LegalizeUstawa z dnia 20 lipca 2001 r. o świadczeniu dla cywilnych ofiar wojny
Art. 1.
Ustawa określa zasady ustalania i realizacji świadczenia dla cywilnych ofiar wojny.
Art. 2.
Cywilnymi ofiarami wojny w rozumieniu ustawy są obywatele polscy, posiadający stałe miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, którzy doznali naruszenia sprawności organizmu powodującego całkowitą i trwałą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji:
1) na skutek działań wojennych w latach 1939-1947, nie wchodząc w skład formacji wojskowych, zmilitaryzowanych służb państwowych i ruchu oporu,
2) na skutek eksplozji niewybuchów pozostałych z okresu wojny 1939-1945, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zdarzenie naruszające sprawność organizmu miało miejsce w okresie wojny 1939-1945 lub po wojnie, nie później jednak niż do dnia 15 listopada 1956 r., zaś całkowita i trwała niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji została stwierdzona w ciągu 5 lat od dnia zdarzenia.
Art. 3.
Cywilnym ofiarom wojny przysługuje świadczenie pieniężne określone w ustawie.
Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest samoistne.
Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, wynosi miesięcznie 50% kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy.
Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest waloryzowane na zasadach wynikających z przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 4.
Świadczenie, o którym mowa w art. 3, i koszty jego obsługi finansowane jest z budżetu państwa.
Art. 5.
Prawo do świadczenia pieniężnego ustalają i świadczenie wypłacają organy rentowe w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Świadczenie pieniężne wypłacane jest:
1) wraz z emeryturą lub rentą - osobie pobierającej emeryturę lub rentę,
2) kwartalnie, w trzecim miesiącu kwartału - osobie mającej ustalone prawo do emerytury lub renty, której wypłata została zawieszona,
3) kwartalnie, w trzecim miesiącu kwartału - osobie niemającej ustalonego prawa do emerytury lub renty, osobie mającej ustalone prawo do emerytury lub renty przez inny organ emerytalno-rentowy albo osobie pobierającej świadczenie o charakterze rentowym z instytucji zagranicznych.
Świadczenie pieniężne jest wypłacane osobie uprawnionej, mającej stałe miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 6.
Świadczenie przyznaje się na udokumentowany wniosek osoby uprawnionej.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać dokumentację medyczną z okresu zdarzenia, o którym mowa w art. 2, potwierdzającą zaistnienie tego zdarzenia oraz inne dowody, potwierdzające związek przyczynowy tego zdarzenia z powstałą całkowitą i trwałą niezdolnością do pracy i samodzielnej egzystencji.
O całkowitej i trwałej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, dacie jej powstania oraz związku przyczynowym ze zdarzeniem, o którym mowa w art. 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 7.
Prawo do świadczenia ustala organ rentowy w formie decyzji.
Od decyzji organu rentowego przysługują osobie uprawnionej środki odwoławcze przewidziane dla emerytur i rent w odrębnych przepisach.
Art. 8.
W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.