Ustawa z dnia 15 marca 2019 r. o uregulowaniu niektórych spraw w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej

Postępowania prowadzone wobec obywateli Zjednoczonego Królestwa lub członków rodziny w sprawie zarejestrowania pobytu, wydania lub wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu, wydania lub wymiany karty pobytu członka rodziny obywatela UE, wydania lub wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu oraz wydania lub wymiany karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy umarza się.

Postępowania w sprawie wydalenia obywateli Zjednoczonego Królestwa lub członków rodziny wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy umarza się. W takim przypadku wojewoda lub Szef Urzędu zawiadamia niezwłocznie właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny organ Straży Granicznej, który bada istnienie podstaw do zobowiązania cudzoziemca do powrotu.

Zaproszenia wpisane do ewidencji zaproszeń na wniosek obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność na okresy w nich wskazane.

Wnioski obywateli Zjednoczonego Królestwa lub członków rodziny w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń, złożone przed dniem wejścia w życie ustawy, rozpatruje się jak wnioski złożone przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej lub członków rodziny.

Wizy wydane w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 45, w związku z dołączeniem do obywatela Zjednoczonego Królestwa zachowują ważność na okres, na jaki zostały wydane.

W postępowaniach w sprawie wydania wizy w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 45, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących członków rodziny, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin, w związku z zamiarem dołączenia przez nich do obywatela Zjednoczonego Królestwa, tego obywatela Zjednoczonego Królestwa uważa się za obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Zezwolenia na pobyt czasowy, o których mowa w art. 160 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 45, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy członkom rodziny obywateli Zjednoczonego Królestwa innym niż określeni w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin zachowują ważność na okresy, na jakie zostały udzielone.

W postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 160 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 45, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących członków rodziny obywateli Zjednoczonego Królestwa innych niż określeni w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin, obywatela Zjednoczonego Królestwa uważa się za obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Zezwolenia na pobyt czasowy, o których mowa w art. 160 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 45, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy cudzoziemcom prowadzącym życie rodzinne z obywatelami Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. , zachowują ważność na okresy, na jakie zostały udzielone.

W postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 160 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 45, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących cudzoziemców prowadzących życie rodzinne z obywatelem Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., obywatela Zjednoczonego Królestwa uważa się za obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Z dniem udzielenia obywatelowi Zjednoczonego Królestwa lub członkowi rodziny zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub 2, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu lub karta pobytu członka rodziny obywatela UE tracą ważność.

Z dniem udzielenia zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lub 2, dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub karta stałego pobytu członka rodziny obywatela UE tracą ważność.

Z dniem udzielenia zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt 10 ustawy zmienianej w art. 45, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu lub karta pobytu członka rodziny obywatela UE tracą ważność.

Obywatel Zjednoczonego Królestwa oraz członek rodziny zwracają dokumenty, o których mowa w ust. 1-3, organowi, który je wydał, niezwłocznie, nie później niż w dniu odbioru pierwszej karty pobytu po udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1-3.

W przypadkach gdy zezwoleń, o których mowa w ust. 1-3, nie udzielono do dnia 30 września 2021 r. lub gdy nie zostały złożone wnioski o udzielenie jednego z zezwoleń, o których mowa w ust. 1-3, zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu, karty pobytu członka rodziny obywatela UE, dokumenty potwierdzające prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE tracą ważność z upływem tego dnia.

Obywatel Zjednoczonego Królestwa oraz członek rodziny zwracają dokumenty, o których mowa w ust. 5, organowi, który je wydał, w terminie 14 dni od dnia, o którym mowa w ust. 5.

Członek rodziny, który jest obywatelem państwa członkowskiego posiadającym prawo pobytu na podstawie art. 18 lub art. 19a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, zachowuje to prawo pobytu.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przy ustalaniu, czy członek rodziny posiada prawo pobytu, obywatela Zjednoczonego Królestwa uważa się za obywatela państwa członkowskiego.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. prawo do:

Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 3.

W sprawach świadczeń rodzinnych lub świadczeń wychowawczych, w których zastosowanie miały przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z członkostwem Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej, za okres do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy rozstrzyga, na dotychczasowych zasadach, wojewoda.

Decyzje wydane przez wojewodę na podstawie art. 21 oraz art. 23a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także art. 11 oraz art. 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, w sprawach, w których osoba uprawniona do świadczeń lub członek rodziny tej osoby przebywa na terytorium Zjednoczonego Królestwa, wygasają z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy.

Wnioski o świadczenia w sprawach zakończonych wydaniem decyzji, o których mowa w ust. 2, wojewoda niezwłocznie przekazuje do organu właściwego w celu ich rozpatrzenia za okres od dnia wejścia w życie ustawy.

Przepisy art. 42 stosuje się przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Wypłata świadczeń na rzecz pracownika zatrudnionego u pracodawcy ze Zjednoczonego Królestwa będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 42 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą może być dokonywana również po terminie, o którym mowa w ust. 1, jednak pod warunkiem, że niewypłacalność tego pracodawcy nastąpiła w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Do orzeczeń sądów Zjednoczonego Królestwa oraz pochodzących z tego państwa ugód i dokumentów urzędowych od dnia jego wystąpienia z Unii Europejskiej nie stosuje się przepisów księgi czwartej części czwartej ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego .

Postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie orzeczeń, ugód lub dokumentów urzędowych pochodzących ze Zjednoczonego Królestwa, stanowiących tytuły wykonawcze, o których mowa w art. 1153^14^ ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, organ egzekucyjny z urzędu zawiesza z dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, organ egzekucyjny wzywa wierzyciela, aby w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania złożył wniosek o stwierdzenie wykonalności orzeczenia, ugody lub dokumentu urzędowego, o których mowa w ust. 2, oraz przedłożył dokument potwierdzający ten fakt. W przypadku bezskutecznego upływu terminu organ egzekucyjny umarza postępowanie.

Organ egzekucyjny z urzędu podejmuje zawieszone postępowanie po przedłożeniu przez wierzyciela odpisu prawomocnego postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności orzeczeniu, ugodzie lub dokumentowi urzędowemu, o których mowa w ust. 2.

Organ egzekucyjny z urzędu umarza postępowanie w razie prawomocnego oddalenia wniosku wierzyciela o stwierdzenie wykonalności orzeczenia, ugody lub dokumentu urzędowego, o których mowa w ust. 2. Postępowanie egzekucyjne umarza się również po upływie 6 miesięcy od dnia złożenia przez wierzyciela dokumentu, o którym mowa w ust. 3, chyba że postępowanie o stwierdzenie wykonalności nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone.

W postępowaniu o stwierdzenie wykonalności prowadzonym na skutek wniosku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisu art. 1151 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. We wniosku o stwierdzenie wykonalności orzeczenia, ugody lub dokumentu urzędowego, o których mowa w ust. 2, wierzyciel jest obowiązany wskazać sygnaturę akt sprawy i organ, przed którym toczy się postępowanie egzekucyjne.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do postępowań wykonawczych toczących się na podstawie pochodzących ze Zjednoczonego Królestwa orzeczeń, o których mowa w art. 1153^15^ ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.