Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 stycznia 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

Treść obwieszczenia

1) ustawą z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy ,

2) ustawą z dnia 22 grudnia 1995 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw ,

3) ustawą z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym ,

4) ustawą z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ,

5) ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa ,

6) ustawą z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ,

7) ustawą z dnia 12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego ,

8) ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół

i zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.

1) art. 20, 22, 24 i 25 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy , które stanowią:

Art. 20. W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512) wprowadza się następujące zmiany: 1) skreśla się art. 45; 2) w art. 131 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu: « § 1a. O nieudzieleniu zezwolenia przez radę wierzycieli na dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa syndyk niezwłocznie zawiadamia kierownika wojewódzkiego urzędu pracy właściwego ze względu na siedzibę przedsiębiorstwa, który, w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia, może zgłosić sądowi umotywowany sprzeciw. Do czasu rozstrzygnięcia sprzeciwu syndyk jest obowiązany nadal prowadzić przedsiębiorstwo. » ; 3) w art. 204 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: « 1) koszty postępowania upadłościowego oraz koszty postępowania układowego poprzedzającego ogłoszenie upadłości; wydatki połączone z zarządem i likwidacją masy upadłości, nie wyłączając podatków i innych danin publicznych; należności za pracę i renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci; wsparcie dla upadłego i jego rodziny oraz ciążące na nim należności alimentacyjne, jak również koszty ostatniej choroby i zwykłego pogrzebu upadłego;». ”

Art. 22. W ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 84) skreśla się art. 15.

Art. 24. Po rocznym okresie obowiązywania ustawy Minister Pracy i Polityki Socjalnej przedstawi Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej informację o działalności Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Art. 25. Przepisy ustawy stosuje się do świadczeń pracowniczych określonych w art. 6, do których uprawnienie powstało po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2) art. 2 i 3 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy , które stanowią:

Art. 2. 1. W okresie do dnia 31 grudnia 1997 r. osoba, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, zwanej dalej w niniejszym artykule «ustawą», może wystąpić do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, określonego w art. 7 ust. 2 ustawy, z pisemnym wnioskiem o wypłatę świadczeń pracowniczych wskazanych w art. 6 ustawy, jeżeli nie zostały one zaspokojone przez niewypłacalnego pracodawcę. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie niewypłacalnego pracodawcy oraz rodzaje i wysokość niezaspokojonych świadczeń pracowniczych, zgodnie z art. 6 ustawy. Do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądowe zasądzające na rzecz uprawnionej osoby należność z tytułu świadczenia pracowniczego określonego w art. 6 ustawy i dokumenty potwierdzające przeprowadzenie bezskutecznego postępowania zmierzającego do wyegzekwowania zasądzonej należności albo dokumenty potwierdzające niezaspokojenie świadczenia pracowniczego w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym prowadzonym wobec niewypłacalnego pracodawcy. 3. Przepis ust. 1 ma zastosowanie do świadczeń pracowniczych wymienionych w art. 6 ustawy, jeżeli uprawnienie do danego świadczenia powstało w okresie od dnia 21 marca 1990 r. do dnia, w którym świadczenie to może być zaspokojone ze środków Funduszu na podstawie niniejszej ustawy, a nie mogło być zaspokojone zgodnie z przepisami ustawy lub rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 11 stycznia 1995 r. w sprawie rozszerzenia zakresu świadczeń pracowniczych podlegających zaspokojeniu ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (Dz. U. Nr 7, poz. 35). 4. Przy realizacji wniosku o wypłatę świadczeń pracowniczych w okolicznościach określonych w ust. 1 i 3 Fundusz wypłaca kwotę odpowiadającą kwocie należności głównej świadczenia pracowniczego, zwaloryzowaną w stosunku do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z kwartału poprzedzającego kwartał, w którym następuje wypłata tego świadczenia z Funduszu, ogłaszanego dla celów rewaloryzacji emerytur i rent przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski». Wskaźnik waloryzacji stanowi stosunek procentowy między kwotą należności głównej niezaspokojonego świadczenia a kwotą przeciętnego wynagrodzenia w kwartale, w którym świadczenie było wymagalne. 5. Przy realizacji wniosku o wypłatę świadczeń pracowniczych w okolicznościach określonych w ust. 1 i 3 przepisy art. 6a, art. 7 ust. 3 i 4, art. 8 i 9 ustawy stosuje się odpowiednio; przepisy art. 10 ustawy stosuje się odpowiednio, jeżeli w dniu wypłaty z Funduszu świadczenie pracownicze nie było przedawnione. 6. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi w drodze rozporządzenia wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2, oraz szczegółowy tryb postępowania związany z dokonywaniem wypłat świadczeń pracowniczych. Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 9 i art. 2 ust. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, oraz art. 1 pkt 16, który wchodzi w życie z dniem 1 marca 1996 r.

3) art. 8 ustawy z dnia 22 grudnia 1995 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw , który stanowi:

Art. 8. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1996 r., z wyjątkiem przepisów: 1) art. 1 pkt 13 dotyczącego art. 27 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie pierwszego dnia czwartego miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia ustawy, 2) art. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

4) art. 172 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym , który stanowi:

Art. 172. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

5) art. 70 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych , który stanowi:

Art. 70. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że: 1) art. 6 ust. 7 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 września 1997 r., 2) art. 21 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., 3) art. 31 ust. 1 pkt 2 oraz art. 59 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

6) art. 150 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa , który stanowi:

Art. 150. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt 2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23, art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit. a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

7) art. 127 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , który stanowi:

Art. 127. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem: 1) art. 24-31, 33, 73 ust. 2, art. 74 ust. 1 i 5, art. 75 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 9 i 10 oraz ust. 3, art. 109, 117 ust. 2-4, art. 119 i 120, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, 2) art. 108, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1998 r., 3) art. 39 ust. 1-4, który wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r., 4) art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r., 5) art. 22 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

8) art. 57 ustawy z dnia 12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego , który stanowi:

Art. 57. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

9) art. 7-10 i 12 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół , które stanowią:

Art. 7. 1. Pracodawcy dokonują zwrotu środków Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na warunkach określonych przez marszałka województwa do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, należnych z tytułu zarządzonej przez marszałka województwa i uiszczonej wypłaty jednorazowych świadczeń w związku z przejściowymi trudnościami finansowymi pracodawcy oraz z tytułu udzielonych pracodawcom pożyczek, o których mowa w dotychczasowym brzmieniu art. 4 ustawy wymienionej w art. 2 niniejszej ustawy, w wysokości odpowiadającej kwocie składki na ubezpieczenia społeczne od należnych pracownikowi, a niewypłaconych wynagrodzeń za okres, za który wobec niewypłacenia pracownikom przez pracodawcę wynagrodzenia za pracę zostało wypłacone jednorazowe świadczenie. 2. Przepis art. 10 ust. 1 i 2 ustawy wymienionej w art. 2 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio. Art. 8. 1. Akcje i udziały w spółkach handlowych, w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 i z 2001 r. Nr 102, poz. 1117) objęte przez Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwany dalej «Funduszem», w zamian dokonanych wkładów niepieniężnych (aportów) nieruchomości przewłaszczonych przez Fundusz za niespłacone wierzytelności Funduszu - przechodzą z mocy prawa w zarząd Agencji Rozwoju Przemysłu S.A., zwanej dalej «Agencją», według wartości nominalnej określonej w umowach spółek. 2. W okresie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dysponent środków Funduszu wyda Agencji, po ustaleniu z nią w drodze umowy przedmiotu wydania i warunków wydania, wszelką dokumentację dotyczącą akcji, udziałów i innych praw wynikających z tej własności. 3. Agencja, w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2003 r., zbędzie akcje i udziały, o których mowa w ust. 1, wykonując do tego czasu prawa Funduszu z akcji i udziałów. Wszelkie kwoty uzyskiwane z tytułu zbycia akcji i udziałów Agencja gromadzić będzie na wyodrębnionym subkoncie bankowym. Po upływie każdego kwartału, licząc od dnia 1 stycznia 2002 r., Agencja odprowadzi na konto Funduszu zgromadzone środki po potrąceniu prowizji, o której mowa w ust. 4, przekazując jednocześnie dysponentowi Funduszu szczegółowy wykaz odzyskanych kwot oraz tytułów ich uzyskania. 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy i ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i terminy informacji kwartalnych sporządzanych przez Agencję, a także wysokość prowizji, stanowiącą określony procent środków, o których mowa w ust. 3, które Agencja przeznaczy na pokrycie kosztów działań, o których mowa w ust. 1-3. Art. 9. Kadencja Rady Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych upływa z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 10. 1. Do dnia 31 marca 2002 r. utrzymuje się dotychczasowe struktury organizacyjne i zasady funkcjonowania Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z tym że przewidziane dla Prezesa Krajowego Urzędu Pracy i Rady Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych kompetencje w tym zakresie przechodzą na ministra właściwego do spraw pracy. 2. Do dnia 31 marca 2002 r. pracownicy Krajowego Urzędu Pracy i główny księgowy Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych realizujący zadania na rzecz Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz kierownicy i pracownicy Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wykonują wszelkie czynności na rzecz Funduszu na podstawie dotychczasowych pełnomocnictw, o ile nie są sprzeczne z ustawą, o której mowa w art. 2. 3. Z dniem 1 kwietnia 2002 r. kierownicy i pracownicy dotychczasowych Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stają się odpowiednio kierownikami lub pracownikami Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. 4. Stosunki pracy z kierownikami i pracownikami, o których mowa w ust. 3, wygasają z dniem 30 czerwca 2002 r., jeżeli przed dniem 31 maja 2002 r. nie zostaną im zaproponowane nowe warunki pracy lub płacy na dalszy okres albo w razie ich nieprzyjęcia do dnia 15 czerwca 2002 r. 5. Pracodawca obowiązany jest powiadomić na piśmie kierownika i pracownika odpowiednio o terminie wygaśnięcia stosunku pracy albo o skutkach nieprzyjęcia nowych warunków pracy lub płacy. 6. Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę może nastąpić za wypowiedzeniem. 7. W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 4, lub wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 6, kierownikom i pracownikom przysługuje odprawa, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136). 8. Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2, stosuje się przepisy tej ustawy.

Art. 12. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem: 1) art. 3 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., 2) art. 3 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., 3) art. 3 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2002 r., 4) art. 6, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

Rozdział 1. Przepisy ogólne

Art. 1.

Ustawa reguluje zasady i zakres ochrony roszczeń pracowniczych w razie niemożności ich zaspokojenia z powodu niewypłacalności pracodawcy.

Art. 2.

Art. 3.

1) ogłoszono upadłość pracodawcy,

2) odrzucono wniosek o ogłoszenie upadłości pracodawcy z powodu niezłożenia przez jego wierzyciela zaliczki na koszty postępowania,

3) oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości pracodawcy, ponieważ jego majątek oczywiście nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania,

4) umorzono postępowanie upadłościowe, ponieważ:

1) w okolicznościach stanowiących, zgodnie z przepisami o działalności gospodarczej, podstawę do:

2) przez pracodawcę, wobec którego, na podstawie odrębnych przepisów, jest prowadzone postępowanie likwidacyjne,

3) w przypadku faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę.

2a. Za dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy uważa się datę postanowienia sądu o ogłoszeniu upadłości, dzień uprawomocnienia się orzeczenia sądowego wydanego w okolicznościach określonych w ust. 1 pkt 2-4, dzień, w którym wystąpiły okoliczności określone w ust. 2 pkt 1 lub 3, albo dzień wszczęcia postępowania likwidacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.