Konwencja dotycząca pomierzania statków żeglugi śródlądowej, sporządzona w Genewie dnia 15 lutego 1966 r

Każda z Umawiających się Stron wprowadzi na swoim terytorium z chwilą wejścia w życie niniejszej Konwencji przepisy dotyczące wykonania postanowień Konwencji i jej załącznika.

Każda z Umawiających się Stron przedstawi każdej innej Umawiającej się Stronie, na jej prośbę, przepisy wprowadzone w życie zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu.

W celu zastosowania niniejszej Konwencji, każda z Umawiających się Stron wyznacza na swoim terytorium służbę (służby) albo organ (organy), zwane dalej „biurami pomierzania statków”, którym powierza się wydawanie świadectw pomiarowych. Każde biuro pomierzania statków oznacza się literami, albo numerami i literami, przy czym ostatnia lub ostatnie litery określają Umawiającą się Stronę, na której terytorium znajduje się biuro.

Okres ważności świadectwa pomiarowego nie może przekraczać 15 lat; w każdym świadectwie podaje się datę upływu jego ważności.

Niezależnie od podanej w świadectwie pomiarowym daty upływu jego ważności, świadectwo pomiarowe traci ważność, jeżeli statek uległ zmianom (w szczególności remontowi, przebudowie, trwałemu odkształceniu), w wyniku których dane co do wyporności przy określonych zanurzeniach, albo co do nośności maksymalnej, zawarte w świadectwie pomiarowym nie są już dokładne.

W granicach ważności dokumentów, o których mowa w artykułach 4 i 5 niniejszej Konwencji, świadectwa pomiarowe wydane przez biuro pomierzania statków jednej z Umawiających się Stron na podstawie przepisów zgodnych z postanowieniami niniejszej Konwencji, są uznawane przez władze innych Umawiających się Stron za równoważne świadectwom wydawanym przez te Strony na podstawie ich własnych przepisów, zgodnych z postanowieniami niniejszej Konwencji.

Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie stanowią przeszkody dla żadnej z Umawiających się Stron w wykonywaniu na swój koszt sprawdzenia danych zawartych w świadectwach pomiarowych wydawanych przez biuro pomierzania statków innej Umawiającej się Strony; sposób sprawdzenia powinien być taki, aby utrudnienia w zakresie eksploatacji statku ograniczone były jedynie do koniecznych czynności. Jeżeli Umawiająca się Strona wykonując sprawdzenie stwierdzi niedokładność zawartych w świadectwie pomiarowym danych, to zawiadamia o tym Umawiającą się Stronę, na której terytorium biuro pomierzania statków wydało świadectwo i do tych danych nie mają zastosowania postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu.

W przypadku ponownego pomierzania statku, biuro wydające nowe świadectwo pomiarowe, wycofuje świadectwo poprzednie.

W przypadku, gdy biuro pomierzania statków jednej z Umawiających się Stron wydaje świadectwo pomiarowe dla statku, którego poprzednie świadectwo było wydane przez biuro innej Umawiającej się Strony, to pierwsza Umawiająca się Strona zawiadamia o tym drugą Umawiającą się Stronę i przesyła jej wycofane świadectwo pomiarowe zgodnie z postanowieniami artykułu 11 załącznika do niniejszej Konwencji.

Każda z Umawiających się Stron stosuje niezbędne środki, aby w przypadku zatonięcia, przekazania na złom lub ostatecznej niezdolności żeglugowej statku znajdującego się na jej terytorium, a którego świadectwo pomiarowe zostało wydane przez biuro pomierzania statków innej Umawiającej się Strony, zawiadomić i, jeśli to możliwe, zwrócić świadectwo pomiarowe do biura, które je wydało.

Każda z Umawiających się Stron podaje innym Umawiającym się Stronom nazwę i adres swojej głównej służby, lub głównych służb kompetentnych w dziedzinie pomierzania statków.

Wymienione w ustępie 1 niniejszego artykułu główne służby przekazują sobie wzajemnie wykazy własnych biur pomierzania statków, a także określające je litery i numery nadane tym biurom zgodnie z ustępem 3 artykułu 2 niniejszej Konwencji; główne służby zawiadamiają się także o zmianach wprowadzonych do wykazów biur pomierzania statków oraz zmianach określających je liter i numerów.

Kompetentne główne służby Umawiających się Stron mają prawo porozumiewać się bezpośrednio, w związku z zastosowaniem przedmiotowego artykułu i ustępu 2 artykułu 2 niniejszej Konwencji oraz artykułów 10 i 11 załącznika do niniejszej Konwencji.

Biura pomierzania statków Umawiających się Stron mają prawo porozumiewać się bezpośrednio w związku z zastosowaniem przedmiotowego artykułu oraz artykułów 10 i 11 załącznika do niniejszej Konwencji, a także w celu uzyskania pilnych informacji.

Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisania lub przystąpienia do niej dla krajów członków Europejskiej Komisji Gospodarczej i krajów biorących udział w Komisji z prawem głosu doradczego, zgodnie z punktem 8 zakresu działania tej Komisji.

Niniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisania do 15 listopada 1966 roku włącznie. Po tej dacie będzie otwarta do przystąpienia do niej.

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji.

Ratyfikację lub przystąpienie realizuje się drogą zdeponowania u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych dokumentu ratyfikacji lub dokumentu przystąpienia.

W chwili zdeponowania swego dokumentu ratyfikacji lub dokumentu przystąpienia, każdy kraj powinien podać Sekretarzowi Generalnemu literę lub grupę liter rozpoznawczych przyjętych zgodnie z postanowieniami ustępu 3 artykułu 2 niniejszej Konwencji; w późniejszym okresie wybór ten można zmienić drogą nowej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego. W przypadku, jeśli litera albo grupa liter podanych przez jeden kraj została uprzednio przedłożona przez inny kraj, Sekretarz Generalny podaje do wiadomości, że notyfikacja nie może być przyjęta. Zmiana uprzednio przyjętej litery lub grupy liter nabiera mocy po trzech miesiącach od chwili notyfikacji u Sekretarza Generalnego.

Każdy kraj może w chwili podpisywania niniejszej Konwencji albo w chwili zdeponowania swego dokumentu ratyfikacji lub dokumentu przystąpienia, oświadczyć że Konwencja będzie stosowana tylko na części terytorium kraju. Każdy kraj, który składa oświadczenie, że Konwencja będzie stosowana tylko na części jego terytorium, może w dowolnym czasie ogłosić, za pomocą notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego, że Konwencja będzie stosowana na całym pozostałym terytorium lub jego części; notyfikacja ta wchodzi w życie po 12 miesiącach od chwili otrzymania jej przez Sekretarza Generalnego.

Niniejsza Konwencja wchodzi w życie po dwunastu miesiącach od chwili, gdy pięć krajów wskazanych w ustępie 1 artykułu 10 niniejszej Konwencji zdeponuje swoje dokumenty ratyfikacji lub dokumenty przystąpienia.

W stosunku do każdego kraju, który ratyfikuje niniejszą Konwencję lub przystępuje do niej po zdeponowaniu przez pięć krajów ich dokumentów ratyfikacji lub dokumentów przystąpienia, niniejsza Konwencja wchodzi w życie po dwunastu miesiącach od chwili zdeponowania przez ten kraj dokumentu ratyfikacji lub dokumentu przystąpienia.

Niniejsza Konwencja może być wypowiedziana przez każdą z Umawiających się Stron poprzez skierowanie notyfikacji do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wypowiedzenie to może dotyczyć całego terytorium Umawiającej się Strony lub tylko jego części.

Wypowiedzenie wchodzi w życie po upływie okresu dwunastu miesięcy od chwili otrzymania podanej wyżej notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

Każdy kraj może przy podpisywaniu niniejszej Konwencji albo przy deponowaniu dokumentu ratyfikacji albo dokumentu przystąpienia zastrzec, że nie uważa się związanym artykułem 14 niniejszej Konwencji w zakresie przekazywania spraw spornych Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości. Inne Umawiające się Strony nie będą związane artykułem 14 w stosunku do Umawiającej się Strony, która wniosła tego rodzaju zastrzeżenie.

Każdy kraj może przy podpisywaniu niniejszej Konwencji albo przy deponowaniu swego dokumentu ratyfikacji albo dokumentu przystąpienia zastrzec, że świadectwa pomiarowe dla statków przeznaczonych do przewozu towarów, wydane przez jego biura pomierzania statków nie mogą być przedłużane, albo zastrzec, że mogą być przedłużone tylko przez biuro pomierzania statków, które je wydało, albo że mogą być przedłużane tylko przez jedno z własnych biur pomierzania statków. W takim przypadku inne Umawiające się Strony nie powinny przedłużać okresu ważności tych świadectw pomiarowych.

Każda z Umawiających się Stron, która złożyła zastrzeżenia zgodnie z ustępami 1 i 2 niniejszego artykułu, może je wycofać w każdej chwili drogą notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Z wyjątkiem zastrzeżeń wymienionych w ustępach 1 i 2 niniejszego artykułu nie dopuszcza się żadnych innych zastrzeżeń w stosunku do postanowień niniejszej Konwencji.

Po trzech latach obowiązywania niniejszej Konwencji, każda Umawiająca się Strona będzie uprawniona poprzez notyfikację skierowaną do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, prosić o zwołanie narady w celu zrewidowania niniejszej Konwencji. Sekretarz Generalny zawiadamia o przedłożonej prośbie wszystkie Umawiające się Strony i zwołuje naradę dla rewizji Konwencji, jeżeli w czasie czteromiesięcznego okresu po złożeniu zawiadomienia, co najmniej jedna czwarta Umawiających się stron powiadomi go o swojej zgodzie na zwołanie narady.

Jeżeli zwołuje się naradę zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, to Sekretarz Generalny powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony, oraz kieruje prośbę

Sekretarz Generalny zaprasza na każdą naradę zwołaną zgodnie z niniejszym artykułem wszystkie kraje, o których mowa w ustępie 1 artykułu 10 przedmiotowej Konwencji.

Każda z Umawiających się Stron może zaproponować jedną lub więcej poprawek do niniejszej Konwencji albo jej załączników. Tekst każdej poprawki podaje się Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przesyła go wszystkim Umawiającym się Stronom i podaje do wiadomości innym krajom, o których mowa w ustępie 1 artykułu 10 niniejszej Konwencji.

Po upływie sześciu miesięcy od dnia przesłania poprawki przez Sekretarza Generalnego, każda z Umawiających się Stron może zakomunikować Sekretarzowi Generalnemu:

Do momentu, gdy Umawiająca się Strona, która przesłała zawiadomienie przewidziane w ustępie 2 „b” niniejszego artykułu nie powiadomiła Sekretarza Generalnego o przyjęciu przez nią poprawki, może w ciągu dziewięciu miesięcy od dnia upływu terminu sześciomiesięcznego przewidzianego na jej zgłoszenie, przedstawić zastrzeżenia co do przedłożonej poprawki.

Jeżeli do przedłożonego projektu poprawki zgłoszono zastrzeżenie na warunkach przewidzianych w ustępach 2 i 3 niniejszego artykułu, to poprawkę uważa się za nieprzyjętą, a tym samym niewchodzącą w życie.

Jeżeli do przedłożonego projektu poprawki nie zgłoszono zastrzeżeń w sposób wskazany w ustępach 2 i 3 niniejszego artykułu, to poprawkę uważa się za przyjętą i wchodzi ona w życie w terminie podanym niżej: