan die welke door de eerstbedoelde Verdragsluitende Partij wordt toegekend aan investeringen van haar eigen investeerders of aan investeerders van een derde staat, naar gelang van wat het gunstigst is voor de betrokken investeerder.

Indien het geschil niet binnen zes (6) maanden vanaf de datum waarop een van de partijen bij het geschil heeft verzocht om een minnelijke schikking kan worden beslecht, stemmen beide Verdragsluitende Partijen er bij dezen mee in het geschil voor te leggen aan het Internationale Centrum voor de Beslechting van Investeringsgeschillen (ICSID) ter beslechting door conciliatie of arbitrage krachtens het Verdrag inzake de beslechting van investeringsgeschillen tussen staten en onderdanen van andere staten, dat op 18 maart 1965 te Washington werd opengesteld voor ondertekening.

Enig geschil tussen de Verdragsluitende Partijen inzake de interpretatie of toepassing van het Verdrag wordt, voor zover mogelijk, door middel van overleg langs diplomatieke weg beslecht.

Indien een geschil niet binnen zes (6) maanden kan worden beslecht, wordt het in overeenstemming met de bepalingen van dit artikel op verzoek van een van de Verdragsluitende Partijen voorgelegd aan een ad hoc-scheidsgerecht.

Een dergelijk scheidsgerecht wordt per geval als volgt samengesteld: binnen twee (2) maanden na de datum van ontvangst van een verzoek om arbitrage benoemt elke Verdragsluitende Partij een lid van het scheidsgerecht. Deze twee leden kiezen vervolgens een onderdaan van een derde staat die wordt benoemd tot voorzitter van het scheidsgerecht. De voorzitter wordt binnen twee (2) maanden na de datum van de benoeming van de twee overige leden benoemd.

Indien de nodige benoemingen niet geschieden binnen de tijdvakken bedoeld in het derde lid van dit artikel, kan elk van de Verdragsluitende Partijen de President van het Internationale Gerechtshof verzoeken deze benoemingen te verrichten. Indien de President onderdaan is van een van de Verdragsluitende Partijen of anderszins verhinderd is deze functie uit te oefenen, wordt de Vice-President verzocht de benoemingen te verrichten. Indien ook de Vice-President onderdaan is van een van de Verdragsluitende Partijen of verhinderd is genoemde functie uit te oefenen, wordt het lid van het Internationale Gerechtshof dat de hoogste anciënniteit heeft en geen onderdaan is van een van de Verdragsluitende Partijen, verzocht de benoemingen te verrichten.

Het scheidsgerecht neemt zijn beslissing bij meerderheid van stemmen. Deze beslissing is bindend voor beide Verdragsluitende Partijen.

Elke Verdragsluitende Partij draagt de kosten van haar eigen scheidsman en die van haar vertegenwoordiging in de arbitrageprocedure. De kosten van de voorzitter en de overige kosten worden door de Verdragsluitende Partijen in gelijke delen gedragen. Het scheidsgerecht kan bij zijn beslissing evenwel bepalen dat een van de twee Verdragsluitende Partijen een groter deel van de kosten draagt.

Het scheidsgerecht stelt zijn eigen procedureregels vast.

Dit Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de tweede maand die volgt op de datum waarop beide Verdragsluitende Partijen elkaar schriftelijk hebben medegedeeld dat aan hun grondwettelijk vereiste procedures is voldaan, en blijft van kracht gedurende een tijdvak van vijftien jaar.