Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białorusi o współpracy w dziedzinie zapobiegania katastrofom, klęskom żywiołowym, innym poważnym wypadkom oraz usuwania ich następstw, podpisana w Białymstoku dnia 23 kwietnia 2015 r

Umowa niniejsza reguluje podstawowe zasady dobrowolnego udzielania pomocy w razie katastrof, klęsk żywiołowych i innych poważnych wypadków, które nie mogą być w pełni lub szybko opanowane przy pomocy środków Strony zwracającej się o pomoc.

Umowa niniejsza określa zakres współpracy w rozwijaniu metod i podejmowaniu działań w celu zwiększenia możliwości Stron we wspólnym zapobieganiu katastrofom, klęskom żywiołowym i innym poważnym wypadkom oraz usuwaniu ich następstw.

W celu wykonywania niniejszej Umowy, Strony wyznaczają następujące właściwe organy:

Właściwe organy są upoważnione do składania i przyjmowania wniosków o udzielenie pomocy oraz do utrzymywania bezpośrednich kontaktów.

Strony będą się informować wzajemnie o innych, nie wymienionych w ustępie 1, właściwych organach, uprawnionych do zwracania się o pomoc i przyjmowania wniosków o udzielenie pomocy.

Pomoc może być udzielona w formie skierowania grup ratowniczych lub ekspertów, wyposażenia, środków pomocy lub w inny sposób, uzgodniony między właściwymi organami, o których mowa w artykule 3 ustępie 1 niniejszej Umowy.

Udzielanie pomocy obejmuje w szczególności wysyłanie grup ratowniczych lub ekspertów w celu prowadzenia niezbędnych działań wykonywanych podczas usuwania skutków katastrof, klęsk żywiołowych i innych poważnych wypadków.

Wyposażenie grup ratowniczych powinno być wystarczające do samodzielnego prowadzenia działań przez okres 72 godzin.

Przemieszczanie grup ratowniczych, ekspertów oraz przewóz wyposażenia i środków pomocy odbywa się transportem lądowym, powietrznym lub wodnym.

Pomoc będzie udzielana na podstawie pisemnego lub ustnego wniosku, skierowanego przez właściwy organ Strony zwracającej się o pomoc. Wniosek ustny wymaga niezwłocznego potwierdzenia na piśmie.

Wniosek powinien zawierać charakterystykę katastrofy, klęski żywiołowej, innego poważnego wypadku, jak również rodzaj, formę, zakres i termin udzielenia pomocy.

Właściwy organ Strony udzielającej pomocy w możliwie najkrótszym czasie podejmuje decyzję o udzieleniu pomocy i informuje Stronę zwracającą się o pomoc o możliwościach, warunkach i rozmiarach udzielenia pomocy.

Współpraca w celu skutecznego wykonywania zadań wynikających z niniejszej Umowy jest realizowana przez:

W celu zapewnienia skutecznej pomocy, Strony zobowiązują się ograniczyć do minimum formalności wymagane podczas przekraczania granicy państwowej, zgodnie z prawem wewnętrznym państw każdej ze Stron.

Członkowie grupy ratowniczej i eksperci, w ramach udzielania pomocy, mogą przekraczać granicę państwową i przebywać na terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc na podstawie dokumentu poświadczającego tożsamość, bez wiz i zezwoleń na pobyt. Wykaz dokumentów poświadczających tożsamość, uprawniających do przekraczania granicy państwowej stanowi załącznik nr 1 do niniejszej Umowy.

Kierownik grupy ratowniczej i eksperci, na żądanie odpowiednich służb, okazują zaświadczenie, wydane przez właściwy organ Strony udzielającej pomocy i listę osób wchodzących w skład grupy ratowniczej. Wzór zaświadczenia zawiera załącznik nr 2 do niniejszej Umowy.

W przypadkach nie cierpiących zwłoki skierowanie grupy ratowniczej i ekspertów można potwierdzić faksem przez wysłanie dokumentów określonych w ustępie 3 do właściwych organów i odpowiednich służb Strony zwracającej się o pomoc.

Grupy ratownicze i eksperci przekraczają granicę państwową w przejściach granicznych, a w przypadkach nie cierpiących zwłoki poza przejściami granicznymi

Członkowie grup ratowniczych i eksperci mają prawo do noszenia mundurów na terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc, jeśli stanowią ich ubiór służbowy lub specjalny.

Członkowie grup ratowniczych i eksperci podczas pobytu na terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc mają obowiązek przestrzegania prawa wewnętrznego tego państwa.

Strony, zgodnie z prawem wewnętrznym swojego państwa, ułatwią przywóz i wywóz wyposażenia i środków pomocy. Kierownik grupy ratowniczej i eksperci, przy przekraczaniu granicy państwowej, są obowiązani przedłożyć właściwym organom celnym Strony zwracającej się o pomoc wykaz przewożonego wyposażenia i środków pomocy, zwany dalej „wykazem”.

W przypadkach nie cierpiących zwłoki można nie przedstawiać wykazu, jednakże wykaz powinien być dostarczony właściwemu organowi celnemu w ciągu 30 dni od daty przekroczenia granicy państwowej. Ułatwienia tego nie stosuje się do środków odurzających i substancji psychotropowych.

Wyposażenie i środki pomocy są wwożone z całkowitym zwolnieniem od cła, podatków i opłat Nie zużyte wyposażenie i środki pomocy podlegają konieczności wywozu w terminie 30 dni od daty zakończenia udzielania pomocy. W stosunku do wyposażenia i środków pomocy nie wywiezionych w terminie mają zastosowanie przepisy prawa państwa Strony zwracającej się o pomoc. W stosunku do wyposażenia i środków pomocy nie ma obowiązku składania zabezpieczenia cła, podatków i opłat.

W ramach niniejszej Umowy, zakazy i ograniczenia obowiązujące w przypadku przywozu i wywozu towarów nie dotyczą wyposażenia i środków pomocy.

W przypadku jeżeli wyposażenie pozostanie jako środek pomocy na terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc, wówczas ten fakt niezwłocznie zgłasza się właściwemu organowi danej Strony, który powiadomi o tym organ celny.

Środki odurzające i substancje psychotropowe mogą być przywożone tylko w celu udzielenia niezbędnej pomocy medycznej, a stosować je może wyłącznie wykwalifikowany personel medyczny zgodnie z prawem wewnętrznym państwa Strony udzielającej pomocy. Strona zwracająca się o pomoc ma prawo dokonywać kontroli zastosowania tych środków i substancji na terytorium swojego państwa. Postanowienia ustępów 4 i 5 stosuje się również w przypadku przywozu środków odurzających i substancji psychotropowych na terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc i wywozu z powrotem w razie niezużycia tych środków i substancji. W stosunku do nie zużytych środków odurzających i substancji psychotropowych, które nie mogą być wywiezione z terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc, mają zastosowanie przepisy prawa państwa tej Strony. Przywozu i wywozu tych środków i substancji w ramach niniejszej Umowy nie uznaje się za przywóz i wywóz w rozumieniu przepisów międzynarodowych dotyczących środków odurzających i substancji psychotropowych.

W przypadku użycia pojazdów przy udzielaniu pomocy na podstawie niniejszej Umowy, nie wymaga się zezwolenia na międzynarodowy transport drogowy i międzynarodowego ubezpieczenia, a także opłat za użytkowanie autostrad, dróg szybkiego ruchu i innych dróg. Pojazdy te muszą być oznakowane przez odpowiednie symbole lub napisy w taki sposób, aby było widoczne, że są przeznaczone do udzielenia pomocy.

Grupy ratownicze, na terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc, mają prawo używania własnego oznakowania i urządzeń ostrzegawczych na swoich pojazdach.

Koordynacja i ogólne kierowanie działaniami grup ratowniczych i ekspertów należy do właściwego organu Strony zwracającej się o pomoc.

Bezpośrednie kierowanie grupami ratowniczymi i ekspertami należy do ich kierowników.

Właściwy organ Strony zwracającej się o pomoc zapewnia wsparcie grupom ratowniczym i ekspertom w czasie wykonywania przez nich zadań. Strona zwracająca się o pomoc informuje kierowników grup ratowniczych i ekspertów Strony udzielającej pomocy o sytuacji w strefie katastrofy, klęski żywiołowej, innego poważnego wypadku oraz na poszczególnych odcinkach działań i w razie potrzeby zapewnia tym grupom tłumaczy.

Grupy ratownicze i eksperci opuszczają terytorium państwa Strony zwracającej się o pomoc po wykonaniu swoich zadań lub wcześniej, jeżeli zdecyduje tak właściwy organ jednej ze Stron.

Rozdziałem środków pomocy zajmuje się Strona zwracająca się o pomoc.

Po zakończeniu prac związanych z udzielaniem pomocy właściwe organy Stron przedkładają sobie wzajemnie sprawozdania dotyczące udzielonej i otrzymanej pomocy oraz rezultatów wykonanych prac.

Strona zwracająca się o pomoc nie pokrywa kosztów udzielenia pomocy oraz kosztów, które powstały w związku ze zużyciem, uszkodzeniem, zniszczeniem lub utratą wyposażenia, poniesionych przez Stronę udzielającą pomocy, o ile Strony nie uzgodniły inaczej w formie pisemnej.

Strona zwracająca się o pomoc na swój koszt zapewnia grupom ratowniczym i ekspertom zakwaterowanie i niezbędną pomoc medyczną, a po wyczerpaniu przez nich zapasów wyposażenia - wyżywienie, paliwa i smary oraz inne materiały, niezbędne do eksploatacji środków technicznych i transportowych oraz podstawowe środki pierwszej potrzeby.

Strona udzielająca pomocy jest zwolniona od opłat związanych z przelotem, lądowaniem, oczekiwaniem na lotnisku i startem jej statków powietrznych, jak również od opłat za świadczone usługi nawigacyjne oraz udostępnienie przejścia granicznego.

Każda ze Stron zrzeka się wszelkich roszczeń odszkodowawczych wobec drugiej Strony w przypadku: