LegalizeUmowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony, sporządzona w Brukseli dnia 11 maja 2012 r
Treść umowy
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
podaje do powszechnej wiadomości:
Dnia 11 maja 2012 r. w Brukseli została sporządzona Umowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony, w następującym brzmieniu:
UMOWA O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY
między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA BUŁGARII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
MALTA,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
RUMUNIA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwane dalej „państwami członkowskimi”, oraz
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA IRAKU, zwana dalej „Irakiem”,
z drugiej strony,
zwane dalej wspólnie „Stronami”,
UWZGLĘDNIAJĄC więzi istniejące między Unią i jej państwami członkowskimi a Irakiem, a także wspólnie uznawane wartości,
UZNAJĄC, że Unia, jej państwa członkowskie i Irak pragną wzmocnić te więzi oraz nawiązać wymianę handlową i współpracę, wspierając je dialogiem politycznym,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie, jakie Strony przywiązują do celów i zasad Karty Narodów Zjednoczonych, przestrzegania praw człowieka, zasad demokracji oraz swobód politycznych i gospodarczych, które tworzą fundament partnerstwa,
POTWIERDZAJĄC swe przywiązanie do zasad demokracji i praw człowieka oraz podstawowych wolności określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka ONZ oraz innych odnośnych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka,
UZNAJĄC ogromne znaczenie zrównoważonego rozwoju i rozwoju społecznego, który powinien iść w parze z rozwojem gospodarczym,
UZNAJĄC znaczenie wzmacniania współpracy Stron oraz ich wspólne dążenie do skonsolidowania, pogłębienia i zróżnicowania stosunków w obszarach o wspólnym znaczeniu na podstawie poszanowania suwerenności, równości, braku dyskryminacji, praworządności i dobrych rządów, poszanowania środowiska naturalnego i wzajemnych korzyści,
UZNAJĄC konieczność wsparcia starań Iraku na rzecz kontynuowania reform politycznych i ekonomicznych oraz odbudowy gospodarczej, a także poprawy warunków życia ludzi ubogich oraz grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej,
UZNAJĄC konieczność wzmocnienia roli kobiet w życiu politycznym, obywatelskim, społecznym, gospodarczym i kulturalnym, a także zwalczania dyskryminacji,
PRAGNĄC stworzyć korzystne warunki dla znaczącego rozwoju i zróżnicowania wymiany handlowej między Unią a Irakiem oraz rozszerzyć współpracę w obszarze gospodarki, handlu, inwestycji, nauki i technologii oraz kultury,
MAJĄC NA CELU promowanie handlu i inwestycji oraz harmonijnych kontaktów gospodarczych między Stronami zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej,
MAJĄC na uwadze konieczność stworzenia sprzyjających warunków dla poprawy działalności gospodarczej i inwestycji,
ŚWIADOME konieczności poprawy warunków wpływających na działalność gospodarczą i inwestycje, jak również warunków w takich dziedzinach jak zakładanie przedsiębiorstw, zatrudnienie, świadczenie usług i przepływ kapitału,
UWZGLĘDNIAJĄC przysługujące Stronom prawo do regulowania zasad świadczenia usług na swoim terytorium oraz zagwarantowania, że osiągnięte zostaną uzasadnione cele porządku publicznego,
UWZGLĘDNIAJĄC ich zaangażowanie w prowadzenie wymiany handlowej zgodnie z Porozumieniem ustanawiającym Światową Organizację Handlu, sprządzonym w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. (dalej zwanym „Porozumieniem ustanawiającym WTO”), a w tym względzie także ich wspólne zainteresowanie przystąpieniem Iraku do tego porozumienia,
UZNAJĄC szczególne potrzeby krajów rozwijających się w ramach WTO,
UZNAJĄC, że terroryzm, przestępczość zorganizowana, pranie pieniędzy i przemyt narkotyków stanowią poważne zagrożenie dla stabilności i bezpieczeństwa międzynarodowego, a także dla wypełnienia celów współpracy Stron,
BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie ułatwiania i wzmacniania współpracy regionalnej,
POTWIERDZAJĄC, że przepisy niniejszej Umowy, wchodzące w zakres części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, są wiążące dla Zjednoczonego Królestwa i Irlandii jako oddzielnych Umawiających się Stron, nie zaś jako części Unii Europejskiej, o ile Unia Europejska nie powiadomi Iraku, że państwa te są w tych kwestiach związane Traktatem jako część Unii Europejskiej zgodnie z Protokołem (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ma to również zastosowanie do Danii zgodnie z Protokołem (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1 Ustanowienie partnerstwa
Ustanawia się partnerstwo między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Irakiem, z drugiej strony.
Cele partnerstwa są następujące:
zapewnienie odpowiednich ram dla dialogu politycznego między Stronami w celu umożliwienia rozwoju stosunków politycznych pomiędzy nimi;
promowanie handlu i inwestycji oraz harmonijnych stosunków gospodarczych między Stronami w celu wspierania ich zrównoważonego rozwoju gospodarczego; oraz
zapewnienie podstawy współpracy prawodawczej, gospodarczej, społecznej, finansowej i kulturalnej.
Artykuł 2 Podstawa
Poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i innych odnośnych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka, a także zasady praworządności, stanowi fundament polityki wewnętrznej i międzynarodowej obydwu Stron oraz zasadniczy element niniejszej Umowy.
Artykuł 3 Dialog polityczny
Strony nawiązują stały dialog polityczny. Służy on wzmocnieniu ich stosunków, przyczynia się do rozwoju partnerstwa i zwiększa wzajemne zrozumienie i solidarność.
Dialog polityczny obejmuje wszystkie kwestie o wspólnym znaczeniu, w szczególności pokój, politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, dialog wewnętrzny i pojednanie, demokrację, praworządność, prawa człowieka, dobre rządy oraz stabilizację i integrację regionalną.
Dialog polityczny odbywa się w formie dorocznych spotkań z udziałem ministrów oraz urzędników wysokiego szczebla.
Artykuł 4 Zwalczanie terroryzmu
Strony ponownie potwierdzają znaczenie walki z terroryzmem i - zgodnie z konwencjami międzynarodowymi, prawem międzynarodowym w obszarze praw człowieka, kwestii humanitarnych i uchodźców oraz swoim własnymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi - postanawiają współpracować w celu zapobiegania aktom terroryzmu i ich eliminowania. Współpraca ma miejsce w szczególności:
w ramach pełnego wdrażania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1373 (2001) oraz innych stosownych rezolucji ONZ, strategii ONZ w zakresie zwalczania terroryzmu, konwencji i instrumentów międzynarodowych;
poprzez wymianę informacji o grupach terrorystycznych oraz sieciach je wspierających, zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym; oraz
poprzez wymianę poglądów o środkach i metodach stosowanych w celu zwalczania terroryzmu, w tym w dziedzinie szkoleń i technologii, oraz wymianę doświadczeń związanych z zapobieganiem terroryzmowi.
Strony nadal dążą do jak najszybszego zawarcia porozumienia w sprawie całościowej konwencji ONZ dotyczącej terroryzmu międzynarodowego.
Strony wyrażają głębokie zaniepokojenie podburzaniem do aktów terrorystycznych i podkreślają, że są zdecydowane podjąć wszelkie niezbędne, stosowne środki zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym, aby zmniejszyć zagrożenie spowodowane takim podburzaniem.
Artykuł 5 Zwalczanie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia
Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia, zarówno wśród państw, jak i innych podmiotów, stanowi jedno z największych zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa międzynarodowego. W związku z powyższym Strony postanawiają współpracować i przyczyniać się do zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków jej przenoszenia poprzez pełne przestrzeganie i wprowadzenie w życie na szczeblu krajowym istniejących zobowiązań wynikających z traktatów i umów międzynarodowych o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz innych mających zastosowanie zobowiązań międzynarodowych. Strony postanawiają, że powyższe postanowienie stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.
Strony postanawiają ponadto współpracować i przyczyniać się do zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia poprzez:
podejmowanie kroków mających na celu, stosownie do okoliczności, podpisanie lub ratyfikację wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych bądź też przystąpienie do nich oraz ich pełną realizację;
ustanowienie skutecznego systemu kontroli wywozu na szczeblu krajowym, dotyczącego zarówno wywozu, jak i tranzytu towarów związanych z bronią masowego rażenia, w tym systemu kontroli ostatecznego użycia technologii podwójnego zastosowania w ramach broni masowego rażenia, i przewidującego skuteczne sankcje w przypadku naruszenia kontroli wywozów.
Strony postanawiają ustanowić stały dialog polityczny, który będzie towarzyszy} tym elementom i je konsolidował.
Artykuł 6 Broń strzelecka i lekka
Strony uznają, że nielegalna produkcja broni strzeleckiej i lekkiej, jej transfer i obrót nią, w tym amunicją do tej broni, a także jej nadmierne gromadzenie, nieprawidłowe zarządzanie, niewłaściwe zabezpieczanie zapasów oraz niekontrolowane rozprzestrzenianie nadal stwarzają poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Strony postanawiają przestrzegać i w pełni wykonywać przypadające im obowiązki w zakresie zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, zgodnie z obowiązującymi umowami międzynarodowymi oraz rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, a także zobowiązaniami podjętymi przez Strony w ramach innych instrumentów międzynarodowych dotyczących tego obszaru, takich jak program działania ONZ dotyczący zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich jego aspektach.
Strony postanawiają współpracować oraz zapewnić koordynację, wzajemne uzupełnianie oraz synergię swoich starań na
rzecz zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, na poziomie światowym, regionalnym, podregionalnym i krajowym oraz postanawiają ustanowić stały dialog polityczny jako uzupełnienie tego zobowiązania oraz czynnik służący jego wzmocnieniu.
Artykuł 7 Międzynarodowy Trybunał Karny
Strony potwierdzają, że najpoważniejsze przestępstwa wzbudzające zaniepokojenie całej społeczności międzynarodowej nie powinny pozostawać bezkarne, a ich ściganie należy zapewnić poprzez odpowiednie środki albo na poziomie krajowym, albo międzynarodowym.
Strony przyjmują do wiadomości, że Irak nie jest jeszcze stroną Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, ale rozważa możliwość przystąpienia do statutu w przyszłości. Irak podejmie zatem odpowiednie kroki, aby przystąpić do statutu rzymskiego i powiązanych z nim aktów prawnych, a także aby je ratyfikować oraz wdrożyć.
Strony potwierdzają, że są zdecydowane współpracować w tej kwestii, w rym poprzez wymianę doświadczeń w przyjmowaniu dostosowań prawnych wymaganych odnośnymi przepisami prawa międzynarodowego.
Rozdział I. Postanowienia ogólne
Artykuł 8 Zakres
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do handlu towarami między Stronami.
Artykuł 9 Cła
Do celów niniejszego rozdziału termin „cło” obejmuje każdą należność celną lub innego rodzaju opłatę nałożoną na przywóz lub wywóz towarów bądź z nim związaną, w tym wszelkiego rodzaju podatki wyrównawcze lub opłaty dodatkowe nałożone na przywóz lub wywóz bądź z nim związane. Termin „cło” nie obejmuje:
opłat odpowiadających podatkom wewnętrznym, nałożonych zgodnie z art. 11;
należności celnych nałożonych zgodnie z tytułem II sekcja 1 rozdział II niniejszej Umowy;
należności celnych stosowanych zgodnie z art. VI, XVI i XIX Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (dalej zwanego „GATT z 1994 r.”), Porozumieniem WTO dotyczącym stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., Porozumieniem WTO w spranie subsydiów i środków wyrównawczych, Porozumieniem WTO w sprawie środków ochronnych, art. 5 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa bądź Uzgodnieniem WTO w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów;
opłat i innych należności nakładanych zgodnie z przepisami prawa krajowego Stron oraz zgodnie z art. VIII GATT z 1994 r. oraz uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi.
Artykuł 10 Traktowanie KNU
Strony przyznają sobie wzajemnie traktowanie oparte na klauzuli najwyższego uprzywilejowania zgodnie z art. I ust. 1 GATT z 1994 r. oraz uwagami do niego i postanowieniami podatkowymi.
Postanowień ust. 1 nie stosuje się do:
przywilejów przyznanych w celu ustanowienia unii celnej lub strefy wolnego handlu zgodnie z GATT z 1994 r. bądź w związku z ustanowieniem takiej unii celnej lub strefy wolnego handlu;
przywilejów przyznanych określonym krajom zgodnie z GATT z 1994 r. oraz innymi umowami międzynarodowymi na rzecz krajów rozwijających się.
Artykuł 11 Traktowanie narodowe
Każda ze Stron przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art. III GATT z 1994 r., łącznie z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi. W tym celu art. III GATT z 1994 r. oraz uwagi do niego i postanowienia dodatkowe zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej cześć z uwzględnieniem niezbędnych zmian.
Artykuł 12 Polityka taryfowa
Przywożone do Unii produkty pochodzące z Iraku podlegają unijnej stawce celnej KNU. Do przywożonych do Unii produktów pochodzących z Iraku nie stosuje się ceł wyższych niż cła stosowane do przywozu z krajów należących do WTO zgodnie z art. I GATT z 1994 r.
Produkty pochodzące z Unii z chwilą przywozu do Iraku nie podlegają cłom przekraczającym pobieraną obecnie od przywożonych towarów opłatę z tytułu odbudowy w wysokości 8%.
Strony postanawiają, że dopóki Irak nie przystąpi do WTO, Strony mogą, po wspólnym uzgodnieniu, zmienić wysokość ceł przywozowych.
Jeżeli po podpisaniu niniejszej Umowy Irak zastosuje do przywozu jakąkolwiek obniżkę cła na zasadach erga omnes, co w szczególności dotyczy obniżek będących wynikiem negocjacji taryfowych w ramach WTO, takie obniżone stawki celne stosuje się do przywozu produktów pochodzących z Unii i zastępuje się nimi podstawową stawkę celną lub opłatę z tytułu odbudowy od dnia, w którym takie obniżki są stosowane.
Artykuł 13 Stosowanie odnośnych postanowień GATT z 1994 r.
Wymienione niżej artykuły GATT z 1994 r. zostają włączone do niniejszej Umowy i są jej częścią oraz są stosowane przez Strony z uwzględnieniem niezbędnych zmian:
art. V wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi;
art. VII ust. 1, 2, 3, ust. 4 lit. a), b) i d) oraz ust. 5 wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi oraz porozumienie WTO w sprawie stosowania artykułu VII GATT z 1994 r.;
art. VIII wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi;
art. IX;
⋯
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.