Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht dla załóg statków rybackich, sporządzona w Londynie dnia 7 lipca 1995 r

Strony zobowiązują się wprowadzić w życie postanowienia konwencji i załącznika do niej, który stanowi integralną część konwencji. Każde odniesienie do konwencji stanowi jednocześnie odniesienie do załącznika.

Strony zobowiązują się do wydania wszelkich ustaw, dekretów, zarządzeń i przepisów oraz do podjęcia wszelkich kroków w celu zapewnienia, z punktu widzenia bezpieczeństwa życia i mienia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego, że załogi morskich statków rybackich są wykwalifikowane oraz zdolne do wykonywania swoich obowiązków.

Wszystkie uprzednio zawarte traktaty, konwencje i uzgodnienia dotyczące norm szkolenia, wydawania świadectw i pełnienia wacht dla załóg statków rybackich, obowiązujące między Stronami, nadal mają moc prawną w okresie ważności tych instrumentów, w odniesieniu do:

Jednakże w zakresie, w jakim traktaty te, konwencje lub uzgodnienia stoją w sprzeczności z postanowieniami konwencji, Strony powinny dokonać przeglądu swoich zobowiązań na mocy tychże traktatów, konwencji i uzgodnień, w celu zagwarantowania, iż nie będzie istniała sprzeczność pomiędzy tymi zobowiązaniami a obowiązkami Stron wynikającymi z konwencji.

Wszystkie sprawy, które nie są wyraźnie określone w konwencji podlegaj ą prawodawstwu stron.

Każda ze Stron ustanowi procedury bezstronnego badania wszelkich zgłoszonych przypadków niekompetencji, działań lub zaniechań, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa życia lub mienia na morzu, lub dla środowiska morskiego, popełnione przez posiadaczy świadectw lub potwierdzeń wydanych przez Stronę, w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków określonych świadectwami oraz procedury wycofania, zawieszenia i unieważnienia takich świadectw z powyższej przyczyny oraz w celu zapobiegania oszustwom.

Każda Strona konwencji powinna określić kary lub środki dyscyplinarne dla przypadków, w których przepisy prawodawstwa krajowego wprowadzające w życie niniejszą konwencją nie są przestrzegane w odniesieniu do statków mających prawo do podnoszenia jej bandery lub w odniesieniu do członków załogi statku rybackiego posiadających odpowiednie świadectwa wydane przez Stronę.

W szczególności, należy ustanowić i egzekwować kary lub środki dyscyplinarne, w przypadkach, w których:

Strona, której jurysdykcji podlega armator lub agent armatora, lub dowolna osoba, co do której są podstawy by sądzić, że jest odpowiedzialna za jakiekolwiek nieprzestrzeganie konwencji w zakresie określonym w paragrafie 3, lub posiada wiedzę na ten temat, powinna nawiązać wszelką możliwą współpracę ze Stroną, która poinformuje ją o swoim zamiarze wszczęcia postępowania zgodnie ze swoją jurysdykcją.

Statki rybackie podczas pobytu w porcie innej Strony podlegają kontroli odpowiednio upoważnionych organów tej Strony, w celu sprawdzenia, czy wszystkie osoby pełniące służbę na statku posiadają świadectwa lub odpowiednie zezwolenia zgodnie z wymaganiami konwencji.

W przypadku, gdy na statku nie zostaną wyeliminowane uchybienia, o których mowa w paragrafie 3 Prawidła I/4, przynajmniej w stopniu nie zagrażającym ludziom, mieniu lub środowisku, Strona przeprowadzająca kontrolę podejmie kroki w celu zapewnienia, aby statek nie wypłynął, o ile i dopóki te wymagania nie zostaną spełnione w takim stopniu, w jakim zagrożenie to nie zostanie wyeliminowane. Fakty dotyczące podjętych działań zostaną zgłoszone niezwłocznie Sekretarzowi Generalnemu i Administracji.

Podczas przeprowadzania kontroli:

Niniejszy artykuł ma zastosowanie w przypadku, gdy nastąpi konieczność zagwarantowania, że statek pływający pod banderą państwa nie będącego Stroną konwencji nie będzie traktowany bardziej tolerancyjnie niż statek pływający pod banderą Strony.

Strony konwencji będą wspierać, w porozumieniu i z udziałem Organizacji, te państwa, które zwrócą się o pomoc techniczną w zakresie:

Ze swej strony Organizacja będzie podejmować wysiłki, zależnie od potrzeb, w porozumieniu lub łącznie z innymi organizacjami międzynarodowymi, zwłaszcza z Międzynarodową Organizacją Pracy i Organizacją do spraw Wyżywienia i Rolnictwa ONZ.

Konwencja może być zmieniona poprzez zastosowanie każdej z procedur określonych w niniejszym artykule.

Poprawki po ich rozważeniu w ramach Organizacji:

Poprawka dokonana przez konferencję:

Jakakolwiek deklaracja zatwierdzenia albo zastrzeżenia do poprawki lub dowolne zawiadomienie przekazane zgodnie z paragrafem 2.9 zostaną przedłożone w formie pisemnej Sekretarzowi Generalnemu, który poinformuje wszystkie Strony o takim przedłożeniu i o dacie jego otrzymania.

Sekretarz Generalny poinformuje wszystkie Strony o wszelkich poprawkach, jakie wchodzą w życie wraz z datą, z którą każda z takich poprawek wchodzi w życie.

Konwencja zostanie wyłożona do podpisu w siedzibie Organizacji od 1 stycznia 1996 r. do 30 września 1996 r., po którym to okresie będzie można do niej przystąpić. Państwa mogą zostać Stronami konwencji poprzez:

Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie zostanie dokonane przez złożenie Sekretarzowi Generalnemu stosownego dokumentu.

Konwencja wejdzie w życie 12 miesięcy po dniu, w którym nie mniej niż 15 państw podpisze ją bez zastrzeżeń odnośnie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia albo złoży niezbędne dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zgodnie z artykułem 11.

W przypadku państw, które złożyły dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do konwencji po spełnieniu wymagań dotyczących wejścia jej w życie, ale przed datą wejścia w życie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie nastąpią w dniu wejścia w życie konwencji albo trzy miesiące po dacie złożenia dokumentu, przy czym będzie to data późniejsza.

W przypadku państw, które złożyły dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia po dniu, w którym konwencja weszła w życie, konwencja nabierze obowiązującej mocy trzy miesiące po dacie złożenia dokumentu.

Po dniu, w którym poprawkę do konwencji uzna się za przyjętą w myśl artykułu 10, wszelkie dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, jakie zostaną złożone, będą miały zastosowanie do konwencji wraz z poprawkami.

Strona może wypowiedzieć konwencje, w dowolnym czasie po upływie pięciu lat od dnia, w którym konwencja wejdzie w życie dla tej Strony.

Wypowiedzenia dokonuje się przez pisemne zawiadomienie Sekretarza Generalnego.

Wypowiedzenie nabierze mocy obowiązującej dwanaście miesięcy po otrzymaniu wypowiedzenia przez Sekretarza Generalnego, albo po upływie każdego dłuższego okresu zawartego w zawiadomieniu,

Konwencja zostanie złożona u Sekretarza Generalnego Organizacji (zwanego dalej „depozytariuszem”).

Depozytariusz:

Jeśli tylko konwencja wejdzie w życie, jej uwierzytelniona kopia zostanie przekazana przez depozytariusza Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, w celu rejestracji i publikacji zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych.

„Prawidła” oznaczają przepisy zawarte w załączniku do konwencji.

„Zatwierdzone” oznacza zatwierdzone przez Stronę konwencji zgodnie z prawidłami.

„Szyper” oznacza osobę dowodzącą statkiem rybackim.

„Oficer” oznacza członka załogi statku rybackiego nie będącego szyprem, desygnowaną na to stanowisko zgodnie z ustawą krajową lub przepisami, a gdy takowe nie istnieją, zgodnie z umową zbiorową lub zwyczajowo.

„Oficer kierujący wachtą nawigacyjną” oznacza oficera o kwalifikacjach zgodnych z Prawidłem II/2 lub II/4 niniejszej Konwencji.

„Oficer mechanik” oznacza oficera o kwalifikacjach zgodnych z Prawidłem II/5 Konwencji.

„Starszy oficer mechanik” oznacza najwyższego stopniem oficera mechanika odpowiedzialnego za napęd mechaniczny, eksploatację i obsługę mechanicznych oraz elektrycznych instalacji statku.

„Drugi oficer mechanik” oznacza oficera mechanika następnego stopniem po starszym oficerze mechaniku, na którego spada odpowiedzialność za napęd mechaniczny oraz za działanie i obsługę mechanicznych i elektrycznych instalacji statku, w przypadku niezdolności do pracy starszego oficera mechanika.

„Radiooperator” oznacza osobę posiadającą odpowiednie świadectwo wydane lub uznane przez Administrację zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym.

„Regulamin Radiokomunikacyjny” oznacza przepisy stanowiące załącznik lub uznawane za załącznik do najnowszej Międzynarodowej konwencji telekomunikacyjnej Jakie w danym czasie obowiązują.

„Konwencja STCW 1978” oznacza Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzoną w Londynie dnia 7 lipca 1978 r., z poprawkami.

„Protokół Torremolinos 1993” oznacza protokół z Konferencji w Torremolinos z roku 1993, odnoszący się do Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r.

„Moc napędu” oznacza całkowitą maksymalną moc znamionową w kW wszystkich maszyn napędu głównego statku, jaką podano w świadectwie rejestracji statku lub w innym oficjalnym dokumencie.

„Wody ograniczone” oznaczają te akweny w pobliżu Państwa-Strony, określone przez Administrację, na których zapewnione jest takie bezpieczeństwo w stopniu umożliwiającym obniżenie poziomu norm kwalifikacyjnych i certyfikacyjnych dla szyprów i oficerów statków rybackich do poziomu niższego niż dla służby poza określonymi granicami wód. Określając zakres wód ograniczonych Administracja powinna wziąć pod uwagę wskazówki opracowane przez Organizację.

„Wody nieograniczone” oznaczają wody poza granicą wód ograniczonych.

„Długość” (L) - należy przyjąć jako 96% całkowitej długości linii wodnej przy 85% najmniejszej wysokości konstrukcyjnej mierzonej od linii stępki albo jako długość od przedniej części dziobnicy do osi trzonu sterowego na linii wodnej, jeśli ta będzie większa. Na statkach zaprojektowanych z przegłębieniem konstrukcyjnym (nachyloną stępką), linia wodna wzdłuż której długość ma być mierzona powinna być równoległa z zaprojektowaną linią wodną.

„Konstrukcyjna wysokość boczna” to pionowa odległość mierzona od linii stępki do górnej krawędzi pokładnika pokładu roboczego.

Świadectwa dla załóg statków rybackich należy wydawać tylko wtedy, gdy wymagania dotyczące praktyki morskiej, wieku, zdatności zdrowotnej, szkolenia, kwalifikacji i egzaminów spełnione są zgodnie z niniejszymi przepisami.

Świadectwo wydane przez Stronę zgodnie z paragrafem 1 powinno być potwierdzone przez Stronę poświadczającą wydanie tego świadectwa w formie zaleconej w Dodatku 1 lub Dodatku 2.

Świadectwa i potwierdzenia powinny być wydawane w języku lub językach urzędowych kraju wydającego. Jeśli nie jest to język angielski, tekst powinien obejmować również tłumaczenie na ten język.

W odniesieniu do radiooperatorów, Strony mogą:

Administracja, która uznała świadectwo wydane przez/lub z upoważnienia innej Strony, zgodnie z Prawidłem 7 powinna wydać potwierdzenie poświadczające uznanie tego świadectwa w formie zaleconej w Dodatku 3.

Potwierdzenie utraci ważność, gdy tylko potwierdzone świadectwo utraci ważność, zostanie wycofane, zawieszone lub unieważnione przez Stronę, która je wydała, oraz zawsze po okresie nie dłuższym niż pięć lat od daty wydania.

Wszelkie odpowiednie świadectwa wydane zgodnie z postanowieniami Konwencji STCW 1978, których posiadacz może pełnić służbę jako starszy oficer mechanik, oficer mechanik czy radiooperator, należy traktować jako równoważne ze świadectwem wydawanym dla celu opisanego w paragrafie 1 odnośnie statków rybackich.

Zgodnie ze zmianami zgodnymi z treścią dodatków: 1, 2 i 3, Administracje mogą stosować formy inne niż podane w tych dodatkach, pod warunkiem, że taka forma zawiera, jako minimum, wymagane informacje i że szczegółowe dane wpisane są znakami alfabetu rzymskiego i liczbami arabskimi.

Kontrola przeprowadzana przez uprawnionego funkcjonariusza w myśl Artykułu 8 ogranicza się do następujących czynności:

W przypadku stwierdzenia uchybień zgodnie z paragrafem 1, funkcjonariusz przeprowadzający kontrolę powinien niezwłocznie poinformować pisemnie szypra statku i Administracją, po to by można było podjąć odpowiednie działania. W takim powiadomieniu należy określić szczegóły opisujące stwierdzone uchybienia oraz powody dające Stronie podstawy do stwierdzenia, że te uchybienia stanowią zagrożenie dla ludzi, mienia czy środowiska.

Uchybienia, które można traktować jako zagrożenie dla ludzi, mienia czy środowiska obejmują następujące sytuacje:

Sekretarz Generalny, na prośbę Stron, przekaże im wszelkie informacje podane mu zgodnie z artykułem 4.

Strona, która nie przekaże informacji wymaganej artykułem 4 w ciągu 24 miesięcy po dacie wejścia w życie konwencji dla Strony, nie będzie miała prawa do przywilejów wynikających z konwencji, do czasu gdy te informacje zostaną odebrane przez Sekretarza Generalnego.

Każda ze Stron podejmie kroki w celu ustanowienia i utrzymania środków zapewniających regularne monitorowanie programów obejmujących teoretyczne i praktyczne szkolenie, konieczne do osiągnięcia norm kwalifikacyjnych, w celu zapewnienia efektywności tych programów.

Każda ze Stron podejmie kroki, w stopniu praktycznie możliwym, aby prowadzić rejestr lub rejestry wszystkich świadectw i potwierdzeń określonych Prawidłami 3 i II/l do II/6, które zostały wydane, utraciły ważność albo zostały odnowione, zgłoszone jako zagubione, zawieszone lub unieważnione, oraz wydanych zezwoleń i aby dostarczać informacje, na prośbę innej Strony, na temat statusu takich świadectw, potwierdzeń i zezwoleń.

Administracja każdej ze Stron zagwarantuje spełnianie wszystkich wymagań dla norm kwalifikacyjnych, w celu uznania świadectwa, potwierdzając go zgodnie z Prawidłem 3, wydanym przez Stronę albo z jej upoważnienia.

Świadectwa wydane przez kraj nie będący Stroną albo z jego upoważnienia nie będą uznawane.

Pomimo wymagań paragrafu 1 niniejszego prawidła i paragrafu 5 Prawidła 3, Administracja może, jeśli wskazują na to okoliczności, pozwolić członkowi załogi na zatrudnienie przez okres nie dłuższy niż trzy miesiące na statku mającym prawo pływać pod jej banderą, podczas gdy posiada on odpowiednie i ważne świadectwo wydane przez inną Stronę, bez potwierdzenia wymaganego paragrafem 5 Prawidła 3, pod warunkiem udokumentowania, że złożony został wniosek do Administracji o potwierdzenie tego świadectwa.

Świadectwo kwalifikacyjne lub pracy na stanowisku, dla którego niniejsza konwencja wymaga świadectwa i które przed wejściem w życie konwencji dla Strony zostanie wydane zgodnie z ustawodawstwem tej Strony lub Regulaminem Radiokomunikacyjnym, powinno być uznane jako ważne w okresie służby po wejściu w życie konwencji dla tej Strony.

Po wejściu w życie konwencji dla Strony, może ona nadal wydawać świadectwa kwalifikacyjne zgodnie z poprzednią praktyką przez okres nie dłuższy niż pięć lat. Dla celów konwencji takie świadectwa będą uznawane jako ważne. W tym przejściowym okresie takie świadectwa będą wydawane tylko osobom, które rozpoczęły służbę morską przed wejściem w życie konwencji dla tej Strony w określonym dziale okrętowym, do którego te świadectwa się odnoszą. Strona powinna zagwarantować, aby wszyscy pozostali kandydaci do świadectwa zostali przeegzaminowani i otrzymali świadectwo zgodnie z konwencją.

Strona może, w ciągu dwóch lat po wejściu w życie -konwencji dla niej, wydać świadectwo pracy członkowi załogi statku rybackiego, który nie posiada ani odpowiedniego świadectwa zgodnie z konwencją, ani świadectwa kwalifikacyjnego wydanego zgodnie ze swoim ustawodawstwem przed wejściem w życie konwencji dla tej Strony, ale który:

W przypadku wyjątkowej potrzeby, Administracja, jeśli uzna że nie spowoduje to zagrożenia dla ludzi, mienia lub środowiska, może wydać zezwolenie uprawniające do służby na określonym statku rybackim przez określony czas nie przekraczający sześciu miesięcy na danym stanowisku, innym niż stanowisko radiooperatora, z wyjątkiem przypadków opisanych w odpowiednich przepisach Regulaminu Radiokomunikacyjnego, na które osoba nie posiada odpowiedniego świadectwa, pod warunkiem, że osoba, której zezwolenie jest wydane, będzie miała odpowiednie kwalifikacje, aby objąć wakujące stanowisko gwarantując bezpieczeństwo, zgodnie z wymaganiami Administracji.

Jakiekolwiek przyznane zezwolenie na dane stanowisko powinno być przyznane osobie posiadającej odpowiednie kwalifikacje, aby objąć stanowisko bezpośrednio niższe. Kiedy na to niższe stanowisko świadectwo nie jest wymagane przez konwencję, zezwolenie może być wydane osobie, której kompetencje i doświadczenie są, zdaniem Administracji, wyraźnie równoważne z wymaganiami na stanowisko, które ma być obsadzone, pod warunkiem, że jeśli taka osoba nie posiada odpowiedniego świadectwa, będzie musiała zdać test zatwierdzony przez Administrację, aby wykazać, że takie zezwolenie może być bezpiecznie wydane. Ponadto, Administracja powinna zagwarantować jak najszybsze obsadzenie odnośnego stanowiska przez osobę posiadającą odpowiednie świadectwo.

Każda ze Stron konwencji jak najszybciej po 1 stycznia każdego roku powinna wysłać sprawozdanie do Sekretarza Generalnego z informacją o ogólnej liczbie wydanych zezwoleń dotyczących każdego stanowiska, na które wymagane jest świadectwo, łącznie z przypadkami, gdy nie wydano żadnych zezwoleń.

Konwencja nie powstrzymuje Strony od utrzymania lub przyjęcia innych systemów edukacji i praktycznego szkolenia, w tym praktyki morskiej i organizacji na statku specjalnie dostosowanych do rozwoju techniki i specjalnych typów statków, pod warunkiem, że poziom wiedzy, praktyki morskiej i sprawności w zakresie nawigacji i eksploatacji statków zapewni pewien stopień bezpieczeństwa na morzu, jak i zapobieganie zanieczyszczeniom w sposób przynajmniej równoważny z wymaganiami konwencji.

Szczegółowe informacje na temat takich systemów powinny być ujęte w sprawozdaniu zgodnie z artykułem 4.

Każdy szyper na statku rybackim o długości 24 metrów i powyżej operującym na wodach nieograniczonych powinien posiadać odpowiednie świadectwo.

Każdy kandydat na świadectwo powinien:

Każdy oficer kierujący wachtą nawigacyjną na statku rybackim o długości 24 metrów i powyżej, operującym na wodach nieograniczonych, powinien posiadać odpowiednie świadectwo.

Każdy kandydat na świadectwo powinien:

Każdy szyper na statku rybackim o długości 24 metrów i powyżej, operującym na wodach ograniczonych, o ile nie posiada świadectwa wydanego zgodnie z Prawidłem 1, powinien posiadać odpowiednie świadectwo wydane zgodnie przynajmniej z przepisami niniejszego prawidła;

Każdy kandydat na świadectwo powinien:

Strona, uwzględniając wpływ na bezpieczeństwo wszystkich statków i obiektów, jakie mogą operować na tych samym wodach ograniczonych, powinna rozważyć zasięg wód ograniczonych, jaki określiła zgodnie z definicją podaną w Prawidle I/1 i wskazać wszelkie dodatkowe zagadnienia, które powinny być przedmiotem egzaminu lub egzaminów.

Kandydat na egzamin posiadający ważne świadectwo kwalifikacyjne, wydane zgodnie z postanowieniami Konwencji STCW 1978, nie musi ponownie zdawać przedmiotów, wyszczególnionych w dodatku, które zaliczył na wyższym czy równoważnym poziomie w celu wydania mu świadectwa zgodnego z konwencją.

Każdy oficer kierujący wachtą nawigacyjną na statku rybackim o długości 24 metrów i powyżej, operującym na wodach ograniczonych powinien posiadać świadectwo wydane zgodnie z Prawidłem 2 albo odpowiednie świadectwo wydane przynajmniej zgodnie z przepisami niniejszego prawidła.

Każdy kandydat na świadectwo powinien:

Każdy starszy mechanik i drugi mechanik zatrudniony na morskim statku rybackim o mocy maszyn napędu głównego 750 kW lub większej powinien posiadać odpowiednie świadectwo.

Każdy kandydat na świadectwo powinien:

Szkolenie w celu osiągnięcia potrzebnej wiedzy teoretycznej i praktycznego doświadczenia powinno uwzględniać odpowiednie międzynarodowe przepisy i zalecenia.

Poziom wiedzy wymaganej w różnych paragrafach dodatku może różnić się zależnie od tego czy świadectwo jest wydawane dla starszego mechanika, czy drugiego mechanika.

Zakres tematyczny podany poniżej został opracowany w celu egzaminowania kandydatów na świadectwo starszego oficera mechanika okrętowego lub drugiego oficera mechanika na statkach rybackich napędzanych maszynami o mocy 750 kW lub większej. Pamiętając o tym, że drugi oficer mechanik powinien być zawsze przygotowany do podjęcia obowiązków starszego mechanika, egzamin z poniższych zagadnień powinien być skonstruowany tak, aby sprawdzić zdolność kandydata do przyswajania wszelkich dostępnych informacji, jakie mogą mieć związek z bezpieczną eksploatacją siłowni statku rybackiego.

W odniesieniu do paragrafów 3.4 i 4.1, Strona może pominąć wymagania znajomości typów maszyn innych niż instalacje maszynowe, które obejmuje świadectwo, jakie ma być wydane. Świadectwo wydane na tej zasadzie nie będzie ważne dla jakiejkolwiek kategorii instalacji maszynowych, które zostały pominięte w egzaminach, dopóki oficer mechanik nie wykaże swojej kompetencji w tym zakresie zgodnie z wymaganiami Administracji. Wszelkie tego typu ograniczenia powinny być zaznaczone na świadectwie.

Każdy kandydat powinien posiadać wystarczającą teoretyczną wiedzę zapewniającą zrozumienie podstawowych zasad w zakresie następujących zagadnień:

Każdy kandydat powinien posiadać odpowiednią praktyczną znajomość, przynajmniej następujących zagadnień:

Każdy kandydat powinien posiadać znajomość międzynarodowego prawa morza zawartego w międzynarodowych umowach i konwencjach, w stopniu, w jakim wpływają one na powierzone obowiązki i odpowiedzialność działu maszynowego, zwłaszcza tych dotyczących bezpieczeństwa i ochrony środowiska morskiego. Zakres wiedzy o krajowym prawodawstwie morskim pozostawia się w gestii Administracji Strony, ale powinien on obejmować także krajowe przedsięwzięcia wdrażania międzynarodowych porozumień i konwencji.

Każdy kandydat powinien posiadać wiedzę o kierowaniu ludźmi, organizacji i szkoleniu na statkach.

Z wyjątkiem postanowień paragrafu 2, przepisy tego prawidła mają zastosowanie do osób odpowiedzialnych za/lub wykonujących obowiązki w zakresie radiokomunikacji na statku, który w świetle umowy międzynarodowej lub przepisów krajowych powinien być wyposażony w urządzenia radiowe wykorzystujące częstotliwości i rozwiązania techniczne GMDSS.

Członkowie załogi statków, dla których wyposażenie w urządzenia radiowe nie jest obowiązkowe w świetle umów międzynarodowych czy przepisów krajowych, nie muszą stosować się do przepisów tego prawidła, ale muszą stosować się do Regulaminu Radiokomunikacyjnego. Administracja powinna zapewnić wydawanie lub uznawanie odpowiednich świadectw spełniających wymagania Regulaminu Radiokomunikacyjnego.

Każda osoba odpowiedzialna za/lub wykonująca obowiązki związane z łącznością radiową na statku powinna posiadać odpowiednie świadectwo lub świadectwa wydane lub uznane przez Administrację, zgodnie z postanowieniami Regulaminu Radiokomunikacyjnego.

Minimalna wiedza, zrozumienie i sprawność wymagane na świadectwo, zgodnie z niniejszym prawidłem, powinna zapewniać radiooperatorom bezpieczne i skuteczne wykonywanie obowiązków w zakresie łączności radiowej.

Każdy kandydat na świadectwo powinien:

Zdać egzamin lub egzaminy zgodnie z wymaganiami Strony.

W celu potwierdzenia, iż wszystkie typy świadectw wydane zgodnie z przepisami Regulaminu Radiokomunikacyjnego spełniają wymagania konwencji, w dodatku do tego prawidła określono zakres wymaganej wiedzy, zrozumienia i sprawności. Określając właściwy poziom wiedzy i przeszkolenia, Strona powinna również wziąć pod uwagę odpowiednie zalecenia Organizacji.

Oprócz spełnienia wymagań na świadectwo, zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym, każdy kandydat do świadectwa powinien mieć wiadomości w zakresie:

Każdy szyper lub oficer posiadający świadectwo zatrudniony na morzu lub zamierzający wrócić na morze po okresie pobytu na lądzie, aby podtrzymać swoje morskie kwalifikacje, będzie musiał w regularnych odstępach czasu nie dłuższych niż 5 lat spełniać wymagania Administracji dotyczące:

Kursy odnawiające i uaktualniające wymagane niniejszym przepisem powinny być zatwierdzone przez Administrację i obejmować treść ostatnich zmian w Międzynarodowych przepisach dotyczących bezpieczeństwa życia na morzu i ochrony środowiska morskiego.

Administracja powinna zagwarantować, aby treść ostatnich zmian w międzynarodowych przepisach dotyczących bezpieczeństwa życia na morzu i ochrony środowiska morskiego była dostępna na statkach podlegających jej kompetencji.

Każdy operator systemu GMDSS posiadający świadectwo lub świadectwa wydane lub uznane przez Administrację powinien, w celu podtrzymania kwalifikacji do służby na morzu, spełniać następujące wymagania:

Kiedy nowe sposoby działania, wyposażenie lub praktyki będą miały obowiązywać na statkach mających prawo podnosić banderę Strony, mogą one wymagać od operatorów GMDSS zdania zatwierdzonego testu albo pomyślnego ukończenia stosownego kursu lub kursów, na morzu lub na lądzie, ze szczególnych odniesieniem do obowiązków związanych z bezpieczeństwem.

Administracja powinna zagwarantować, aby treść ostatnich zmian w międzynarodowych przepisach dotyczących łączności radiowej i istotnych dla bezpieczeństwa życia na morzu była dostępna na statkach mających prawo podnosić jej banderę.

Przed przydzieleniem obowiązków na statku, członkowie załogi statku rybackiego powinni odbyć podstawowe, zatwierdzone przez Administrację, szkolenie w następujących dziedzinach:

Wdrażając postanowienia paragrafu I, Administracja określi czy, a jeśli tak to w jakim stopniu, te postanowienia będą miały zastosowanie do załóg małych statków rybackich lub załóg już zatrudnionych na statkach rybackich.