Verdrag nopens de tenuitvoerlegging van in het buitenland gewezen scheidsrechterlijke uitspraken

[Zie de Engelse tekst voor een opsomming van Staatshoofden]

Die het Protocol betreffende arbitrage-clausules, nedergelegd te Genève op 24 September 1923, hebben geteekend;

Besloten hebbende een verdrag te sluiten teneinde dit Protocol aan te vullen,

Hebben aangewezen als hun gevolmachtigden:

[Zie de Engelse tekst voor de lijst van gevolmachtigden]

welke na hunne in goeden en behoorlijken vorm bevonden volmachten te hebben overgelegd, omtrent de volgende bepalingen zijn overeengekomen:

Artikel 1

In de gebieden van elk der Hooge Verdragsluitende Partijen, waarop dit Verdrag van toepassing is, zal een scheidsrechterlijke uitspraak, gewezen ten gevolge van een compromis of van een compromissoire clausule als bedoeld in het Protocol betreffende arbitrage-clausules, ter onderteekening nedergelegd te Genève op 24 September 1923, als bindend worden erkend en de tenuitvoerlegging van deze uitspraak zal worden toegestaan, overeenkomstig de regelen van rechtsvordering, geldende in het gebied waar een beroep op de uitspraak wordt gedaan, mits deze uitspraak zal zijn gewezen in het gebied van een der Hooge Verdragsluitende Partijen, waarop dit Verdrag van toepassing is, en tusschen personen, die onderworpen zijn aan de rechtspraak van een der Hooge Verdragsluitende Partijen.

Teneinde deze erkenning of deze tenuitvoerlegging te verkrijgen, zal het bovendien noodig zijn, dat:

• a). de uitspraak is gewezen ingevolge een compromis of een compromissoire clausule, welke geldig zijn volgens de wetgeving, die er op van toepassing is;

• b). het onderwerp van de uitspraak volgens de wetgeving van het land, waar daarop een beroep wordt gedaan, vatbaar is geregeld te worden langs scheidsrechterlijken weg;

• c). de uitspraak gewezen is door het scheidsgerecht aangewezen in het compromis of in de compromissoire clausule, of dat samengesteld was overeenkomstig de tusschen partijen getroffen overeenkomst en de rechtsregelen, die van toepassing zijn op de scheidsrechterlijke procedure;

• d). de uitspraak definitief is geworden in het land, waar zij gewezen is, in dien zin, dat zij niet als zoodanig zal worden beschouwd, indien er tegen nog mogelijk is verzet, beroep of voorziening in cassatie (in de landen waar deze rechtsmiddelen bestaan), of indien bewezen wordt, dat een geding om de geldigheid van de uitspraak te betwisten aanhangig is;

• e). de erkenning of de tenuitvoerlegging van de uitspraak niet strijdig is met de openbare orde of met de beginselen van het publieke recht van het land, waar de uitspraak wordt ingeroepen.

Artikel 2

Zelfs indien de voorwaarden gesteld in artikel 1 zijn vervuld, zullen de erkenning en de tenuitvoerlegging van de uitspraak worden geweigerd, indien de rechter vaststelt, dat:

• a). de uitspraak vernietigd is geworden in het land, waar zij gewezen was;

• b). de partij tegen wie een beroep op de uitspraak is gedaan van de scheidsrechterlijke procedure niet tijdig genoeg kennis heeft gehad om verweer te kunnen voeren, of dat deze partij, onbekwaam om in rechte op te treden, niet op regelmatige wijze vertegenwoordigd is geweest;

• c). de uitspraak niet betrekking heeft op het geschilpunt beoogd in of vallende binnen de bepalingen van het compromis of van de compromissoire clausule, of de uitspraak beslissingen bevat, die de bepalingen van het compromis of van de compromissoire clausule te buiten gaan.

Indien de uitspraak niet een beslissing heeft gegeven over alle vragen, welke aan het scheidsgerecht waren onderworpen, zal de bevoegde autoriteit van het land, waar erkenning of tenuitvoerlegging van deze uitspraak wordt gevraagd, indien zij dit wenschelijk oordeelt, die erkenning of die tenuitvoerlegging kunnen verdagen, of deze afhankelijk stellen van een waarborg, dien zij zal kunnen vaststellen.

Artikel 3

Indien de partij tegen wie de uitspraak gewezen is aantoont, dat volgens de rechtsregelen, die van toepassing zijn op de scheidsrechterlijke procedure, een andere grond dan die bedoeld in artikel 1 sub a en c en artikel 2 sub b en c aanwezig is, waarop deze partij in rechte de geldigheid van de uitspraak kan betwisten, zal de rechter desgewenscht erkenning of tenuitvoerlegging van de uitspraak kunnen weigeren of deze kunnen aanhouden, aan de partij een redelijken termijn latende om de uitspraak door het bevoegde gerecht nietig te doen verklaren.

Artikel 4

De partij, die de uitspraak inroept, of die de tenuitvoerlegging er van verlangt, moet met name overleggen:

• 1). de uitspraak in originali of een afschrift hiervan, dat overeenkomstig de wetgeving van het land, waar de uitspraak is gewezen, de noodige waarborgen biedt voor de authenticiteit hiervan;

• 2). de stukken en gegevens strekkende om vast te stellen, dat de uitspraak in het land, waar zij is gewezen, definitief is geworden in den zin bedoeld in artikel 1 sub d;

• 3). zoo noodig de stukken en gegevens strekkende om vast te stellen, dat de voorwaarden bedoeld in artikel 1 alinea 1 en alinea 2, sub a en c, zijn vervuld.

Een vertaling van de uitspraak en van de andere in dit artikel vermelde stukken in de officieele taal van het land, waar de uitspraak wordt ingeroepen, kan worden verlangd. Deze vertaling zal door een diplomatieken of consulairen vertegenwoordiger van het land, waartoe de partij behoort die de uitspraak inroept, of door een beëedigd vertaler van het land, waar de uitspraak wordt ingeroepen, voor eensluidend verklaard moeten worden.

Artikel 5

De bepalingen van de voorafgaande artikelen zullen geen enkele betrokken partij berooven van het recht, om zich op een scheidsrechterlijke uitspraak te beroepen op de wijze en in de mate, als toegestaan wordt door de wetgeving of de verdragen van het land, waar deze uitspraak wordt ingeroepen.

Artikel 6

Dit Verdrag is slechts van toepassing op scheidsrechterlijke uitspraken, welke gewezen zijn na de inwerkingtreding van het Protocol betreffende arbitrage-clausules, ter onderteekening nedergelegd te Genève op 24 September 1923.

Artikel 7

Dit Verdrag, dat nedergelegd zal blijven ter onderteekening door alle Staten, die het Protocol van 1923 betreffende arbitrage-clausules hebben geteekend, zal worden bekrachtigd.

Het zal slechts kunnen worden bekrachtigd namens die Leden van den Volkenbond en die Staten, welke niet Lid zijn van den Bond, namens wie het Protocol van 1923 bekrachtigd zal zijn.

De bekrachtigingen zullen zoo spoedig mogelijk worden nedergelegd bij den Secretaris-Generaal van den Volkenbond, die de nederlegging hiervan aan alle Staten, die het Verdrag hebben onderteekend, zal mededeelen.

Artikel 8

Dit Verdrag zal in werking treden drie maanden nadat het zal zijn bekrachtigd namens twee Hooge Verdragsluitende Partijen. Daarna zal het Verdrag voor iedere Hooge Verdragsluitende Partij in werking treden drie maanden na de nederlegging van haar bekrachtiging bij den Secretaris-Generaal van den Volkenbond.

Artikel 9

Dit Verdrag zal namens ieder Lid van den Volkenbond of namens iederen Staat die niet Lid is van den Volkenbond, kunnen worden opgezegd. De opzegging zal geschieden door middel van een schriftelijke kennisgeving, gericht tot den Secretaris-Generaal van den Volkenbond, die deze onmiddellijk aan alle andere Verdragsluitende Partijen zal doen toekomen met vermelding van den datum, waarop de opzegging is ontvangen.

De opzegging zal slechts werken ten aanzien van de Hooge Verdragsluitende Partij, die er van zal hebben kennis gegeven en één jaar na den datum, waarop de kennisgeving den Secretaris-Generaal van den Volkenbond zal hebben bereikt.

De opzegging van het Protocol betreffende arbitrage-clausules zal van rechtswege de opzegging van dit Verdrag medebrengen.

Artikel 10

Dit Verdrag is niet van rechtswege van toepassing op de koloniën, protectoraten of gebieden, welke geplaatst zijn onder de suzereiniteit of het mandaat van een van de Hooge Verdragsluitende Partijen.

Te allen tijde zal het Verdrag kunnen worden uitgestrekt over één of meerdere dezer koloniën, gebieden of protectoraten, waarop het Protocol betreffende arbitrage-clausules, ter onderteekening nedergelegd te Genève op 24 September 1923, van toepassing is, door een verklaring, door een van de Hooge Verdragsluitende Partijen te richten tot den Secretaris-Generaal van den Volkenbond.

Zoodanige verklaring zal van kracht worden drie maanden na de nederlegging hiervan.

De Hooge Verdragsluitende Partijen zullen te allen tijde het Verdrag kunnen opzeggen voor alle of eenige van hare koloniën, protectoraten of hierboven bedoelde gebieden. Artikel 9 is van toepassing op deze opzegging.

Artikel 11

Een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van dit Verdrag zal door den Secretaris-Generaal van den Volkenbond worden toegezonden aan ieder Lid van den Volkenbond en aan iederen Staat, die niet Lid is van den Volkenbond en die het Verdrag heeft onderteekend.

In faith whereof, the above-named Plenipotentiaries have signed the present Convention.

DONE at Geneva, on the twenty-sixth day of September one thousand nine hundred and twenty-seven, in a single copy, of which the English and French texts are both authentic, and which will be kept in the archives of the League of Nations.