LegalizeKonwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzona w Oslo dnia 18 września 1997 r
Treść konwencji
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
podaje do powszechnej wiadomości:
Dnia 18 września 1997 r. w Oslo została sporządzona Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, w następującym brzmieniu:
Przekład
Konwencja
o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu
Preambuła
Państwa-Strony niniejszej Konwencji,
Zdecydowane położyć kres cierpieniu i ofiarom, powodowanym przez miny przeciwpiechotne, które każdego tygodnia zabijają lub kaleczą setki osób, w większości niewinne i bezbronne osoby cywilne, zwłaszcza dzieci, utrudniają odbudowę i rozwój gospodarczy, uniemożliwiają repatriację uchodźców i osób przesiedlanych na określonym terytorium, oraz wywołują inne poważne następstwa przez wiele lat po ich rozmieszczeniu,
Przekonane, że jest rzeczą konieczną uczynić wszystko co jest w ich mocy, dla przyczynienia się w skuteczny i skoordynowany sposób do podjęcia wyzwania, jakie stanowi usunięcie min przeciwpiechotnych rozmieszczonych na całym świecie i dla zapewnienia ich zniszczenia,
Pragnąc uczynić wszystko, co w ich mocy, by nieść pomoc w opiece i rehabilitacji ofiar min, w tym też ich reintegracji społecznej i ekonomicznej,
Uznając, że całkowity zakaz min przeciwpiechotnych stanowiłby jednocześnie ważny środek budowy zaufania,
Wyrażając zadowolenie z przyjęcia „Protokołu w sprawie zakazów lub ograniczeń użycia min, min-pułapek i innych urządzeń”,zmienionego dnia 3 maja 1996 r., stanowiącego załącznik do „Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki”,a także wzywając do rychłej ratyfikacji tego Protokołu przez wszystkie państwa, które dotychczas tego nie uczyniły,
Wyrażając również zadowolenie z przyjęcia przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucji nr 51/45 S z dnia 10 grudnia 1996 r. wzywającej wszystkie państwa, aby zdecydowanie dążyły do zawarcia skutecznej, prawnie wiążącej umowy międzynarodowej zakazującej użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych,
Wyrażając także zadowolenie ze środków podjętych jednostronnie lub wielostronnie w ciągu ostatnich lat w celu zakazania, ograniczenia lub wstrzymania użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych,
Podkreślając rolę opinii publicznej w promowaniu zasad humanizmu, czego dowodem było wezwanie do całkowitego zakazu min przeciwpiechotnych, oraz uznając znaczenie wysiłków podejmowanych w tym celu przez Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, Międzynarodową Kampanię na Rzecz Zakazu Min Lądowych i inne liczne organizacje pozarządowe na całym świecie,
Przywołując Deklarację Ottawską z dnia 5 października 1996 r. oraz Deklarację Brukselską z dnia 27 czerwca 1997 r. wzywające społeczność międzynarodową do wynegocjowania umowy międzynarodowej wiążącej prawnie, która zabraniałaby użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych,
Podkreślając celowość nakłonienia wszystkich państw, by przystąpiły do niniejszej Konwencji będąc zdecydowane podjąć energiczne działania dla popierania jej upowszechnienia na wszystkich właściwych forach, zwłaszcza na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych, Konferencji Rozbrojeniowej, organizacji regionalnych oraz ugrupowań państw, jak również na konferencjach przeglądowych „Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki”,
Opierając się na zasadzie międzynarodowego prawa humanitarnego, które stanowi, że prawo stron konfliktu zbrojnego do doboru metod i środków prowadzenia wojny nie jest nieograniczone, na zasadzie zgodnie z którą zakazane jest używanie podczas konfliktów zbrojnych broni, pocisków oraz materiałów i metod prowadzenia wojny, które mogą powodować nadmierne krzywdy lub niepotrzebne cierpienie, a także na zasadzie, w myśl której należy rozróżniać osoby cywilne od kombatantów,
Uzgodniły, co następuje:
Artykuł 1 Zobowiązania ogólne
Każde Państwo-Strona niniejszej Konwencji zobowiązuje się, że nigdy w żadnych okolicznościach nie będzie:
używać min przeciwpiechotnych;
prowadzić badań, produkować, w żaden inny sposób nabywać, składować lub przechowywać min przeciwpiechotnych lub przekazywać komukolwiek pośrednio lub bezpośrednio min przeciwpiechotnych;
pomagać, zachęcać ani nakłaniać w jakikolwiek sposób nikogo do podejmowania jakiejkolwiek działalności zabronionej Państwu-Stronie na mocy niniejszej Konwencji.
Każde Państwo-Strona zobowiązuje się zniszczyć lub zapewnić zniszczenie wszystkich min przeciwpiechotnych, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.
Artykuł 2 Definicje
„Mina przeciwpiechotna” oznacza minę przeznaczoną do wybuchu wskutek obecności, bliskości lub zetknięcia się z nią osoby, powodującą unieszkodliwienie, zranienie lub zabicie jednej lub więcej osób. Miny zaprojektowanych tak aby wybuchały wskutek obecności, bliskości lub zetknięcia z pojazdem, ale nie osób, które są wyposażone w urządzenia zabezpieczające przed manipulowaniem nie uznaje się za miny przeciwpiechotne z powodu posiadania takiego urządzeń.
„Mina” oznacza bojowy środek rażenia umieszczony pod, na lub w pobliżu powierzchni ziemi albo innej powierzchni i przeznaczony do wybuchu wskutek obecności, bliskości lub zetknięcia się z nim osoby lub pojazdu.
„Urządzenie zabezpieczające przed manipulowaniem” oznacza urządzenie przeznaczone do ochrony miny, stanowiące jej część, połączone z nią, przyłączone do niej lub umieszczone pod nią i które powoduje jej wybuch przy próbie manipulowania miną lub celowego poruszania nią w inny sposób.
„Przekazanie” obejmuje, poza fizycznym przemieszczeniem min przeciwpiechotnych do lub z terytorium państwa, przeniesienie prawa własności i kontroli nad minami, ale nie obejmuje przekazania terytorium, na którym rozmieszczono miny przeciwpiechotne.
„Obszar zaminowany” oznacza obszar, który jest niebezpieczny ze względu na obecność lub podejrzewaną obecność min.
Artykuł 3 Wyjątki
Niezależnie od zobowiązań ogólnych określonych w Artykule 1 zezwala się na zachowanie lub przekazanie pewnej liczby min przeciwpiechotnych dla potrzeb rozwoju oraz szkolenia w zakresie wykrywania min, rozminowywania lub technologii niszczenia min. Liczba takich min nie przekroczy minimalnej liczby bezwzględnie koniecznej dla wyżej wymienionych celów.
Dozwolone jest przekazanie min przeciwpiechotnych w celu ich zniszczenia.
Artykuł 4 Niszczenie składowanych min przeciwpiechotnych
Z zastrzeżeniem postanowień Artykułu 3 każde Państwo-Strona zobowiązuje się zniszczyć lub zapewnić zniszczenie wszystkich składowanych min przeciwpiechotnych, których jest właścicielem lub które posiada, lub które podlegają jego jurysdykcji lub kontroli, najszybciej jak to możliwe, lecz najpóźniej w ciągu czterech lat od wejścia w życie niniejszej Konwencji dla tego Państwa-Strony.
Artykuł 5 Niszczenie min przeciwpiechotnych na obszarach zaminowanych
Każde Państwo-Strona zobowiązuje się do zniszczenia lub do zapewnienia zniszczenia wszystkich min przeciwpiechotnych rozmieszczonych na obszarach zaminowanych podlegających jego jurysdykcji lub kontroli, najszybciej jak to możliwe, lecz nie później niż w ciągu dziesięciu lat od wejścia w życie niniejszej Konwencji dla tego Państwa-Strony.
Każde Państwo-Strona podejmie wszelkie starania, aby ustalić wszystkie obszary podlegające jego jurysdykcji lub kontroli, o których wiadomo, lub co do których istnieje podejrzenie, że są tam rozmieszczone miny przeciwpiechotne, oraz zapewni najszybciej jak to jest możliwe, aby wszystkie obszary zaminowane, zawierające miny przeciwpiechotne, podlegające jego jurysdykcji lub kontroli, były oznakowane wzdłuż ich obwodu, podlegały obserwacji oraz były chronione przez ogrodzenie lub inny sposób, by uniemożliwić osobom cywilnym dostęp, dopóki wszystkie miny przeciwpiechotne tam rozmieszczone nie zostaną zniszczone. Oznakowanie obszarów zaminowanych powinno co najmniej odpowiadać standardom określonym w „Protokole w sprawie zakazów lub ograniczeń użycia min, min-pułapek i innych urządzeń”,zmienionym dnia 3 maja 1996 r., stanowiącym załącznik do „Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki”.
Jeśli Państwo-Strona uzna, że nie będzie w stanie zniszczyć lub zapewnić zniszczenia wszystkich min przeciwpiechotnych, o których mowa w ustępie 1 w ciągu wyżej wymienionego okresu, może ono przedstawić na Spotkaniu Państw-Stron lub Konferencji Przeglądowej wniosek o przedłużenie ostatecznego terminu zakończenia procesu zniszczenia tych min przeciwpiechotnych do dziesięciu lat.
Każdy wniosek powinien zawierać:
czas trwania proponowanego przedłużenia;
szczegółowe wyjaśnienia powodów proponowanego przedłużenia, w tym:
przygotowanie i stan prac prowadzonych w ramach krajowych programów rozminowywania,
środki finansowe i techniczne jakimi dysponuje Państwo-Strona w celu zniszczenia wszystkich min przeciwpiechotnych; oraz
okoliczności, które zmniejszają zdolność Państwa-Strony do zniszczenia wszystkich min przeciwpiechotnych rozmieszczonych na obszarach zaminowanych;
humanitarne, społeczne, gospodarcze oraz ekologiczne konsekwencje przedłużenia;
oraz
wszelkie inne informacje istotne dla wniosku o proponowane przedłużenie.
Spotkanie Państw-Stron lub Konferencja Przeglądowa oceni wniosek, biorąc pod uwagę czynniki wymienione w ustępie 4, i zadecyduje większością głosów Państw-Stron obecnych i uczestniczących w głosowaniu o przyznaniu lub też nie okresu przedłużenia.
Takie przedłużenie może być ponowione w razie przedłożenia nowego wniosku, zgodnie z ustępami 3, 4 i 5 niniejszego artykułu. Wnioskując o kolejne przedłużenie, Państwo-Strona przedstawia odpowiednie dodatkowe informacje o tym, jakie przedsięwzięcia podjęto poprzednim okresie przedłużenia, zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 6 Współpraca i pomoc międzynarodowa
Wypełniając zobowiązania wynikające z niniejszej Konwencji, każde Państwo-Strona ma prawo ubiegać się o pomoc i ją otrzymywać od innych Państw-Stron, w takim zakresie, w jakim jest to możliwe.
Każde Państwo-Strona zobowiązuje się do ułatwiania wymiany sprzętu, materiałów oraz informacji naukowych i technicznych dotyczących realizacji niniejszej Konwencji i ma prawo uczestniczenia w takiej wymianie w możliwie najszerszym zakresie. Państwa-Strony nie będą nakładać nieuzasadnionych ograniczeń na dostarczanie, w celach humanitarnych, sprzętu służącego do rozminowywania oraz odpowiedniej informacji technicznej.
Każde Państwo-Strona, które może to uczynić, udzieli pomocy w opiece nad ofiarami min, w ich rehabilitacji oraz reintegracji społecznej i gospodarczej, a także w realizacji programów uświadamiających o zagrożeniach powodowanych przez miny. Taka pomoc może być udzielana, między innymi, poprzez system Narodów Zjednoczonych, międzynarodowe, regionalne lub krajowe organizacje albo instytucje, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, krajowe stowarzyszenia Czerwonego Krzyża oraz Czerwonego Półksiężyca i ich międzynarodową federację, organizacje pozarządowe, lub w trybie dwustronnym.
Każde Państwo-Strona, mające takie możliwości, udzieli pomocy w rozminowywaniu oraz w działaniach z tym związanych. Taka pomoc może być udzielana, między innymi, poprzez system Narodów Zjednoczonych, międzynarodowe lub regionalne organizacje lub instytucje, organizacje lub instytucje pozarządowe lub w trybie dwustronnym, albo poprzez wnoszenie wkładu do dobrowolnego Funduszu Powierniczego Narodów Zjednoczonych na rzecz pomocy w rozminowywaniu lub do innych regionalnych funduszy, które zajmują się rozminowywaniem.
Każde Państwo-Strona, mogące tak postąpić, udzieli pomocy w niszczeniu składowanych min przeciwpiechotnych.
Każde Państwo-Strona zobowiązuje się udzielić informacji w celu włączenia ich do bazy danych dotyczącej rozminowywania, utworzonej w ramach systemu Narodów Zjednoczonych, a zwłaszcza informacji dotyczącej różnych sposobów oraz technik rozminowywania, a także udostępnić listy ekspertów, agencji eksperckich lub krajowych punktów kontaktowych zajmujących się problematyką rozminowywania.
Państwa-Strony mogą zwracać się do Organizacji Narodów Zjednoczonych, organizacji regionalnych, innych Państw-Stron i do innych właściwych organizacji międzyrządowych lub pozarządowych o pomoc w opracowaniu krajowego programu rozminowywania w celu określenia między innymi:
rozmiaru i zakresu problemu jaki stwarzają miny przeciwpiechotne;
zasobów finansowych, technicznych i ludzkich, wymaganych do realizacji programu;
przewidywanej liczby lat niezbędnych do zniszczenia wszystkich min przeciwpiechotnych rozmieszczonych na obszarach zaminowanych podlegających jurysdykcji lub kontroli zainteresowanego Państwa-Strony;
działań uświadamiających zagrożenia stwarzane przez miny w celu zmniejszenia liczby rannych i zabitych z powodu wybuchów min;
pomocy ofiarom min;
stosunków między rządem zainteresowanego Państwa-Strony, a odpowiednimi podmiotami rządowymi, międzyrządowymi lub pozarządowymi, które będą uczestniczyć w wykonywaniu programu.
Każde Państwo-Strona udzielające i otrzymujące pomoc zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu zobowiązuje się do współpracy w celu zapewnienia pełnego i szybkiego wykonania uzgodnionych programów pomocy.
Artykuł 7 Środki przejrzystości
Każde Państwo-Strona przedstawi Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych możliwie najszybciej, a w każdym razie nie później niż 180 dni po wejściu dla tego Państwa w życie niniejszej Konwencji, sprawozdanie o:
krajowych środkach realizacji Konwencji, o których mowa w Artykule 9;
całkowitej liczbie wszystkich składowanych min przeciwpiechotnych, których jest właścicielem lub które posiada, albo które podlegają jego jurysdykcji lub kontroli, z podziałem na typy, liczby i, o ile to możliwe, numery partii każdego typu składowanych min przeciwpiechotnych;
rozmieszczeniu wszystkich obszarów zaminowanych, w zakresie w jakim to jest możliwe, na terenie których stwierdzono lub podejrzewa się obecność min przeciwpiechotnych, podlegających jego jurysdykcji lub kontroli, przedstawiając możliwie jak najwięcej informacji o typach i ilości każdego rodzaju min przeciwpiechotnych w każdym obszarze zaminowanym, a także informacje kiedy zostały tam rozmieszczone;
typach, ilościach oraz, jeśli to możliwe, numerach partii wszystkich min przeciwpiechotnych zachowanych lub przekazanych na potrzeby prac rozwojowych oraz szkolenia w wykrywaniu min, rozminowywaniu lub technik niszczenia min, lub przekazanych w celu zniszczenia, a także o instytucjach upoważnionych przez Państwo-Stronę do zachowania lub przekazywania min przeciwpiechotnych zgodnie z Artykułem 3;
statusie programów konwersji lub zamknięcia zakładów produkcji min przeciwpiechotnych;
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.