Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Państwem Izrael o zabezpieczeniu społecznym, podpisana w Jerozolimie dnia 22 listopada 2016 r

Dla celów niniejszej Umowy:

Pozostałe pojęcia użyte w niniejszej Umowie mają znaczenie nadane im przez stosowane ustawodawstwo.

Niniejsza Umowa ma zastosowanie do ustawodawstwa dotyczącego:

Niniejsza Umowa ma również zastosowanie do wszystkich ustaw i innych przepisów prawnych, zmieniających lub uzupełniających ustawodawstwo.

Niniejsza Umowa nie ma zastosowania do ustaw i innych przepisów prawnych rozszerzających stosowanie ustawodawstwa na nowe kategorie świadczeniobiorców lub do ustawodawstwa wprowadzającego nową dziedzinę ubezpieczenia społecznego, chyba że właściwe władze uzgodnią inaczej.

Jeżeli niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, świadczenia przysługujące na podstawie ustawodawstwa jednej z Umawiających Stron nie mogą ulec zmniejszeniu, zawieszeniu, uchyleniu lub wstrzymaniu z tego powodu, że uprawniony zamieszkuje na terytorium drugiej Umawiającej się Strony

Postanowień ustępu 1 nie stosuje się, w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej, do świadczeń przyznanych w szczególnym trybie i w drodze wyjątku.

Jeżeli niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, osoba zatrudniona lub pracująca na własny rachunek na terytorium Umawiającej się Strony, w odniesieniu do tego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, podlega ustawodawstwu tej Umawiającej się Strony, bez względu na którym terytorium osoba ta mieszka.

Składki na ubezpieczenia społeczne osoby, której dotyczy niniejsza Umowa, są opłacane zgodnie z ustawodawstwem Umawiającej się Strony, któremu podlega dana osoba w rozumieniu niniejszej Umowy.

Niniejsza Umowa nie ma wpływu na postanowienia Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r. oraz Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r.

Urzędnicy i osoby z nimi zrównane podlegają ustawodawstwu Umawiającej się Strony, której administracja ich zatrudnia.

Pracownik zatrudniony przez pracodawcę, którego siedziba znajduje się na terytorium jednej Umawiającej się Strony, delegowany przez tego pracodawcę na terytorium drugiej Umawiającej się Strony w celu wykonywania pracy o charakterze przejściowym na rzecz tego pracodawcy, podlega ustawodawstwu pierwszej Umawiającej się Strony przez okres delegowania, nie dłużej jednak niż 36 miesięcy, tak jakby nadal był zatrudniony na jej terytorium.

Podróżujący personel zatrudniony w przedsiębiorstwie transportowym lub w linii lotniczej działających na terytoriach obu Umawiających się Stron podlega ustawodawstwu Umawiającej się Strony, na terytorium której przedsiębiorstwo lub linia lotnicza ma swoją siedzibę. Jeżeli jednak pracownik mieszka na terytorium drugiej z Umawiających się Stron, obowiązuje go ustawodawstwo tej Umawiającej się Strony.

Osoba zatrudniona na pokładzie statku pływającego pod banderą Umawiającej się Strony podlega ustawodawstwu tej Umawiającej się Strony. Jeżeli jednak osoba ta jest wynagradzana za tę pracę przez przedsiębiorstwo mające siedzibę lub przez osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, podlega ustawodawstwu tej Umawiającej się Strony. Zdanie drugie stosuje się także, gdy statek pływa pod banderą państwa trzeciego, ale załoga jest wynagradzana przez przedsiębiorstwo z siedzibą na terytorium Umawiającej się Strony lub przez osobę zamieszkałą na jej terytorium.

Jeżeli ustawodawstwo jednej z Umawiających się Stron uzależnia nabycie, zachowanie lub przywrócenie prawa do emerytury lub renty od przebycia określonego okresu ubezpieczenia, instytucja właściwa tej Umawiającej się Strony uwzględnia, jeżeli to konieczne, okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem drugiej Umawiającej się Strony tak, jakby zostały przebyte zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, pod warunkiem że okresy te się nie pokrywają.

W razie konieczności instytucja właściwa Umawiającej się Strony uwzględnia okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem trzeciej strony, z którą obie Umawiające się Strony są związane umową przewidującą sumowanie okresów ubezpieczenia.

Jeżeli okres ubezpieczenia, przebyty zgodnie z ustawodawstwem jednej Umawiającej się Strony jest krótszy niż 12 miesięcy i na jego podstawie nie powstaje prawo do emerytury lub renty, instytucja właściwa tej Umawiającej się Strony nie jest zobowiązana do przyznania tych świadczeń.

Nie naruszając postanowień ustępu 1, okresy ubezpieczenia krótsze niż 12 miesięcy, przebyte zgodnie z ustawodawstwem każdej z Umawiających się Stron, są uwzględniane przez instytucję właściwą tej Umawiającej się Strony, w której po zsumowaniu tych okresów powstaje prawo do emerytury lub renty.

Jeżeli osoba, o której mowa w artykule 3 niniejszej Umowy, jest ubezpieczona w Państwie Izrael od co najmniej 12 kolejnych miesięcy, ale nie posiada wystarczających okresów ubezpieczenia zgodnie z ustawodawstwem Państwa Izrael, aby otrzymać emeryturę lub rentę rodzinną, uwzględnia się okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z polskim ustawodawstwem, o ile nie pokrywają się z okresami ubezpieczenia przebytymi zgodnie z ustawodawstwem Państwa Izrael. Uwzględnia się wszystkie okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej od 1 kwietnia 1954 r.

Jeżeli uprawniony lub członek jego rodziny pozostający przy życiu otrzymuje świadczenie za zsumowane okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem obu Umawiających się Stron, instytucja Państwa Izrael, właściwa do spraw ubezpieczeń ustala świadczenie w następujący sposób:

Warunkiem powstania prawa do emerytury jest zamieszkanie uprawnionego w Państwie Izrael lub w Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed osiągnięciem wieku uprawniającego go do emerytury. Zgodnie z ustawodawstwem Państwa Izrael okres ubezpieczenia wymagany do emerytury wynosi 144 miesiące.

Warunkiem powstania prawa do renty rodzinnej jest zamieszkanie uprawnionego i zmarłego w chwili śmierci w Państwie Izrael lub w Rzeczypospolitej Polskiej, albo że zmarły bezpośrednio przed śmiercią otrzymywał emeryturę zgodnie z ustawodawstwem Państwa Izrael.

Szkolenia zawodowe oraz zasiłki dla wdów i sierot wypłacane są osobom, o których mowa w ustępie 1, tylko wtedy gdy osoby te zamieszkają w Państwie Izrael i tak długo, jak faktycznie przebywają w Państwie Izrael.

Osoba, do której stosuje się niniejszą Umowę jest uprawniona do świadczenia inwalidzkiego jeżeli była ubezpieczona jako osoba zamieszkała w Państwie Izrael przez co najmniej 12 kolejnych miesięcy bezpośrednio przed powstaniem inwalidztwa.

Specjalne usługi dla osób niepełnosprawnych, zasiłki na utrzymanie dla niepełnosprawnych dzieci osoby ubezpieczonej, rehabilitacja dla osoby niepełnosprawnej, szkolenia zawodowe i zasiłek na utrzymanie dla małżonka osoby niepełnosprawnej przyznaje się pod warunkiem, że dana osoba zamieszkuje w Państwie Izrael i tak długo, jak faktycznie przebywa w Państwie Izrael.

Osoba, do której stosuje się niniejszą Umowę zamieszkała poza terytorium Państwa Izrael oraz uprawniona do świadczenia inwalidzkiego w Państwie Izrael nadal otrzymuje przyznane świadczenie, nawet jeśli nastąpiło podwyższenie stopnia inwalidztwa w wyniku pogorszenia stanu zdrowia lub wystąpienia kolejnej przyczyny inwalidztwa powstałej za granicą.

Jeżeli zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej prawo do emerytury lub renty przysługuje po zastosowaniu postanowień artykułu 10 niniejszej Umowy, polska instytucja właściwa ustala emeryturę lub rentę w następujący sposób:

Przy ustalaniu podstawy wymiaru emerytury lub renty instytucja właściwa uwzględnia wyłącznie wynagrodzenie uzyskane zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę instytucję oraz składki odprowadzone zgodnie z tym ustawodawstwem.

Prawo do świadczeń z tytułu choroby zawodowej ustala się zgodnie z ustawodawstwem Umawiającej się Strony, któremu podlegał ubezpieczony podczas wykonywania pracy, w wyniku której powstała u niego choroba zawodowa.