Rozporządzenie Ministra Energii z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie ratownictwa górniczego

6) pracownicy oraz ratownicy biorący udział w akcji powinni być wyposażeni w ochronniki słuchu oraz okulary chroniące przed porażeniem świetlnym;

7) w przypadku wystąpienia zagrożeń toksycznych powinno się:

1) rodzaj i charakterystykę erupcji (skład płynu złożowego, wielkość wypływu, kształt i ukierunkowanie strugi, ciśnienie złożowe);

2) rodzaj i wielkość zagrożeń;

3) zakres i sposób przeciwdziałania pożarowi podczas erupcji.

1) wyrobiska, w których nastąpiło przemieszczenie się skał;

2) części wyrobisk, w których na skutek powstałego zjawiska nastąpiło osłabienie struktury górotworu lub uszkodzenie konstrukcji obudowy wyrobiska w stopniu umożliwiającym dalsze grawitacyjne obrywanie się mas skalnych;

3) rejony, w których zawał skał spowodował zaburzenia w systemie przewietrzania, powodujące powstanie zagrożenia gazowego, wodnego lub pożarowego.

1) wyrobiska i rejony, do których przedostały się lub którymi płyną gazy szkodliwe;

2) wyrobiska lub części wyrobisk zniszczone w wyniku tych zdarzeń;

3) wyrobiska wypełnione masą powyrzutową oraz kawerny powyrzutowe (w przypadku wyrzutu gazów i skał);

4) wyrobiska lub części wyrobisk, w których na skutek wypływu gazów, wybuchu lub wyrzutu nastąpiło osłabienie struktury górotworu lub uszkodzenie konstrukcji obudowy wyrobisk;

5) rejony zakładu górniczego, w których zdarzenia te spowodowały zaburzenia w systemie przewietrzania wyrobisk.

Załącznik nr 4 - Szczegółowy sposób stosowania gazów inertnych

1) charakterystykę i ocenę:

2) miejsca podawania gazu inertnego i przewidywanego kierunku jego przemieszczania się;

3) miejsca możliwego wypływu gazu inertnego do czynnych wentylacyjnie wyrobisk oraz miejsc zagrożenia w związku ze stosowaną inertyzacją, w tym awarii rurociągów przesyłowych gazu inertnego;

4) sposób regulacji przewietrzania zapewniający zminimalizowanie migracji powietrza przez przestrzeń, do której podawany będzie gaz inertny;

5) technologię podawania gazu inertnego;

6) sposób wykonywania pomiarów i kontrolowania stężeń gazów w powietrzu w miejscach, o których mowa w ppkt 3;

7) rodzaj indywidualnego sprzętu ochrony układu oddechowego stanowiącego wyposażenie osób przebywających w miejscach, o których mowa w ppkt 3;

8) sposób kontroli szczelności rurociągów w czasie podawania gazu inertnego;

9) sposób postępowania w przypadku wystąpienia zaburzeń w przewietrzaniu (przerwy w pracy wentylatorów głównych, uszkodzenie urządzeń wentylacyjnych, tąpnięcie) w czasie wtłaczania gazów inertnych;

10) zakres i częstotliwość kontroli podawania gazów inertnych, z uwzględnieniem w szczególności bieżących kontroli przeprowadzonych co najmniej raz na dobę i obejmujących:

11) sposób postępowania w przypadku powstania niebezpiecznego nadciśnienia powyżej 3 hPa w otamowanej przestrzeni;

12) sposób i warunki zabudowy wytwornicy gazów obojętnych;

13) sposób zabezpieczenia przeciwpożarowego wytwornicy gazów obojętnych oraz pomiar składu gazów obojętnych.

1) w przypadku prowadzenia akcji ratowniczej - opracowuje sztab akcji ratowniczej, a następnie zatwierdza kierownik akcji ratowniczej po uzgodnieniu z kierownikiem jednostki ratownictwa górniczego;

2) w przypadku likwidacji zagrożenia pożarowego - opracowuje kierownik działu wentylacji, a zatwierdza kierownik ruchu zakładu górniczego.

1) w przypadku prowadzenia akcji ratowniczej - kierownika akcji ratowniczej;

2) w przypadku likwidacji zagrożenia pożarowego - kierownika ruchu zakładu górniczego.

1) ilość gazu podawanego do danego rejonu;

2) wyniki analiz składu chemicznego powietrza pobranego z miejsc ustalonych przez kierownika działu wentylacji.

1) objętościowego wydatku gazu z rejestracją czasu podawania;

2) ciśnienia gazu wtłaczanego w rurociąg przesyłowy;

3) stężenia tlenu w przypadku stosowania azotu pozyskiwanego bezpośrednio z powietrza atmosferycznego.

1) urządzeń pomiarowo-ostrzegawczych w wyrobiskach;

2) urządzeń do ciągłej kontroli bilansu podawanego rurociągiem gazu inertnego (jednoczesny pomiar ilości podawanego gazu na wlocie do rurociągu i pomiar ilości gazu w pobliżu wylotu z rurociągu z sygnalizacją na stanowisku dyspozytora wystąpienia różnicy wskazań powyżej 20%).

1) uszkodzeniem urządzeń wentylacyjnych;

2) tąpnięciem;

3) awarią wentylatorów lutniowych lub uszkodzeniem lutniociągów;

4) przerwą w pracy wentylatora głównego (wentylatorów głównych).

1) dla technologii stosowania azotu jako gazu inertnego:

Vmino2- minimalna ilość powietrza umożliwiająca utrzymanie O2 > 19% [m^3^/min]

Va-wydajność, z jaką podawany jest gaz inertny [m /min]

So2dop - stężenie O2 dopuszczalne w powietrzu kopalnianym 19,0 [%]

So2rur -stężenie O2 w rurociągu [%]

So2wyr - stężenie O2 w wyrobiskach [%];

2) dla technologii stosowania dwutlenku węgla jako gazu inertnego:

V minco2- minimalna ilość powietrza umożliwiająca utrzymanie CO2 < 1% [m^3^/min]

Va-wydajność, z jaką podawany jest gaz inertny [m^3^/min]

Sco2rur -stężenie CO2 w rurociągu [%]

Sco2dop -stężenie CO2 dopuszczalne w powietrzu kopalnianym 1,0 [%]

Sco2wyr -stężenie CO2 w wyrobiskach [%].

Załącznik nr 3 - Szczegółowy sposób prowadzenia akcji ratowniczych w zakładach górniczych