Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zasadach finansowania nauki

Typ Obwieszczenie
Ogłoszono 2017-12-08
Status Expired
Wydawca MARSZAŁEK SEJMU
Źródło Dziennik Ustaw
artykuły 80
Historia nowelizacji JSON API
1.

Współfinansowanie zadań realizowanych i finansowanych ze środków funduszy strukturalnych Unii Europejskiej albo z niepodlegających zwrotowi środków pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) odbywa się na podstawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych określonych w przepisach dotyczących programów operacyjnych albo w przypadku zadań finansowanych z niepodlegających zwrotowi środków pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zgodnie z umowami międzynarodowymi.

2.

Do zadań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 15. Przepis ten nie wyłącza obowiązku, o którym mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 .

Art. 25.

1.

Finansowanie działalności upowszechniającej naukę obejmuje:

1) promowanie rozwiązań innowacyjnych wykorzystujących wyniki badań naukowych lub prac rozwojowych w ramach targów, wystaw i ekspozycji w kraju lub za granicą;

2) organizowanie lub udział w przedsięwzięciach upowszechniających, promujących i popularyzujących osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne w kraju lub za granicą;

3) upowszechnianie informacji naukowych i naukowo-technicznych w ramach krajowych lub międzynarodowych konferencji naukowych;

4) podejmowanie innych działań szczególnie ważnych dla upowszechniania nauki.

2.

(uchylony)

3.

Środki finansowe przeznaczone na finansowanie działalności upowszechniającej naukę przyznaje się bibliotekom naukowym niewchodzącym w skład jednostek naukowych, o których mowa w art. 2 pkt 9 lit. a-c, na:

1) utrzymanie unikatowych w skali kraju zasobów bibliotecznych o istotnym znaczeniu dla nauki lub jej dziedzictwa;

2) opracowywanie naukowych zasobów bibliotecznych;

3) udostępnianie zasobów bibliotecznych w formie elektronicznej.

4.

Wniosek o przyznanie środków finansowych bibliotekom naukowym składa podmiot organizujący i prowadzący bibliotekę, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach .

4a. Środki finansowe na realizację zadań mających na celu podniesienie poziomu naukowego i poziomu umiędzynarodowienia wydawanych czasopism naukowych oraz upowszechniania informacji o wynikach badań naukowych lub prac rozwojowych mogą uzyskać wyłącznie wydawcy czasopism, w tym uczelnie i jednostki naukowe, którzy zapewniają otwarty dostęp do publikowanych czasopism przez sieć Internet. Dofinansowanie obejmuje w szczególności:

1) udział zagranicznych recenzentów w ocenie publikacji;

2) udział zagranicznych naukowców w składzie rady naukowej czasopisma;

3) stworzenie anglojęzycznych wersji wydawanych publikacji;

4) digitalizację publikacji i monografii naukowych w celu zapewnienia otwartego dostępu do nich przez sieć Internet;

5) wdrożenie procedur zabezpieczających oryginalność publikacji naukowych.

4a. Środki finansowe przeznaczone na finansowanie działalności upowszechniającej naukę przyznaje się na realizację zadań związanych z wydawaniem czasopism i monografii naukowych o wysokim poziomie merytorycznym i istotnym znaczeniu dla rozwoju nauki lub wzrostu innowacyjności polskiej gospodarki, mających na celu upowszechnianie wyników najnowszych badań naukowych lub prac rozwojowych, w celu wprowadzenia tych wyników do obiegu międzynarodowego oraz zapewnienia do nich otwartego dostępu przez sieć Internet.

5.

Minister przyznaje środki finansowe ministrom kierującym działami administracji rządowej i kierownikom centralnych organów administracji rządowej na ich potrzeby własne dotyczące zadań określonych w ust. 1 oraz zadań związanych ze sporządzaniem ekspertyz, opinii i ocen naukowych.

6.

Potrzeby własne Ministra dotyczące zadań określonych w ust. 1 oraz zadań związanych ze sporządzaniem ekspertyz, opinii i ocen naukowych są finansowane ze środków finansowych wyodrębnionych w planie finansowym, o którym mowa w art. 6 ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania oraz rozliczania przyznanych środków finansowych na cele określone w ust. 1 i 4a, w tym tryb:

a)

oceny wniosków obejmujących zadania z zakresu działalności upowszechniającej naukę, planowane do realizacji w ciągu całego roku kalendarzowego,

b)

oceny realizacji finansowanych zadań,

c)

rozliczania przyznanych środków finansowych,

2) szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach o finansowanie zadań z zakresu działalności upowszechniającej naukę,

3) szczegółowy zakres informacji zawartych w raporcie rocznym i raporcie końcowym z wykorzystania środków finansowych, zawierających informacje o realizacji działalności upowszechniającej naukę wraz z rozliczeniem finansowym poniesionych kosztów

  • mając na uwadze znaczenie zadań przewidzianych do finansowania i ich wpływ na realizację celów polityki naukowej, naukowo-technicznej i innowacyjnej państwa, potrzebę i znaczenie upowszechniania informacji o roli nauki w rozwoju gospodarczym i społecznym kraju, promowanie polskiej nauki w świecie, prawidłowość wykorzystania wcześniej przyznanych środków finansowych na naukę oraz potrzebę uzyskiwania informacji niezbędnych do prawidłowego przyznawania oraz rozliczania przyznanych środków finansowych.
7.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania środków finansowych na cele określone w ust. 1, 3, 4a i 5 w zakresie finansowania zadań związanych ze sporządzaniem ekspertyz, opinii i ocen naukowych, oraz rozliczania tych środków, w tym tryb oceny:

a)

wniosków o finansowanie zadań z zakresu działalności upowszechniającej naukę,

b)

realizacji finansowanych zadań z zakresu działalności upowszechniającej naukę,

2) szczegółowy zakres informacji zawartych:

a)

we wnioskach o finansowanie zadań z zakresu działalności upowszechniającej naukę,

b)

w raporcie rocznym i raporcie końcowym z wykorzystania środków finansowych przyznanych na cele określone w ust. 1, 3, 4a i 5 w zakresie finansowania zadań związanych ze sporządzaniem ekspertyz, opinii i ocen naukowych

- mając na uwadze znaczenie zadań przewidzianych do finansowania i ich wpływ na realizację celów polityki naukowej, naukowo-technicznej i innowacyjnej państwa, potrzebę i znaczenie upowszechniania informacji o roli nauki w rozwoju gospodarczym i społecznym kraju, promowanie polskiej nauki za granicą, prawidłowość wykorzystania wcześniej przyznanych środków finansowych na naukę oraz potrzebę uzyskiwania informacji niezbędnych do prawidłowego przyznawania środków finansowych oraz ich rozliczania.

8.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki i tryb przyznawania oraz rozliczania pomocy publicznej lub pomocy de minimis na cele określone w ust. 1 i 4a, w tym:

a)

przeznaczenie pomocy,

b)

rodzaje kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą,

2) sposób kumulowania pomocy,

3) maksymalne wielkości pomocy,

4) maksymalną intensywność pomocy,

5) szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy oraz w raporcie rocznym i raporcie końcowym z realizacji zadań objętych pomocą

  • z uwzględnieniem celów polityki naukowej, naukowo-technicznej i innowacyjnej państwa oraz mając na względzie potrzebę uzyskiwania informacji niezbędnych do prawidłowego przyznawania oraz rozliczania pomocy publicznej lub pomocy de minimis.

Art. 26.

1.

Finansowanie programów lub przedsięwzięć ustanawianych przez Ministra obejmuje działania dotyczące realizacji określonych przez Ministra zadań wynikających z polityki naukowej i naukowo-technicznej państwa.

2.

Minister właściwy do spraw nauki w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” ogłasza komunikaty o ustanowieniu programu lub przedsięwzięcia, z zastrzeżeniem ust. 3, 3a i 3f.

3.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) programy lub przedsięwzięcia, w ramach których będzie udzielana pomoc publiczna lub pomoc de minimis,

2) warunki i tryb przyznawania oraz rozliczania pomocy, o której mowa w pkt 1, w tym:

a)

przeznaczenie pomocy,

b)

rodzaje kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą,

3) sposób kumulowania pomocy, o której mowa w pkt 1,

4) maksymalne wielkości pomocy, o której mowa w pkt 1,

5) maksymalną intensywność pomocy, o której mowa w pkt 1,

6) szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy oraz w raporcie rocznym i raporcie końcowym z realizacji zadań objętych pomocą, o której mowa w pkt 1

  • z uwzględnieniem celów polityki naukowej, naukowo-technicznej i innowacyjnej państwa oraz mając na względzie potrzebę uzyskiwania informacji niezbędnych do prawidłowego przyznawania oraz rozliczania pomocy publicznej lub pomocy de minimis.

3a. Minister właściwy do spraw nauki ustanawia program „Diamentowy Grant”, o którym mowa w art. 5 pkt 10a ustawy oraz w art. 187a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Środki finansowe w ramach programu są przyznawane nie więcej niż 100 osobom rocznie, w drodze konkursu ogłaszanego przez Ministra.

3b. W konkursie mogą wziąć udział wybitnie uzdolnieni:

1) absolwenci studiów pierwszego stopnia, którzy otrzymali tytuł zawodowy licencjata lub inżyniera albo równorzędny w roku ogłoszenia konkursu;

2) studenci jednolitych studiów magisterskich lub odpowiednich, którzy ukończyli trzeci rok studiów w roku ogłoszenia konkursu i kontynuują naukę, a w przypadku jednolitych studiów magisterskich trwających 6 lat - studenci, którzy ukończyli czwarty rok studiów w roku ogłoszenia konkursu i kontynuują naukę.

3c. Osoby, o których mowa w ust. 3b, spełniają łącznie następujące warunki:

1) nie posiadają tytułu zawodowego magistra lub jego odpowiednika;

2) nie są laureatami poprzednich edycji konkursu w ramach programu „Diamentowy Grant”;

3) posiadają udokumentowaną znajomość co najmniej jednego języka obcego na poziomie nie niższym niż B2 zgodnie z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego;

4) prowadzą zaawansowane badania naukowe i posiadają osiągnięcia naukowe, lub w przypadku kierunków studiów artystycznych posiadają osiągnięcia artystyczne.

3d. O przyznanie środków finansowych w ramach programu „Diamentowy Grant” może ubiegać się jednostka naukowa określona w art. 2 pkt 9 lit. a-d, posiadająca kategorię naukową A+, A lub B, w której osoba, o której mowa w ust. 3b i 3c, będzie realizować badania naukowe, a w przypadku studentów, będzie kontynuować naukę na jednolitych studiach magisterskich albo studiach drugiego lub trzeciego stopnia.

3e. Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania oraz rozliczania przyznanych środków finansowych w ramach programu „Diamentowy Grant”, w tym tryb:

a)

oceny wniosków dotyczących zadań przewidzianych do finansowania,

b)

oceny realizacji finansowanych zadań,

c)

rozliczania przyznanych środków finansowych,

2) szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach,

3) szczegółowy zakres informacji zawartych w raporcie rocznym i raporcie końcowym z wykorzystania środków finansowych, zawierających informacje o realizacji zadań, wraz z rozliczeniem finansowym poniesionych kosztów

  • mając na uwadze tworzenie warunków rozwoju naukowego i skrócenie ścieżki kariery naukowej wybitnie uzdolnionym absolwentom studiów pierwszego stopnia i studentom jednolitych studiów magisterskich, nieposiadającym tytułu zawodowego magistra, prowadzącym badania naukowe.

3f. Minister ustanawia program „Doktorat wdrożeniowy”, którego celem jest tworzenie warunków do rozwoju współpracy między środowiskiem naukowym a środowiskiem społeczno-gospodarczym prowadzonej w ramach studiów doktoranckich, o których mowa w art. 195 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

3g. Środki finansowe w ramach programu, o którym mowa w ust. 3f, mogą być przyznane, w drodze corocznego konkursu ogłaszanego przez Ministra, na dofinansowanie kosztów wykorzystania infrastruktury badawczej w celu realizacji badań naukowych prowadzonych w ramach stacjonarnych studiów doktoranckich oraz na finansowanie stypendium doktoranckiego w okresie odbywania studiów doktoranckich przewidzianym w ich programie, nie dłuższym niż 4 lata.

3h. Wniosek o przyznanie środków finansowych w ramach programu, o którym mowa w ust. 3f, może złożyć:

1) jednostka naukowa, o której mowa w art. 2 pkt 9 lit. a-d, posiadająca kategorię naukową A+ lub A:

a)

prowadząca studia doktoranckie albo

b)

w skład której wchodzi jednostka organizacyjna prowadząca studia doktoranckie,

2) uczelnia, w której zgodnie z jej statutem nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych, posiadająca kategorię naukową A+ lub A i prowadząca studia doktoranckie

  • prowadząca udokumentowaną i systematyczną współpracę z przedsiębiorcami lub innymi podmiotami w zakresie działalności badawczo-rozwojowej.

3i. Podmiot, o którym mowa w ust. 3h pkt 1 i 2, może zgłosić do udziału w programie, o którym mowa w ust. 3f, osobę posiadającą tytuł zawodowy magistra lub równorzędny, przyjętą na stacjonarne studia doktoranckie, która jest lub zostanie zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy przez przedsiębiorcę albo inny podmiot, który wyraził zgodę na jej udział w studiach doktoranckich w ramach programu. Do programu może przystąpić corocznie nie więcej niż 500 osób.

3j. Podmiot, któremu przyznano środki finansowe w ramach programu, o którym mowa w ust. 3f, po przeprowadzeniu rekrutacji na studia doktoranckie:

1) przekazuje Ministrowi informacje o osobach, które zostały przyjęte na studia doktoranckie w ramach programu,

2) może przekazać Ministrowi informacje o osobach, które nie zostały przyjęte na studia doktoranckie w ramach programu z powodu przekroczenia planowanej liczby osób określonej w decyzji o przyznaniu środków finansowych w ramach programu

  • zgodnie z zakresem informacji niezbędnych do przekazania środków finansowych w ramach programu oraz zmiany decyzji o przyznaniu środków finansowych określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3q.

3k. Minister zmienia decyzję o przyznaniu środków finansowych w ramach programu, o którym mowa w ust. 3f, w przypadku gdy podmiot, któremu przyznano środki finansowe, nie przyjął na studia doktoranckie w ramach programu planowanej liczby osób określonej w tej decyzji, dostosowując wysokość środków finansowych do liczby osób, o których mowa w ust. 3j pkt 1.

3l. Minister może zmienić decyzję o przyznaniu środków finansowych w ramach programu, o którym mowa w ust. 3f, w przypadku gdy podmiot, któremu przyznano środki finansowe, ma możliwość przyjęcia na studia doktoranckie w ramach programu większej liczby osób niż określona w tej decyzji, uwzględniając:

1) wyniki oceny wniosku o przyznanie środków finansowych,

2) informacje o osobach, o których mowa w ust. 3j pkt 2,

3) liczbę wolnych miejsc w ramach limitu, o którym mowa w ust. 3i zdanie drugie,

4) limit wydatków z budżetu państwa na realizację programu w danym roku

  • dostosowując wysokość środków finansowych do liczby osób określonej w zmienionej decyzji, przy czym przepisy ust. 3j pkt 1 i ust. 3k stosuje się odpowiednio.

3m. Kształcenie uczestnika studiów doktoranckich biorącego udział w programie, o którym mowa w ust. 3f, odbywa się we współpracy z zatrudniającym go przedsiębiorcą albo innym zatrudniającym go podmiotem, który wskazuje spośród swoich pracowników kandydata na opiekuna pomocniczego.

3n. Opiekunem pomocniczym, który pełni istotną funkcję w sprawowaniu opieki nad uczestnikiem studiów doktoranckich biorącym udział w programie, o którym mowa w ust. 3f, w całym okresie studiów doktoranckich, może być osoba posiadająca:

1) stopień naukowy doktora lub

2) co najmniej pięcioletnie doświadczenie w prowadzeniu działalności badawczo-rozwojowej, lub

3) znaczące osiągnięcia w zakresie opracowania i wdrożenia w sferze gospodarczej lub społecznej oryginalnego rozwiązania projektowego, konstrukcyjnego, technologicznego lub artystycznego, o ponadlokalnym zakresie oraz trwałym i uniwersalnym charakterze.

3o. Pracownikowi będącemu uczestnikiem studiów doktoranckich biorącym udział w programie, o którym mowa w ust. 3f, przysługuje:

1) zwolnienie od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w celu realizacji obowiązków, o których mowa w art. 197 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym,

2) prawo do urlopu płatnego w wysokości 80% wynagrodzenia, w wymiarze 30 dni kalendarzowych, na przygotowanie rozprawy doktorskiej lub przygotowanie się do egzaminu doktorskiego oraz obrony rozprawy doktorskiej, przy czym z uprawnienia tego można skorzystać tylko raz,

3) zwolnienie od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w celu uczestniczenia w egzaminie doktorskim oraz w obronie rozprawy doktorskiej

  • z wyłączeniem uprawnień o charakterze tożsamym z uprawnieniami, o których mowa w pkt 1-3, określonych w przepisach Kodeksu pracy oraz przepisach ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

3p. Uczestnik studiów doktoranckich biorący udział w programie, o którym mowa w ust. 3f, jest obowiązany do przedstawienia rozprawy doktorskiej nie później niż w ostatnim roku studiów doktoranckich.

3q. Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania, przekazywania oraz rozliczania środków finansowych w ramach programu, o którym mowa w ust. 3f, w tym tryb:

a)

oceny wniosków o przyznanie środków finansowych,

b)

oceny realizacji finansowanych zadań,

2) szczegółowy zakres informacji zawartych we wniosku o przyznanie środków finansowych w ramach programu,

3) szczegółowy zakres informacji niezbędnych do przekazania środków finansowych w ramach programu oraz zmiany decyzji o przyznaniu środków finansowych w przypadkach, o których mowa w ust. 3k i 3l,

4) tryb wyznaczania i zmiany opiekuna pomocniczego w ramach programu,

5) tryb przyznawania stypendium doktoranckiego w ramach programu oraz okresy, na które jest przyznawane,

6) szczegółowy zakres informacji zawartych w raporcie rocznym i raporcie końcowym z wykorzystania środków finansowych w ramach programu, z uwzględnieniem informacji o realizacji zadań oraz rozliczenia finansowego poniesionych kosztów

  • mając na uwadze znaczenie praktyczne zadań przewidzianych do finansowania i ich wpływ na realizację celów polityki naukowej, naukowo-technicznej, innowacyjnej i społecznej państwa, prawidłowość wykorzystania wcześniej przyznanych środków finansowych na naukę, rolę opiekuna pomocniczego w procesie kształcenia uczestnika studiów doktoranckich, związek przyznawanego stypendium doktoranckiego z postępami w realizacji badań naukowych uczestnika studiów doktoranckich, potrzebę uzyskiwania informacji niezbędnych do prawidłowego przyznawania, przekazywania oraz rozliczania środków finansowych.
4.

(uchylony)

5.

Minister przeprowadza, nie rzadziej niż co 4 lata, ewaluację ustanowionych programów lub przedsięwzięć wraz z oceną ich wpływu na rozwój nauki i gospodarki oraz osiąganie celów polityki naukowej, naukowo-technicznej i innowacyjnej państwa.

6.

Na wniosek Ministra ewaluację może przeprowadzić Komitet Polityki Naukowej. Komitet przedstawia Ministrowi opinię w sprawie osiągnięcia założonych celów programu lub przedsięwzięcia oraz ich wpływu na rozwój nauki, techniki i innowacyjności.

7.

Na podstawie wyników ewaluacji oraz uwzględniając opinię Komitetu Polityki Naukowej Minister rozstrzyga o:

1) zasadności kontynuowania programu lub przedsięwzięcia;

2) konieczności i proponowanym zakresie modyfikacji programu lub przedsięwzięcia;

3) zakończeniu realizacji programu lub przedsięwzięcia.

8.

Ewaluację przeprowadza się, uwzględniając kryteria:

1) adekwatność planowanych celów programu lub przedsięwzięcia i metod ich wdrażania do założeń polityki naukowej, w tym do Krajowego Programu Badań, o którym mowa w art. 4;

2) stopień realizacji zakładanych celów programu lub przedsięwzięcia, skuteczność użytych metod oraz wpływ czynników zewnętrznych na ostateczne efekty programu lub przedsięwzięcia;

3) relacje między nakładami i poniesionymi kosztami a osiągniętymi efektami programu lub przedsięwzięcia;

4) rzeczywiste efekty programu lub przedsięwzięcia;

5) trwałość efektów programu lub przedsięwzięcia w perspektywie średnio- i długookresowej po jego zakończeniu.

Art. 27.

1.

Minister może przyznać środki finansowe na organizowanie i finansowanie ustanowionego programu lub przedsięwzięcia jednostce naukowej, podmiotowi działającemu na rzecz nauki lub uczelni, wybranym w drodze konkursu.

2.

Ogłoszenie o konkursie zamieszcza się w co najmniej jednym tygodniku i trzech dziennikach o zasięgu ogólnopolskim, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra w Biuletynie Informacji Publicznej oraz udostępnia w siedzibie Ministra.

3.

W ogłoszeniu o konkursie Minister określa:

1) termin składania wniosków, który nie może być krótszy niż miesiąc od dnia opublikowania ogłoszenia o konkursie,

2) tryb przeprowadzenia konkursu,

3) wymagania, jakie muszą spełniać jednostki naukowe, podmioty działające na rzecz nauki lub uczelnie, przystępujące do konkursu,

4) sposób oceny wniosków o przyznanie środków finansowych

  • mając na uwadze sprawną organizację i cele ustanowionego programu lub przedsięwzięcia.
4.

Środki finansowe przeznaczone na organizowanie i finansowanie ustanowionego przez Ministra programu lub przedsięwzięcia są przekazywane jednostce naukowej, podmiotowi działającemu na rzecz nauki lub uczelni na podstawie umowy.

Art. 28.

1.

Minister przyznaje corocznie, na podstawie złożonych wniosków, nie więcej niż 3 nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne w wysokości nieprzekraczającej 100 000 zł każda.

2.

Kandydatów do nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne mogą zgłaszać:

1) rady jednostek naukowych, o których mowa w art. 2 pkt 9 lit. a-e, lub organy reprezentujące jednostki naukowe, o których mowa w art. 2 pkt 9 lit. f;

2) organizacje pozarządowe, których celem statutowym jest działalność na rzecz nauki;

3) Prezes Polskiej Akademii Nauk oraz komitety Polskiej Akademii Nauk.

3.

Wniosek o przyznanie nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne zawiera informacje określone w art. 13c ust. 1 pkt 1 oraz informacje o kandydacie do nagrody:

1) imię i nazwisko;

2) stopień naukowy, tytuł naukowy lub tytuł zawodowy;

3) adres zamieszkania, numer telefonu i adres e-mail;

4) nazwę, adres, numer telefonu, numer faksu i adres e-mail instytucji zatrudniającej kandydata do nagrody.

4.

Do wniosku o przyznanie nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne dołącza się:

1) opis przebiegu kariery naukowej kandydata do nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne;

2) wykaz najważniejszych publikacji naukowych;

3) opinię wnioskodawcy dotyczącą osiągnięć naukowych lub naukowo-technicznych kandydata w skali krajowej i międzynarodowej;

4) co najmniej 3 rekomendacje sporządzone w związku z wnioskiem o przyznanie nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne przez osoby posiadające stopień naukowy doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł naukowy profesora, reprezentujące tę samą lub pokrewną dziedzinę nauki co kandydat i posiadające znaczny dorobek naukowy, w tym co najmniej jedną rekomendację zagraniczną;

5) zgodę kandydata na udział w postępowaniu o przyznanie nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne.

5.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe kryteria i tryb oceny wniosków o przyznanie nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne,

2) szczegółowy zakres informacji zawartych we wniosku o przyznanie nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne

  • mając na uwadze wyróżniający poziom badań naukowych lub prac rozwojowych prowadzonych przez kandydata do nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe lub naukowo-techniczne oraz jego osiągnięć w skali krajowej i międzynarodowej.

Art. 28a.

1.

Minister przyznaje corocznie, na podstawie złożonych wniosków, stypendia naukowe dla wybitnych młodych naukowców zatrudnionych w jednostkach naukowych. Stypendia przyznaje się na okres nie dłuższy niż 3 lata, w wysokości miesięcznej nieprzekraczającej minimalnej miesięcznej stawki wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla stanowiska profesora zwyczajnego zatrudnionego w uczelni publicznej.

2.

Do okresu, na który przyznano stypendium dla wybitnych młodych naukowców, nie wlicza się przerwy w działalności badawczo-rozwojowej związanej z urlopem macierzyńskim, urlopem na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopem ojcowskim, urlopem rodzicielskim lub urlopem wychowawczym stypendysty, udzielonych na zasadach określonych w przepisach Kodeksu pracy albo pobieraniem zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego w związku z niezdolnością do pracy, w tym spowodowaną chorobą wymagającą rehabilitacji leczniczej. W tym okresie wypłata stypendium jest zawieszona.

3.

Okresów urlopu albo choroby, o których mowa w ust. 2, nie uznaje się za zaprzestanie działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli bezpośrednio po ich zakończeniu stypendysta podejmie pracę naukową lub w stosunku do stypendysty zostanie orzeczona trwała niezdolność do pracy.

4.

Kandydatów do stypendiów naukowych dla wybitnych młodych naukowców mogą zgłaszać jednostki naukowe, o których mowa w art. 2 pkt 9 lit. a-e na wniosek rady naukowej, lub organy reprezentujące jednostki naukowe, o których mowa w art. 2 pkt 9 lit. f, zatrudniające te osoby.

5.

Wniosek o przyznanie stypendium dla wybitnych młodych naukowców zawiera informacje określone w art. 13c ust. 1 pkt 1 oraz informacje o kandydacie do stypendium dla wybitnych młodych naukowców:

1) imię i nazwisko;

2) datę urodzenia;

3) stopień naukowy, tytuł naukowy lub tytuł zawodowy;

4) adres zamieszkania, numer telefonu i adres e-mail;

5) nazwę, adres, numer telefonu, numer faksu i adres e-mail instytucji zatrudniającej kandydata do stypendium.

6.

Do wniosku o przyznanie stypendium dla wybitnych młodych naukowców dołącza się opinię o kandydacie do tego stypendium wyrażoną przez radę jednostki naukowej, o której mowa w art. 2 pkt 9 lit. a-e, albo organ reprezentujący jednostkę naukową, o której mowa w art. 2 pkt 9 lit. f.

7.

Do wniosku o przyznanie stypendium dla wybitnych młodych naukowców może być dołączona opinia opiekuna naukowego o kandydacie do stypendium.

8.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania stypendiów naukowych dla wybitnych młodych naukowców, w tym tryb oceny wniosków o przyznanie stypendium naukowego,

2) szczegółowy zakres informacji zawartych we wniosku o przyznanie stypendium naukowego

  • mając na uwadze wyróżniający poziom badań naukowych lub prac rozwojowych prowadzonych przez kandydata do stypendium i jego osiągnięć w skali krajowej i międzynarodowej.

Art. 29.

1.

Finansowanie działalności Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych oraz Komitetu Polityki Naukowej, zespołów, recenzentów i ekspertów oraz działalności kontrolnej obejmuje koszty:

1) działalności Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych oraz Komitetu Polityki Naukowej, w tym prowadzonych przez nie prac opiniodawczych i doradczych;

2) działalności zespołów powoływanych na podstawie art. 43 ust. 1 i art. 52 ust. 1-3;

3) sporządzania recenzji, ekspertyz, ocen i opinii dotyczących przyznawania i rozliczania środków finansowych, o których mowa w art. 5 pkt 6-11a i 13;

4) przeprowadzania kontroli merytorycznej i finansowej dotyczącej realizacji zadań, o których mowa w art. 5.

2.

Ze sporządzenia recenzji, opinii lub ekspertyz jest wyłączona osoba, która jest stroną w sprawie albo pozostaje ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jej prawa i obowiązki.

3.

Minister w szczególnych przypadkach dotyczących przyznania środków finansowych może zasięgnąć dodatkowych opinii wyspecjalizowanych instytucji lub ekspertów, w tym instytucji i ekspertów zagranicznych.

4.

Członkom organów opiniodawczo-doradczych, o których mowa w art. 35, członkom zespołów powoływanych na podstawie art. 43 ust. 1 i art. 52 ust. 1-3 oraz recenzentom i ekspertom, w tym ekspertom przeprowadzającym kontrole merytoryczne i finansowe dotyczące realizacji zadań, o których mowa w art. 5, przysługuje wynagrodzenie.

5.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia przysługującego osobom, o których mowa w ust. 3 i 4, uwzględniając w szczególności kwalifikacje poszczególnych osób, pełnione funkcje, zakres realizowanych zadań oraz udział w posiedzeniach, z tym że wysokość wynagrodzenia nie może przekraczać minimalnej miesięcznej stawki wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla stanowiska profesora zwyczajnego zatrudnionego w uczelni publicznej.

6.

Zamiejscowym osobom, o których mowa w ust. 4, przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77^5^§ 2 Kodeksu pracy.

Art. 30.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Minister ogłasza w Dzienniku Urzędowym Ministra komunikaty o środkach finansowych na naukę przyznanych w formie dotacji zawierające nazwy jednostek naukowych lub innych jednostek organizacyjnych oraz wysokość środków finansowych przyznanych przez Ministra.

4.

Minister udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej komunikaty o:

1) przedsięwzięciach w zakresie strategicznej infrastruktury badawczej wpisanych na Polską Mapę Drogową Infrastruktury Badawczej;

2) środkach finansowych na naukę przyznanych na podstawie umowy zawierające nazwy jednostek naukowych lub innych jednostek organizacyjnych oraz wysokość środków finansowych przyznanych przez Ministra;

3) kategoriach naukowych przyznanych jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych.

Rozdział 2a. Zasady udzielania zamówień z dziedziny nauki

Art. 30a.

Podmiot zamawiający, udzielając zamówienia z dziedziny nauki, zamieszcza ogłoszenie o udzielanym zamówieniu na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej.

Art. 30b.

Zamówienie z dziedziny nauki jest udzielane w sposób zapewniający przejrzystość, równe traktowanie podmiotów zainteresowanych wykonaniem zamówienia oraz z uwzględnieniem okoliczności mogących mieć wpływ na jego udzielenie.

Art. 30c.

Podmiot zamawiający nie udostępnia informacji związanych z zamówieniem z dziedziny nauki stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jeżeli podmiot zainteresowany wykonaniem zamówienia, nie później niż przed zawarciem umowy o wykonanie tego zamówienia, zastrzegł, że nie mogą być one udostępniane.

Art. 30d.

Podmiot zamawiający zamieszcza niezwłocznie na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej informację o udzieleniu zamówienia z dziedziny nauki, podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu, z którym zawarł umowę o wykonanie zamówienia, albo informację o nieudzieleniu tego zamówienia.

Rozdział 3. Kontrola wydatkowania środków finansowych na naukę

Art. 31.

1.

Minister sprawuje kontrolę merytoryczną i finansową nad prawidłowością wydatkowania środków finansowych na naukę, przekazywanych jednostkom naukowym i innym uprawnionym podmiotom na podstawie przepisów ustawy, obejmującą realizację badań naukowych, prac rozwojowych lub innych zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę.

2.

Kontrola wydatkowania środków przyznanych na realizację zadań finansowanych ze środków funduszy strukturalnych lub z niepodlegających zwrotowi środków pomocy zagranicznej, o których mowa w art. 24, odbywa się zgodnie z przepisami określającymi wdrażanie funduszy strukturalnych i zasadami dotyczącymi niepodlegających zwrotowi środków pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA).

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

Art. 31a.

Do kontroli wydatkowania środków finansowych na naukę stosuje się przepisy o kontroli w administracji rządowej.

Art. 31b.

1.

Do kontroli mogą zostać powołani eksperci.

2.

Na eksperta naukowego minister wyznacza osobę posiadającą co najmniej stopień naukowy doktora i kompetencje w dziedzinie nauki odpowiedniej ze względu na merytoryczny zakres kontroli. Na wniosek ministra kandydat na eksperta może być wskazany przez organ opiniodawczo-doradczy, o którym mowa w art. 35.

3.

Na eksperta budowlanego minister wyznacza osobę posiadającą uprawnienia budowlane, o których mowa w art. 12, art. 12a, art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane .

4.

Na eksperta finansowego minister wyznacza biegłego rewidenta albo osobę posiadającą co najmniej 3-letnie doświadczenie na stanowisku głównego księgowego lub zastępcy głównego księgowego i w okresie ostatnich 5 lat przed powołaniem do zespołu kontrolnego wykonywała pracę na tym stanowisku, albo osobę posiadającą wykształcenie wyższe oraz uprawnienia do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych w rozumieniu przepisów w sprawie uprawnień do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

5.

Ekspertem nie może być osoba, która jest lub była w okresie 5 lat poprzedzających kontrolę zatrudniona w podmiocie kontrolowanym albo jest lub była wykonawcą zadania, którego dotyczy kontrola. Ekspertem nie może być również osoba, w stosunku do której zachodzą okoliczności faktyczne lub prawne mogące wpłynąć na bezstronność przeprowadzenia kontroli.

6.

Funkcje ekspertów, o których mowa w ust. 2-4, nie mogą być łączone przez jedną osobę w odniesieniu do danej kontroli.

7.

W danym roku kalendarzowym ta sama osoba może uczestniczyć jako ekspert w nie więcej niż siedmiu kontrolach.

Art. 32.

(uchylony)

Art. 33.

(uchylony)

Art. 34.

1.

Obowiązkowemu zewnętrznemu audytowi, przeprowadzanemu nie rzadziej niż co 4 lata, podlegają:

1) jednostki naukowe, które w okresie 4 kolejnych lat przed rokiem przeprowadzenia audytu, otrzymały dotacje na utrzymanie potencjału badawczego, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, w łącznej wysokości wyższej niż 1 000 000 zł;

2) projekty obejmujące badania naukowe lub prace rozwojowe, w których całkowita wartość przyznanego dofinansowania przekracza 3 000 000 zł, z wyłączeniem projektów podlegających audytowi na podstawie przepisów odrębnych;

3) Centrum Nauki oraz Centrum Rozwoju.

2.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania zewnętrznego audytu, w tym:

1) sposób dokumentowania wyników zewnętrznego audytu,

2) sposób współpracy z jednostką naukową, w której jest przeprowadzany zewnętrzny audyt,

3) obszary działalności kontrolowanych podmiotów podlegające zewnętrznemu audytowi

  • z uwzględnieniem powszechnie uznawanych standardów.
3.

Nieprzeprowadzenie w terminie zewnętrznego audytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może stanowić podstawę do wstrzymania dalszego finansowania projektu do czasu przeprowadzenia audytu.

4.

Nieprzeprowadzenie w terminie zewnętrznego audytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, przez Centrum Nauki lub Centrum Rozwoju może stanowić podstawę do zmniejszenia wysokości środków przekazywanych Centrum Nauki lub Centrum Rozwoju na pokrycie bieżących kosztów zarządzania, o których mowa w art. 7 pkt 2 i art. 8 pkt 2, na rok następujący po roku, w którym wymagane było przeprowadzenie audytu, jednak nie więcej niż o 10% w stosunku do roku poprzedniego.

5.

Nieprzeprowadzenie w terminie zewnętrznego audytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przez jednostkę naukową może stanowić podstawę do zmniejszenia wysokości dotacji na utrzymanie potencjału badawczego na rok następujący po roku, w którym wymagane było przeprowadzenie audytu, jednak nie więcej niż o 10% w stosunku do roku poprzedniego.

Rozdział 4. Organy opiniodawczo-doradcze i zespoły Ministra

Art. 35.

Organami opiniodawczo-doradczymi Ministra są:

1) Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych;

2) Komitet Polityki Naukowej.

Art. 36.

1.

Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych powołuje Minister.

2.

W skład Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych wchodzi trzydziestu członków, w tym dwudziestu zgłoszonych przez jednostki naukowe posiadające co najmniej kategorię A oraz dziesięciu zgłoszonych przez środowiska społeczno-gospodarcze o uznanym dorobku w zakresie innowacyjności.

3.

Członków Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych powołuje Minister spośród kandydatów zgłoszonych przez podmioty, o których mowa w ust. 2. Kandydatem jednostek naukowych może być osoba posiadająca co najmniej stopień naukowy doktora.

4.

Kadencja Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych trwa 4 lata, przy czym co 2 lata następuje wymiana piętnastu członków Komitetu.

5.

Ta sama osoba może pełnić funkcję członka Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych nie dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.

6.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wyłaniania kandydatów do Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, kierując się zasadami zapewnienia zrównoważonej reprezentacji różnych grup dziedzin naukowych i różnych rodzajów jednostek naukowych, a także różnych dziedzin życia społeczno-gospodarczego.

Art. 37.

1.

Członkiem Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych może być osoba, która:

1) korzysta z pełni praw publicznych;

2) cieszy się nieposzlakowaną opinią i przestrzega zasad etyki naukowej;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

2.

Członkostwa w Komitecie Ewaluacji Jednostek Naukowych nie można łączyć z członkostwem w organach:

1) Centrum Nauki;

2) Centrum Rozwoju.

3.

Członkiem Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych nie może być również osoba pełniąca funkcję:

1) rektora, prorektora lub kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni;

2) dyrektora instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk;

3) dyrektora instytutu badawczego;

4) prezesa lub wiceprezesa Polskiej Akademii Nauk;

5) prezesa lub wiceprezesa Polskiej Akademii Umiejętności;

6) przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów;

7) przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego;

8) przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Rady Głównej Instytutów Badawczych;

9) członka Polskiej Komisji Akredytacyjnej;

10) członka Komitetu Polityki Naukowej.

Art. 38.

1.

Członkostwo w Komitecie Ewaluacji Jednostek Naukowych wygasa w przypadku:

1) śmierci;

2) złożenia rezygnacji;

3) niespełniania choćby jednego z wymagań określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 3;

4) nieuczestniczenia w pracach Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych przez okres dłuższy niż 6 miesięcy;

5) objęcia funkcji, o których mowa w art. 37 ust. 3.

2.

W przypadku wygaśnięcia członkostwa w Komitecie Ewaluacji Jednostek Naukowych lub odwołania, o którym mowa w art. 48 ust. 3, przed upływem kadencji na miejsce tego członka jest powoływana na okres do końca kadencji nowa osoba, w trybie określonym w art. 36. Niepełnej kadencji nie wlicza się do okresu, o którym mowa w art. 36 ust. 4.

Art. 39.

Organami Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych są:

1) Przewodniczący;

2) Komisja do spraw Grupy Nauk Humanistycznych i Społecznych;

3) Komisja do spraw Grupy Nauk Ścisłych i Inżynierskich;

4) Komisja do spraw Grupy Nauk o Życiu;

5) Komisja do spraw Grupy Nauk o Sztuce i Twórczości Artystycznej.

Art. 40.

1.

Przewodniczącego Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych powołuje spośród członków tego Komitetu i odwołuje Minister.

2.

Przewodniczący Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych zwołuje posiedzenia plenarne Komitetu, przewodniczy jego obradom, reprezentuje Komitet na zewnątrz oraz podpisuje uchwały Komitetu.

3.

Przewodniczący Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych zapewnia sprawne funkcjonowanie Komitetu i terminowe wykonywanie zadań.

4.

Przewodniczących komisji, o których mowa w art. 39 pkt 2-5, wybierają ich członkowie spośród swojego grona.

5.

Przewodniczący komisji zwołuje posiedzenia komisji, przewodniczy jej obradom oraz podpisuje jej uchwały.

6.

Przewodniczący komisji zapewnia sprawne funkcjonowanie komisji i terminowe wykonywanie zadań.

Art. 41.

1.

Do zadań Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych należy:

1) przeprowadzanie, nie rzadziej niż co 4 lata, kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych;

2) przedstawianie Ministrowi wniosków w sprawie przyznania poszczególnym jednostkom naukowym kategorii;

3) wskazywanie Ministrowi wiodących pod względem jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych, które w wyniku oceny, o której mowa w pkt 1, znacznie wyróżniają się poziomem prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych, w celu uwzględnienia przy określaniu wysokości środków finansowych na utrzymanie potencjału badawczego w kolejnych latach budżetowych;

4) opracowywanie projektu szczegółowych parametrów i kryteriów oceny jednostek naukowych oraz trybu przeprowadzania ponownej oceny jednostek, które otrzymały kategorię C;

5) opracowywanie planu działania zespołów do spraw ewaluacji jednostek naukowych, zwanych dalej „zespołami ewaluacji”, przeprowadzających ocenę działalności różnych rodzajów jednostek naukowych;

6) ustalanie liczby i składu zespołów ewaluacji;

7) analizowanie raportów zespołów ewaluacji;

8) sporządzanie opinii i ocen w sprawach określonych przez Ministra lub z własnej inicjatywy.

2.

Zadania określone w ust. 1 pkt 3, 4 i 8 Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych realizuje na posiedzeniach plenarnych. Pozostałe zadania realizują właściwe komisje Komitetu.

Art. 42.

1.

Kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1, jest przeprowadzana na podstawie wyników oceny poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz ich efektów w odniesieniu do standardów międzynarodowych, a także oceny znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju.

2.

Kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych nie przeprowadza się w stosunku do pomocniczych jednostek naukowych Polskiej Akademii Nauk.

2a. (uchylony)

3.

W wyniku kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostkom naukowym jest przyznawana kategoria:

1) A+ - poziom wiodący;

2) A - poziom bardzo dobry;

3) B - poziom zadowalający, z rekomendacją wzmocnienia działalności naukowej, badawczo-rozwojowej lub stymulującej innowacyjność gospodarki;

4) C - poziom niezadowalający.

4.

Parametry i kryteria oceny jednostek naukowych zależą od ich wielkości, rodzaju i profilu naukowego i są dostosowane do specyfiki każdej z czterech grup dziedzin nauki, odrębne dla instytutów naukowych Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności, podstawowych jednostek organizacyjnych uczelni, instytutów badawczych i jednostek naukowych, o których mowa w art. 2 pkt 9 lit. f.

5.

Podstawowymi kryteriami kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych jest ocena:

1) poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych,

2) efektów działalności naukowej w odniesieniu do standardów międzynarodowych

  • w tym zwłaszcza publikacje autorstwa pracowników jednostki naukowej w renomowanych wydawnictwach oraz monografie naukowe, opracowane nowe technologie, materiały, wyroby, systemy i usługi, wdrożenia, patenty, licencje i prawa ochronne na wzory użytkowe, a także ocena znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju, a w zakresie twórczości artystycznej aktywny udział w międzynarodowych wystawach, festiwalach, wydarzeniach artystycznych, plastycznych, muzycznych, teatralnych i filmowych.
6.

(uchylony)

7.

W przypadku uczelni, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych:

1) kompleksową ocenę działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej przeprowadza się w stosunku do całej uczelni;

2) kategorię naukową przyznaje się całej uczelni.

Art. 43.

1.

Przewodniczący Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, na wniosek właściwej komisji, powołuje zespoły ewaluacji, w których skład wchodzą eksperci właściwi dla różnych rodzajów jednostek naukowych i dziedzin nauki.

2.

Do zadań zespołów ewaluacji należy przeprowadzanie kompleksowej oceny jakości działalności naukowej i badawczo-rozwojowej jednostek naukowych, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

Art. 44.

1.

Przewodniczący Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych przedstawia Ministrowi projekt szczegółowych parametrów i kryteriów oceny jednostek naukowych, o których mowa w art. 42 ust. 4 i 5.

2.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, tryb przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, o których mowa w art. 42 ust. 7, w tym szczegółowe parametry i kryteria kompleksowej oceny jakości ich działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej, sposób przeprowadzania i dokumentowania oceny oraz wzory kart oceny dokonanej przez zespoły ewaluacji, uwzględniając specyfikę każdej z czterech grup nauk, o których mowa w art. 39 pkt 2-5, oraz wielkość i rodzaj ocenianych jednostek, a także standardy międzynarodowe w celu określania ich poziomu doskonałości naukowej.

Art. 45.

1.

Komisja podejmuje uchwałę w sprawie, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2, po przeprowadzeniu kompleksowej oceny jakości działalności naukowej i badawczo-rozwojowej jednostek naukowych.

2.

Przewodniczący Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych występuje do Ministra z wnioskami o przyznanie jednostkom naukowym kategorii naukowej w terminie 14 dni od dnia podjęcia przez Komisję uchwały w tej sprawie.

Art. 46.

(uchylony)

Art. 47.

1.

Minister przyznaje kategorię naukową jednostce naukowej lub uczelni, o której mowa w art. 42 ust. 7, w drodze decyzji, na okres do dnia przyznania kategorii naukowej na podstawie kolejnej kompleksowej oceny jakości ich działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej. Minister określa termin przeprowadzenia kolejnej kompleksowej oceny jakości ich działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej i podaje go do wiadomości w drodze komunikatu udostępnionego w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej.

2.

Nieubieganie się jednostki naukowej lub uczelni, o której mowa w art. 42 ust. 7, o przyznanie kategorii naukowej w ramach kolejnej kompleksowej oceny jakości ich działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej, w terminie określonym zgodnie z ust. 1, skutkuje wygaśnięciem decyzji o przyznaniu kategorii naukowej.

3.

Jednostka naukowa lub uczelnia, o której mowa w art. 42 ust. 7, niezadowolona z decyzji w sprawie przyznanej kategorii naukowej może zwrócić się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest opiniowany na posiedzeniu plenarnym Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

5.

Do postępowań w sprawach przyznania kategorii naukowej jednostce naukowej lub uczelni, o której mowa w art. 42 ust. 7, nie stosuje się art. 10 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego .

Art. 48.

1.

Członkowie Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych składają Przewodniczącemu Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych w terminie miesiąca od dnia powołania:

1) oświadczenie, w którym zobowiązują się działać bezstronnie w interesie publicznym;

2) oświadczenie, że nie będą wykorzystywać i udostępniać osobom trzecim informacji uzyskanych w trakcie realizacji zadań.

2.

Członkowie Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych nie mogą uczestniczyć w postępowaniu dotyczącym zatrudniających ich jednostek naukowych lub jednostek, z którymi łączą ich sprawy zawodowe lub w których jest zatrudniona osoba pozostająca z nimi w związku małżeńskim, pokrewieństwie lub powinowactwie do drugiego stopnia albo w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jej prawa i obowiązki.

3.

Minister może odwołać członka Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych przed upływem kadencji w przypadku niewnoszenia przez niego należytego wkładu w prace Komitetu lub niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1.

Art. 49.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze zarządzenia, regulamin działania Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, określając w szczególności tryb działania Komitetu i wyboru komisji oraz przewodniczących komisji, a także sposób organizowania posiedzeń oraz przygotowywania dokumentów i opinii, mając na uwadze rodzaj i zakres zadań Komitetu oraz konieczność zapewnienia ich realizacji.

Art. 50.

1.

Komitet Polityki Naukowej powołuje Minister.

1a. W skład Komitetu Polityki Naukowej wchodzi dwunastu członków zgłoszonych przez jednostki naukowe posiadające kategorię A+ lub A.

1b. Członków Komitetu Polityki Naukowej powołuje Minister spośród kandydatów zgłoszonych przez jednostki naukowe, o których mowa w ust. 1a. Kandydatem jednostek naukowych może być osoba posiadająca co najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego.

1c. Kadencja Komitetu Polityki Naukowej trwa 2 lata. Ta sama osoba może pełnić funkcję członka Komitetu Polityki Naukowej nie dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.

2.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wyłaniania kandydatów na członków Komitetu Polityki Naukowej oraz sposób powoływania tych członków, kierując się zasadami zapewnienia zrównoważonej reprezentacji różnych dziedzin naukowych, różnych rodzajów jednostek naukowych, a także różnych dziedzin życia społeczno-gospodarczego.

Art. 50a.

1.

Członkiem Komitetu Polityki Naukowej może być osoba, która:

1) korzysta z pełni praw publicznych;

2) cieszy się nieposzlakowaną opinią i przestrzega zasad etyki naukowej;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

Członkostwa w Komitecie Polityki Naukowej nie można łączyć z członkostwem w organach:

1) Centrum Nauki;

2) Centrum Rozwoju.

3.

Członkiem Komitetu Polityki Naukowej nie może być również osoba pełniąca funkcję:

1) rektora, prorektora lub kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni;

2) dyrektora instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk;

3) dyrektora instytutu badawczego;

4) prezesa lub wiceprezesa Polskiej Akademii Nauk;

5) prezesa lub wiceprezesa Polskiej Akademii Umiejętności;

6) przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów;

7) przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego;

8) przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Rady Głównej Instytutów Badawczych;

9) członka Polskiej Komisji Akredytacyjnej;

10) członka Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych.

Art. 50b.

Członkostwo w Komitecie Polityki Naukowej wygasa w przypadku:

1) śmierci;

2) złożenia rezygnacji;

3) niespełniania choćby jednego z wymagań określonych w art. 50a ust. 1;

4) nieuczestniczenia w pracach Komitetu Polityki Naukowej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy;

5) objęcia funkcji, o których mowa w art. 50a ust. 2 i 3.

Art. 50c.

1.

Członkowie Komitetu Polityki Naukowej składają Przewodniczącemu w terminie miesiąca od dnia powołania:

1) oświadczenie, w którym zobowiązują się działać bezstronnie w interesie publicznym;

2) oświadczenie, że nie będą wykorzystywać i udostępniać osobom trzecim informacji uzyskanych w trakcie realizacji zadań.

2.

Członkowie Komitetu Polityki Naukowej podlegają wyłączeniu ze spraw dotyczących zatrudniających ich jednostek naukowych lub jednostek, z którymi łączą ich sprawy zawodowe, lub w których jest zatrudniona osoba pozostająca z nimi w związku małżeńskim, pokrewieństwie lub powinowactwie do drugiego stopnia albo w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jej prawa i obowiązki.

3.

Minister może odwołać członka Komitetu Polityki Naukowej przed upływem kadencji w przypadku niewnoszenia przez niego należytego wkładu w prace Komitetu, na wniosek Przewodniczącego, lub niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1.

Art. 50d.

Wprzypadku wygaśnięcia członkostwa w Komitecie Polityki Naukowej lub odwołania, o którym mowa w art. 50c ust. 3, przed upływem kadencji, na miejsce tego członka jest powoływana na okres do końca kadencji nowa osoba spośród kandydatów zgłoszonych na daną kadencję. Niepełnej kadencji nie wlicza się do okresu określonego w art. 50 ust. 1c.

Art. 50e.

1.

Pracami Komitetu Polityki Naukowej kieruje Przewodniczący, wybierany przez Komitet spośród jego członków na okres 6 miesięcy.

2.

Przewodniczący Komitetu Polityki Naukowej przewodniczy jego obradom, reprezentuje Komitet na zewnątrz oraz zapewnia sprawne funkcjonowanie Komitetu i terminowe wykonywanie zadań.

3.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze zarządzenia, regulamin działania Komitetu Polityki Naukowej, określając tryb działania Komitetu i wyboru Przewodniczącego, tryb przygotowywania dokumentów i opinii oraz terminy organizowania posiedzeń i informowania członków Komitetu o posiedzeniach i porządku obrad, mając na uwadze rodzaj i zakres zadań Komitetu oraz konieczność zapewnienia terminowej ich realizacji.

Art. 51.

Do zadań Komitetu Polityki Naukowej należy:

1) udzielanie pomocy Ministrowi przy opracowywaniu dokumentów dotyczących strategii rozwoju nauki oraz polityki naukowej i innowacyjnej;

2) udzielanie pomocy Ministrowi przy opracowywaniu projektu budżetu państwa i planu finansowego, o których mowa w art. 6 ust. 1;

3) opiniowanie planów działalności Centrum Nauki i Centrum Rozwoju;

4) merytoryczna ocena sprawozdań z działalności Centrum Nauki i Centrum Rozwoju;

5) opiniowanie projektów aktów normatywnych dotyczących rozwoju nauki i innowacyjności;

6) sporządzanie opinii i ocen w sprawach określonych przez Ministra lub z własnej inicjatywy;

7) udzielanie pomocy Ministrowi przy opracowywaniu priorytetów inwestycyjnych krajowych i zagranicznych, z punktu widzenia rozwoju nauki w ramach średnioterminowego planu i dostępnych środków;

8) opiniowanie polityki inwestycyjnej w zakresie infrastruktury badawczej oraz ocena efektywności wykorzystania krajowej infrastruktury badawczej i udziału w międzynarodowych przedsięwzięciach w zakresie infrastruktury badawczej zlokalizowanej w kraju lub za granicą;

9) (uchylony)

10) przygotowywanie raportów o stanie nauki w Rzeczypospolitej Polskiej, barier w jej rozwoju oraz rekomendacji służących skutecznemu prowadzeniu polityki naukowej;

11) przeprowadzanie na wniosek Ministra ewaluacji programów i przedsięwzięć ustanowionych przez Ministra.

Art. 52.

1.

Minister, stosownie do potrzeb, powołuje na czas określony:

1) zespoły specjalistyczne lub interdyscyplinarne, złożone z właściwych ekspertów - w celu oceny:

a)

wniosków o przyznanie środków finansowych na naukę,

b)

wniosków o zmianę warunków umów, o których mowa w art. 13a,

c)

raportów rocznych i raportów końcowych z wykorzystania środków finansowych na naukę;

2) zespoły doradcze;

3) zespoły zadaniowe uczestniczące w procesie oceny wniosków współfinansowanych z funduszy strukturalnych i niepodlegających zwrotowi środków z pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA).

2.

Minister powołuje zespół odwoławczy do spraw opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę.

2a. Minister powołuje zespół doradczy - Radę Młodych Naukowców, którego zadaniem jest wspieranie Ministra w działaniach służących rozwojowi kariery młodych naukowców i osób rozpoczynających karierę naukową.

3.

Minister może powołać zespół do spraw badań dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa, w skład którego wchodzą również osoby wskazane przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, uprawnione do dostępu do informacji niejawnych.

4.

Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze zarządzenia, zadania, skład i tryb pracy zespołów, o których mowa w ust. 1-3, mając na uwadze rodzaj i zakres spraw objętych zadaniami tych zespołów.

Art. 53.

Informacje o działalności Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych oraz Komitetu Polityki Naukowej są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministra.

Art. 54.

Obsługę Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, Komitetu Polityki Naukowej oraz zespołów, o których mowa w art. 52 ust. 1-3, zapewnia urząd obsługujący Ministra.

Rozdział 5. Przepis końcowy

Art. 55.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki .

Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.

Ten tekst jest publikowany na własnych warunkach ponownego wykorzystania określonych przez Dziennik Ustaw, a nie na licencji Legalize ani na licencji domeny publicznej. Dziennik Ustaw
domena publiczna (urzędowe publikacje rządowe)