Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów

Gleby gliniaste ciężkie, z domieszką szkieletu z cienkimi wkładkami materiału lżejszego. Podłoże nie płycej niż od 100 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby żyzne, ale dość trudne do uprawy i niezbyt przepuszczalne. Nadają się pod uprawę większości roślin uprawnych.

Gleby ilaste niecałkowite. Warstwa iłu pylastego o miąższości do 30 - 50 cm, na glinie pylastej niezbyt ciężkiej. Podłoże (piaskowiec lub łupek pyłowy) nie płycej niż od 80 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie i właściwych stosunkach wodnych. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm, dobrze wykształcony, w stanie świeżym barwy ciemnoszarej. Są to gleby strukturalne, dość żyzne, ale trudne do uprawy.

Gleby gliniaste lub ilaste, przewarstwione, na przemian warstwy iłu, gliny lub pyłu ilastego, czasem z domieszką szkieletu. Podłoże nie płycej niż od 80 cm (fliszowy pyłowiec lub iłołupek). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie i właściwych stosunkach wodnych. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby dość trudne do uprawy (zależnie od układu warstw), ale żyzne. Nadają się pod uprawę większości roślin uprawnych.

Gleby pyłowe lessowate, podobne do gleb gatunku e w klasie IIIa, ale bardziej kwaśne, niezawierające węglanu wapnia w całym profilu glebowym. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o mniej korzystnej wystawie.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, całkowite lub niecałkowite, na iłach (ił występuje nie płycej niż na głębokości 80 cm). Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o wystawie północnej lub wschodniej. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby przeważnie kwaśne, ale łatwe do uprawy, strukturalne i dość żyzne. Większość roślin uprawnych daje na nich dobre plony.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, o miąższości 80 - 100 cm, często wyługowane. Podłoże stanowi skała lita (piaskowiec, pyłowiec lub iłołupek). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o wystawie południowej, południowo-zachodniej lub Południowo-Wschodniej. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby strukturalne, żyzne i łatwe do uprawy. Nadają się pod uprawę większości roślin uprawnych.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe. W całym profilu glebowym występują odłamki zwietrzeliny skalnej (pyłowca lub iłołupka). Całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż do głębokości 80 cm. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby dość łatwe do uprawy przeważnie kwaśne, ale ciepłe, dość strukturalne i czynne.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż do głębokości 100 cm. Położone poniżej 450 m n.p.m. w lekkich obniżeniach terenu w otoczeniu płaskim lub na stokach o nachyleniu do 10°. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. W profilu glebowym widoczne są rdzawe plamy lub pieprze już na głębokości 40 - 50 cm. W dolnych poziomach (80 - 100 cm) mogą występować wyraźne plamy glejowe. Gleby przeważnie kwaśne, czasem wyługowane, okresowo zbyt wilgotne. W latach o małej ilości opadów nadają się pod uprawę większości roślin uprawnych. W latach o dużej ilości opadów plony zbóż mogą być zawodne.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, niecałkowite. Warstwa pyłowa o miąższości 30-60 cm, zalega na glinie średniej. Podłoże (skała lita) występuje na głębokości 80 - 100 cm. Gleby te położone są poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10°, o korzystnej wystawie i właściwych stosunkach wodnych, nadają się pod uprawę większości roślin. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, przeławicone. W profilu glebowym występują przewarstwienia z gliny lekkiej lub średniej pylastej. Na głębokości 80 - 100 cm występuje rumosz lub skała lita (piaskowiec lub łupek pyłowy). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o wystawie południowo-zachodniej lub Południowo-Wschodniej. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Gleby te są dość żyzne, łatwe do uprawy. Nadają się pod uprawę większości roślin uprawnych.

Gleby gliniaste takie jak gleby gatunku k w klasie IIIa, ale płytsze (podłoże występuje na głębokości 80 - 100 cm) i położone w mniej korzystnych warunkach lokalnych.

Gleby gliniaste o uziarnieniu glin ciężkich z domieszką szkieletu. W profilu glebowym występują cienkie wkładki materiału lżejszego. Podłoże występuje nie płycej niż na głębokości 100 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby żyzne z natury, ale trudniejsze do uprawy i niezbyt przepuszczalne. Nadają się pod uprawę większości roślin uprawnych.

Gleby ilaste, niecałkowite. Warstwa iłu pylastego o miąższości 30 - 50 cm zalega na materiale pylastym lub glinie niezbyt ciężkiej. Podłoże występuje nie płycej niż na głębokości 80 cm i stanowi je piaskowiec lub łupek pyłowy. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie i właściwych stosunkach wodnych. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm, dobrze wykształcony, barwy ciemnoszarej w stanie świeżym. Są to gleby strukturalne, dość żyzne, ale zwięzłe i trudne do uprawy.

Gleby ilaste lub gliniaste, przewarstwione. W profilu glebowym występują na przemian warstwy iłu, gliny lub pyłu ilastego, czasem z domieszką szkieletu. Podłoże, występujące nie płycej niż na głębokości 80 cm, stanowi fliszowy pyłowiec lub iłołupek. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie i właściwych stosunkach wodnych. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm. Są to gleby trudniejsze do uprawy (zależne od układu warstw), ale żyzne, nadające się pod uprawę większości roślin.

Gleby ilaste wietrzeniowe, całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż na 100 cm. W dolnych poziomach mogą zawierać węglan wapnia. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm, o zabarwieniu ciemnoszarym. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o korzystnej wystawie. Są to gleby trudne do uprawy, w górnych poziomach dość strukturalne, słabo przepuszczalne i zwięzłe, ale żyzne z natury. Mogą dawać dobre plony zbóż i roślin okopowych, a szczególnie roślin pastewnych.

Gleby wytworzone z piasków gliniastych lekkich pylastych, niecałkowite. Warstwa piasku sięga do głębokości około 60 cm. Głębiej występuje utwór pyłowy lub glina średnia o zabarwieniu siwym lub żółtym. Odczyn kwaśny w górnych poziomach, przechodzi stopniowo w obojętny już na głębokości 70 cm. Nie wykazują oznak wymycia składników w profilu glebowym. Położone poniżej 450 m n.p.m., u podnóża zboczy lub na terenach o małym nachyleniu, w korzystnych warunkach wilgotnościowych. Poziom próchniczny o miąższości około 30 cm, pochodzi częściowo z namywu. Są to gleby strukturalne, ciepłe i czynne, bez skłonności do przesychania. Nadają się pod uprawę większości roślin uprawnych.

Gleby gliniasto-pylaste o uziarnieniu glin średnich pylastych, zawierających znaczną domieszkę odłamków skalnych. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm, barwy brunatnoszarej. Masa glebowa poniżej poziomu próchnicznego barwy brunatnożółtej, przechodząca w barwę żółtą, z pojedynczymi plamkami popielatymi w dolnej części profilu glebowym. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub na stokach o nachyleniu do 10°. Nadają się pod uprawę ziemniaków, buraków pastewnych, pszenicy i owsa.

Gleby gliniasto-pylaste, o uziarnieniu glin średnich pylastych, z domieszką szkieletu, zalegających na głębokości poniżej 80 cm na rumoszu skalnym nadwietrzałego tufu porfirowego i porfirów, z małą domieszką części ziemistych. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm, barwy szarobrunatnej przechodzącej głębiej w barwę żółtą. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 5°. Są przewiewne, przepuszczalne i łatwe do uprawy.

Gleby gliniasto-pylaste, namyte, barwy czerwonobrunatnej, z odłamkami łupku czerwonego. Poniżej 50 cm występuje gliniasto-pylasta zwietrzelina z wielką ilością płytek silnie zwietrzałego łupku czerwonego, ułożonego warstwowo. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 20 cm, barwy szarobrunatnej z czerwonym odcieniem, w stanie świeżym dość zwięzły. Gleby te są położone na wysokości poniżej 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu poniżej 10° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Wykazują pewną tendencję do zbrylania się, są trudniej przepuszczalne.

Gleby pylasto-gliniaste, namyte, zawierające domieszkę części szkieletowych, wielkości żwiru i drobnych kamyków otoczonych. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm, barwy szarej, głębiej barwa żółtobrunatna, bez śladów oglejenia. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 5°. Są to gleby przepuszczalne, łatwe do uprawy.

Gleby wytworzone z glin pylastych, słabo szkieletowych, zalegające poniżej 60 cm na glinach średnich, średnio szkieletowych, barwy czerwonobrunatnej, o układzie zbitym, zalegające poniżej 120 cm na utworach żwirowo-piaszczystych. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Gleby te są położone poniżej 550 (600) m n.p.m. przeważnie w kotlinach śródgórskich, na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 5°. Nadają się dobrze pod uprawę żyta, ziemniaków, owsa, jęczmienia, buraków pastewnych, a nawet pszenicy.

Gleby wytworzone z glin średnich pylastych lub ciężkich pylastych, słabo szkieletowych, zalegających poniżej 100 cm na piasku słabo gliniastym. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm, barwy ciemnoszarej w stanie świeżym. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu około 5°.

Gleby gliniasto-pylaste niecałkowite, bezszkieletowe, o zabarwieniu ciemnobrunatnym, zalegające na głębokości poniżej 50 cm na ile, barwy czerwonobrunatnawej. W ile występują pojedyncze odłamki czerwonego łupku. Poziom próchniczny o miąższości około 30 cm. Gleby te są trudniej przepuszczalne, zmeliorowane, wiosną mokre, mażą się i są dość ciężkie do uprawy. Położone poniżej 400 (450) m n.p.m. u podnóża niektórych wyniosłości lub w dolnych częściach stoków o nachyleniu do 5°. Nadają się pod uprawę jęczmienia, pszenicy, nawet buraków. W latach o dużej ilości opadów plony są nieco zawodne.

Gleby takie jak gleby gatunku a w klasie IIIb, ale położone powyżej 450 m n.p.m. lub poniżej, ale na stokach północnych lub wschodnich.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Skała może występować już na głębokości 60 - 80 cm. Położenie niekiedy nieco spadziste, podlegające zmywom. Uprawa tych gleb może być nieco utrudniona. Są położone nie wyżej niż 450 m n.p.m.

Gleby pyłowe przeławicone, przeważnie wyługowane. Na głębokości 40 cm już zbite, z pieprzami. Słabo przewiewne. Położone poniżej 450 m n.p.m.

Gleby pylasto-gliniaste z większą domieszką piasku, ewentualnie także szkieletu, o głębokości ponad 60 - 80 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. Są to gleby w szczególności żytnio-ziemniaczane.

Gleby pyłowe, przeławicone, niecałkowite. Podłoże stanowi skała lita, piasek lub żwir, występujące na głębokości 60 - 80 cm. Są to gleby dość przepuszczalne i przewiewne, łatwe do uprawy. Są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej.

Gleby ilaste, ciężkie (iły wietrzeniowe), strukturalne. Poziom próchniczny o miąższości 25 - 30 cm. W głębszych warstwach mogą być pieprze i plamy glejowe. Gleby te są zimne i trudne do uprawy. Położone poniżej 450 m n.p.m. Plony ozimin są zawodne, a roślin pastewnych średnio dobre.

Gleby piaszczyste, gruboziarniste, z domieszką pyłu i części ilastych. Mogą zawierać żwir i kamienie, zwłaszcza pod warstwą orną. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. W podłożu gruboziarnisty piaskowiec na głębokości około 100 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. Nadają się pod uprawę żyta i ziemniaków.

Gleby pyłowe, lessowate, takie jak gleby gatunku e w klasie IIIb, ale położone powyżej 450 m n.p.m.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, całkowite. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, lub na stokach o nachyleniu 20 - 30°, ale wtedy o korzystniejszej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm, ciemnoszary. Są to gleby o dobrych stosunkach wodno-powietrznych, ale przeważnie kwaśne, dość trudne do uprawy, żytnio-ziemniaczane. Czasem nadają się pod uprawę pszenicy, rzadziej buraków cukrowych.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, niekiedy w głębszych poziomach gliniaste ciężkie, wietrzeniowe, niecałkowite. Podłoże od głębokości 60 - 80 cm (piaskowiec, łupek pyłowy lub ilasty). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na terenach bardziej płaskich. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby na ogół przepuszczalne i przewiewne, niekiedy oglejone koło podłoża, jednak często kwaśne, czasem narażone na działanie erozji wodnej. Dobre gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby pyłowo-ilaste, bezszkieletowe, lessowate, wodnego pochodzenia, podobne do gleb gatunku i w klasie IIIb, ale położone na wysokości 400 - 600 m n.p.m. na płaskich grzbietach o stokach o nachyleniu do 10°. Można tu zaliczyć również podobne gleby występujące poniżej 400 m n.p.m., ale słabo strukturalne, zbite od około 50 cm, niekiedy z pieprzami. Są to dobre gleby żytnio-ziemiaczano-koniczynowe.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, czasem z domieszką okruchów skalnych, niecałkowite. Warstwa pyłowa o miąższości do 25 - 40 cm, niżej materiał gliniasty, niezbyt ciężki, z domieszką szkieletu. Podłoże od głębokości 60 - 80 cm (skała lita fliszowa). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na terenach bardziej płaskich (wierzchowiny lub stoki o nachyleniu do 10°). Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby łatwe do uprawy, ale niezbyt żyzne, często wyługowane, przeważnie żytnio-ziemniaczane.

Gleby wytworzone z glin, lekkich lub średnich pylastych, z niewielką domieszką szkieletu (okruchy łupku pyłowego lub miękkiego piaskowca). Miąższość tych gleb 50 - 70 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy głębsze (około 100 cm). Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Są to gleby średniej wartości, o dobrych stosunkach wodno-powietrznych, ale często zbielicowane, przy tym ich uprawa może być utrudniona.

Gleby wytworzone z glin ciężkich, słabo szkieletowych, o miąższości 80 - 100 cm. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na stokach o nachyleniu do 10°. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm, jasnoszary, niżej przeważa odcień jasny, marmurkowy, z rdzawymi plamkami. Są to gleby w miarę strukturalne i przewiewne, ale ciężkie, często kwaśne i trudne do uprawy.

Gleby gliniaste, średnie lub ciężkie, niekiedy pylaste, namyte, takie jak gleby gatunku a w klasie IIIb, ale położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20°. Przy silniejszym oglejeniu takie jak gleby gatunku n w klasie IVa lub gatunku z w klasie IVb.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, całkowite, położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, lub na stokach o nachyleniu 20 - 30°, ale wtedy o korzystniejszej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, o zabarwieniu ciemnoszarym. Są to gleby o dobrych stosunkach wodno-powietrznych, ale przeważnie kwaśne, trudniejsze do uprawy. Gleby żytnio-ziemniaczane. Czasem nadają się pod uprawę pszenicy, rzadziej buraków cukrowych.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, niecałkowite. Podłoże, występujące na głębokości 60 - 80 cm, stanowi piaskowiec, łupek pyłowy lub ilasty. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na terenach bardziej płaskich. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby przepuszczalne i przewiewne, jednak często kwaśne, czasem narażone na działanie erozji wodnej. Można je określić jako dobre gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, czasem z domieszką okruchów zwietrzeliny skalnej, niecałkowite. Warstwa pyłowa sięga do głębokości 25 - 40 cm. Niżej zalega materiał gliniasty, niezbyt ciężki, z domieszką szkieletu. Podłoże, występujące na głębokości 60 - 80 cm, stanowi skała lita (flisz). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na terenach bardziej płaskich (wierzchowiny lub stoki o nachyleniu do 10°). Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby łatwe do uprawy, ale niezbyt żyzne, często wyługowane. Gleby przeważnie żytnio-ziemniaczane.

Gleby pyłowe, ilasto-pyłowe lub wytworzone z glin pylastych, z domieszką szkieletu, o warstwowej budowie. Warstwy pyłu i gliny występują na przemian. Podłoże, występujące na głębokości 60 - 80 cm, stanowi skała lita, piasek lub żwir. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Gleby te są położone tak jak gleby gatunku j w tej klasie, ale posiadają nieco gorszą wartość produkcyjną.

Gleby pyłowe, ilasto-pyłowe, z domieszką piasku lub wytworzone z wietrzeniowych glin średnich pylastych. Położone poniżej 450 m n.p.m. na terenach leżących niżej niż gleby otaczające (lokalne zagłębienia), w których wiosną lub po gwałtownych ulewach może się zbierać na krótki okres woda. W profilu glebowym widoczne są ślady odgórnego oglejenia. Poziom próchniczny o miąższości ponad 30 cm (namyw). Są to gleby łatwe do uprawy, strukturalne i żyzne, ale okresowo zbyt wilgotne. Nadają się najbardziej pod uprawę niektórych roślin okopowych i roślin pastewnych.

Gleby wytworzone z glin średnich pylastych. Na głębokości poniżej 30 cm występuje znaczna domieszka szkieletu. Podłoże, występujące na głębokości około 80 cm, stanowi piasek lub żwir z piaskiem. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10° o wystawie północnej lub wschodniej lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy głębsze i o korzystniejszej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby łatwe do uprawy, przepuszczalne, ale ubogie w składniki pokarmowe, często kwaśne, przeważnie żytnio-ziemniaczane.

Gleby wytworzone z glin niezbyt ciężkich (wietrzeniowe). W profilu glebowym występują przewarstwienia ilaste. Podłoże, występujące na głębokości 80 cm, stanowi ił marglisty lub iłołupek. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby średniej wartości, nie zawsze przepuszczalne, ale często zawierają węglan wapnia już na głębokości 50 cm. Ich uprawa może być utrudniona. Nadają się pod uprawę żyta, ziemniaków i większości roślin motylkowych.

Gleby wytworzone z glin ciężkich, słabo szkieletowych, o miąższości 80 - 100 cm. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na stokach o nachyleniu do 10°. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, o zabarwieniu jasnoszarym. Niżej przeważa odcień jasny, marmurkowy, z rdzawymi plamkami. Są to gleby w miarę strukturalne i przewiewne, ale ciężkie, często kwaśne, trudne do uprawy.

Gleby wytworzone z glin ciężkich, średnio szkieletowych. W profilu glebowym występują wkładki materiału lżejszego (piasek lub pył z domieszką piasku). Podłoże, występujące na głębokości około 80 cm, stanowi piaskowiec lub łupek ilasty. Gleby te są położone 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie południowo-zachodniej lub Południowo-Wschodniej. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. W całym profilu glebowym przeważa barwa jasnosiwa z żółtym odcieniem; przewarstwienie jest nieco ciemniejsze (jasnobrunatne). Są to gleby średniej wartości, trudne do uprawy.

Gleby ilaste, niecałkowite. Warstwa iłu o marmurkowym odcieniu sięga do głębokości 40 cm. Niżej występuje materiał pyłowy lub gliniasty, o zabarwieniu żółtawym. Podłoże (skała lita) występuje na głębokości 60 - 80 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby dość zwięzłe, trudne do uprawy, ale dostatecznie strukturalne i przewiewne.

Gleby ilaste lub gliniaste, o warstwowanej budowie, słabo szkieletowe. W profilu glebowym występują na przemian warstwy siwego iłu i jasnobrunatnej gliny lub pyłu ilastego. Podłoże występuje na głębokości 60 - 80 cm (piaskowiec, łupek pyłowy lub ilasty). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy głębsze (80 - 100 cm), na stokach o nachyleniu 10-20° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby średniej wartości. Najbardziej nadają się pod uprawę roślin pastewnych.

Gleby ilaste, wietrzeniowe, często z domieszką szkieletu, całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż 100 cm. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm, dobrze wykształcony, z szarobrunatnym odcieniem, dość strukturalny. W dolnych poziomach występują rdzawe zacieki lub plamy glejowe. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o niezbyt korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na stokach o nachyleniu do 10° lub o korzystnej wystawie. Są to gleby w miarę przewiewne, ale mało czynne, często zimne i trudne do uprawy. Najbardziej nadają się pod uprawę roślin pastewnych. W latach o dużej ilości opadów plony ozimin są często zawodne.

Gleby piaszczyste, wietrzeniowe, o uziarnieniu piasków gliniastych mocnych pylastych, często z domieszką okruchów piaskowca. Podłoże, występujące nie płycej niż na głębokości 100 cm, stanowi piaskowiec fliszowy. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm. Gleby te występują poniżej 450 m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 10°. Nadają się pod uprawę żyta, ziemniaków i owsa.

Gleby namyte, niecałkowite, wytworzone z glin lekkich pylastych, wykazujące znaczną domieszkę odłamków skał, wielkości ziaren żwiru i kamyków o zaokrąglonych krawędziach. Poniżej 50 cm zalega zwietrzelina gnejsu, granitu lub sjenitu, o uziarnieniu piasku gliniastego, średnio szkieletowego, przewaga odłamków drobnych z domieszką większych odłamków, silnie zwietrzałych. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10°.

Gleby namyte, wytworzone z glin pylastych, na głębokości poniżej 50 cm glina namyta, średnio szkieletowa. W masie glebowej mogą wystąpić również poniżej 50 cm różnowymiarowe odłamki, a nawet bloki skalne gnejsu, granitu lub innej skały. Profil glebowy o zabarwieniu brunatnożółtym, na tle którego w dolnej części, poniżej 50 cm, występują popielatoszaroniebieskie plamy. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 20 cm, barwy szarej w stanie świeżym, strukturalny, pulchno-zwięzły, z pojedynczymi odłamkami skał. Położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu poniżej 5° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Gleby stosunkowo łatwe do uprawy, nadają się pod uprawę ziemniaków, owsa, żyta, a nawet pszenicy.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin lekkich, średnio szkieletowych, barwy czerwonej, zalegających do głębokości poniżej 150 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy czerwonej z szarym odcieniem. Położone na wysokości poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 10°. Nadają się pod uprawę ziemniaków, żyta, koniczyny, a nawet czasami pszenicy.

Gleby wytworzone z namytych glin pylastych, słabo szkieletowych, pulchno-zwięzłych. Na głębokości poniżej 50 cm występuje materiał wietrzeniowy, o uziarnieniu gliny lekkiej, średnio szkieletowej, wykazującej barwę czerwoną, a na głębokości 65 - 90 cm może wystąpić przewarstwienie barwy szaroniebieskiej z tendencją do cementowania się w stanie suchym. Poziom próchniczny o miąższości około 30 cm, barwy szarej w stanie świeżym. Gleby te są położone na wysokości poniżej 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 15°. Nadają się pod uprawę żyta, ziemniaków, owsa, koniczyny, a nawet czasami pszenicy.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin, średnio szkieletowych, z dużą ilością drobnych łatwo kruszących się odłamków łupku ilastego (pyłołupku). Ilość i wielkość odłamków zwiększa się wraz z głębokością, a poniżej 65 cm części ziemiste występują już tylko jako domieszka i przeważają odłamki łupku. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy szaromarmurkowej. Masa glebowa całego profilu glebowego również jest zabarwiona na kolor marmurkowy lub szarożółtawy. Przy kopaniu łopatą ścianka profilu glebowego szlifuje się, płytki łupku z łatwością przecinają się i kruszą. Gleby te są położone na wysokości poniżej 400 (450) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach lub stokach o nachyleniu do 10°.

Gleby wytworzone z gliny średniej pylastej, słabo szkieletowej, z pojedynczymi większymi otoczakami, zalegającej na głębokości poniżej 60 cm na żwirze gliniastym lub na utworze piaszczysto-żwirowym. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Gleby te są położone na wysokości poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich, przeważnie w kotlinach śródgórskich. Nadają się pod uprawę żyta, ziemniaków, lnu, koniczyny, a nawet pszenicy.

Gleby całkowite, wytworzone z glin średnich pylastych, słabo szkieletowych. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm; poniżej występuje poziom jasnopopielaty, niekiedy z szaroniebieskim odcieniem (ślady wyługowania lub odgórnego oglejenia) z żółtymi plamami, a poniżej 40 cm żółta glina z pionowymi zaciekami sinopopielatymi. Gleby te są położone na wysokości poniżej 550 (600) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu około 5°. Nadają się pod uprawę ziemniaków, żyta, owsa, a nawet pszenicy.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych utworów gliniasto-pylastych (glin średnich pylastych), stopniowo przechodzących poniżej 70 cm w zwietrzelinę, o uziarnieniu gliny ciężkiej pylastej (pyłu ilastego), silnie szkieletowej. Na głębokości poniżej 70 cm również występują warstwy poziome silnie zwietrzałego piaskowca drobnoziarnistego, barwy żółtawej lub popielatoszarej; w stanie wilgotnym dający się kopać łopatą (przecina się i kruszy), w stanie suchym twardy, zbity. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 20 cm, barwy szarej w stanie świeżym, zawiera jedynie pojedyncze drobne odłamki piaskowca, pulchno-zwięzły, strukturalny. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 10°.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin średnich pylastych, z odłamkami porfiru lub innej skały, zalegających poniżej 100 cm na rumoszu skalnym (zwietrzały porfir lub inna skała). Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, z nieznaczną ilością drobnych odłamków skalnych, barwy szarobrunatnej w stanie świeżym; poniżej glina barwy żółtej, przechodząca na głębokości 70 cm w barwę czerwonobrunatną, zwięzła, z coraz większymi odłamkami skalnymi. Gleby te są dość trudno przepuszczalne, niemniej śladów oglejenia brak, trudniejsze do uprawy. Położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 15° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych iłów pylastych, barwy czerwonej; w dolnej części profilu glebowego występują płytki nadwietrzałego łupku czerwonego przechodzące stopniowo poniżej 100 cm w zwietrzały łupek czerwony. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Gleby te są trudno przepuszczalne, w stanie świeżym mażą się, a w stanie suchym zbrylają się. Położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 15°. W latach o dużej ilości opadów gleby te są zawodne, ale na ogół nadają się pod uprawę pszenicy, koniczyny, ziemniaków.

Gleby wytworzone z namytych glin lekkich lub średnich, barwy, czerwonobrunatnej, poniżej 120 cm zawierających liczne odłamki piaskowca czerwonego z otoczonymi krawędziami. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy brunatnoszarej z czerwonym odcieniem. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. w górnych częściach stoków o nachyleniu do 10°. Nadają się pod uprawę żyta, ziemniaków, pszenicy, koniczyny.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin lekkich, średnio szkieletowych, barwy czerwonej, z odłamkami piaskowca czerwonego, a w dolnej części profilu glebowego poniżej 80 cm występuje już silnie zwietrzały piaskowiec ze zlepieńcem o lepiszczu żelazistym. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 30 cm. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach niewielkich wyniosłości lub stokach o nachyleniu do 15°. Gleby te są wrażliwe na wysychanie, szczególnie gdy występują na stokach południowych.

Gleby ilasto-pyłowe, zwięzłe. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Piaskowiec często z iłołupkiem (flisz) występuje już na głębokości 50 - 75 cm. Położenie najczęściej spadziste, podlegające zmywom. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. Ich uprawa jest utrudniona.

Gleby pylasto-gliniaste, z dużą domieszką piasku i ewentualnie także szkieletu, o głębokości 40 - 60 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. lub wyżej, ale wówczas głębsze.

Gleby piaszczyste, gruboziarniste, z domieszką pyłu lub części ilastych. Mogą zawierać żwir i kamienie, zwłaszcza pod warstwą orną. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. W podłożu gruboziarnisty piaskowiec na głębokości 70 - 100 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. lub wyżej, ale wtedy ich miąższość powinna wynosić ponad 100 cm. Są to gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby ilaste, ciężkie, iły wietrzeniowe, strukturalne tylko w wierzchniej warstwie. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm. Pod warstwą orną występują pieprze i plamy glejowe. Są to gleby zimne i trudne do uprawy. Położone poniżej 450 m n.p.m. Plony roślin pastewnych są na nich średnie.

Gleby ilaste. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm. W podłożu na głębokości 40 - 60 cm występuje piaskowiec wapnisty. Są to gleby zlewne, trudne do uprawy. Położone na stokach i grzbietach wzgórz. Nadają się głównie pod uprawę roślin pastewnych i roślin motylkowych.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż 100 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, lub trudniej dostępnych wierzchowinach. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby dość strukturalne, o dobrych stosunkach wodno-powietrznych, ale narażone na działanie erozji, słabo nasłonecznione, przeważnie kwaśne, o utrudnionych warunkach uprawy. Nadają się pod uprawę owsa, żyta, ziemniaków i koniczyny.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe. W profilu glebowym okruchy zwietrzeliny skalnej. W podłożu na głębokości od 50 - 70 cm występuje łupek pyłowo-ilasty lub inna skała fliszowa. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o wystawie północnej lub wschodniej lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na stokach o mniejszym nachyleniu lub o korzystniejszej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby kwaśne, narażane na działanie erozji, okres wegetacji roślin może być skrócony, a uprawa utrudniona. Przeważnie gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, o miąższości 40 - 60 cm. W całym profilu glebowym znaczna domieszka szkieletu. Podłoże stanowi skała lita (łupek pyłowy lub ilasty, czasem piaskowiec). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy głębsze (60 - 80 cm), na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby o niewielkiej wartości użytkowej ze względu na działanie erozji i utrudnioną uprawę. Nadają się pod uprawę owsa i ziemniaków, słabo żyta.

Gleby pyłowe, ilasto-pyłowe, z domieszką piasku lub wytworzone z wietrzeniowych glin średnich pylastych. Położone poniżej 450 m n.p.m. w obniżeniach lub lokalnych zagłębieniach. Wiosną lub po gwałtownych ulewach może się w nich zbierać na krótki okres woda. W profilu glebowym widoczne ślady odgórnego oglejenia. Poziom próchniczny o miąższości nawet ponad 30 cm (namyw). Są to gleby łatwe do uprawy, strukturalne i żyzne, ale okresowo zbyt wilgotne. Najbardziej nadają się pod uprawę niektórych roślin okopowych i roślin pastewnych.

Gleby pyłowo-ilaste lub gliniaste ciężkie, z domieszką szkieletu (łupek ilasty, piaskowiec), niekiedy w głębszych poziomach przewarstwione piaskiem gliniastym. W podłożu zwykle ił (ewentualnie przewarstwiony piaskowcem). Gleby te są położone na wysokości 350 - 400 m n.p.m. na terenach dość płaskich. Poziom próchniczny o miąższości około 15-20 cm. Plamy glejowe już pod poziomem próchnicznym, łączące się głębiej w poziom glejowy. Są to gleby trudno przepuszczalne, zbite, wymagające melioracji.

Gleby pyłowo-ilaste, bezszkieletowe, lessowate, w głębszych poziomach przechodzące w gliny ciężkie, wodnego pochodzenia, głębokie lub całkowite, występujące na starych tarasach akumulacyjnych (niekiedy wysoko położonych nad dzisiejszą doliną rzeki) na wysokości 400 - 600 m n.p.m. na grzbietach płaskich lub stokach o nachyleniu do 10°. W podłożu (zwykle nie płycej niż 100 cm) mogą występować piasek, żwir lub kamienie (otoczaki). Poziom próchniczny o miąższości około 20 - 25 cm; poziom podpróchniczny często popielaty lub popielatobeżowy, powstały w wyniku bielicowania lub odgórnego oglejenia. Gleby te są zwykle kwaśne, słabo strukturalne, zbite od głębokości około 40 - 50 cm, niekiedy z pieprzami. Okresowo zbyt suche lub zbyt wilgotne. Nadają się pod uprawę żyta, owsa, ziemniaków i koniczyny.

Gleby pyłowo-ilaste, bezszkieletowe, lessowate, podobne uziarnieniem i genezą do gleb gatunku k w tej klasie, ale z silnie wykształconym odgórnym oglejeniem poziomu podpróchnicznego, który sięga do głębokości około 50 - 60 cm i ma barwę jasnopopielatą lub szaroniebieską. Plamki glejowe często już w poziomie próchnicznym o miąższości około 20 - 25 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na terenach płaskich lub słabo nachylonych. Są to gleby zawodne, kwaśne. Nadają się pod uprawę owsa i roślin pastewnych.

Gleby gliniaste, lekkie lub średnie, pylaste, wodnego pochodzenia, takie jak gleby gatunku ł w klasie IVa, ale płytsze (podłoże już około 50 cm) lub położone powyżej 700 m n.p.m.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe. Warstwa pyłowa o miąższości do 20-30 cm, niżej (do 70 cm) glina ciężka wietrzeniowa lub ił. Podłoże stanowi skała lita, łupek ilasty lub piaskowiec (flisz). Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy na stokach o nachyleniu do 10°. Niekiedy w dolnych poziomach występuje widoczne oglejenie. Są to gleby słabe, trudno przepuszczalne, trudne do uprawy, zawodne w plonach.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin lekkich lub średnich, pylastych (często kwaśne), całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż 100 cm. Położone na wysokości 450-600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, czasem wyżej, ale wtedy na stokach o nachyleniu do 10° lub o korzystniejszej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Pomimo znacznej miąższości są to gleby słabe, niekorzystnie położone, w latach meteorologicznie korzystnych żytnio-ziemniaczane.

Gleby gliniaste, wietrzeniowe, o uziarnieniu glin średnich pylastych, z domieszką szkieletu. W podłożu od głębokości około 40 - 60 cm występuje piaskowiec lub łupek pyłowo-ilasty. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy głębsze (do 80 cm) lub na stokach o mniejszym nachyleniu 10 - 15°. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Potencjalnie są to gleby średniej wartości, ale ich położenie utrudnia uprawę i zbiór ziemiopłodów.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin lekkich lub średnich, pylastych, z domieszką szkieletu, niecałkowite. Warstwa gliny do głębokości 20 - 30 cm, niżej (do 60 cm) utwór pyłowy lub ilasto-pyłowy, czasem z domieszką piasku, czy też z okruchami zwietrzeliny skalnej. W podłożu skała lita (łupek pyłowy lub ilasty). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20°, o korzystnej wystawie. Są to słabe gleby żytnio-ziemniaczane, w latach o małej ilości opadów zawodne w plonach.

Gleby wytworzone z glin lekkich lub średnich, z domieszką szkieletu. Warstwa gliny do głębokości około 30 cm, zalega na piasku gliniastym, przechodząc około 70 cm w piasek luźny. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy na terenach płaskich.

Gleby gliniaste, średnie lub ciężkie (niekiedy pylaste), namyte, położone w częściach stokowych przyległych do rędzin; mogą zawierać domieszkę bezwęglanowego szkieletu. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o niekorzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości 20 - 25 cm; poziom przejściowy słabiej próchniczny do około 50 cm, strukturalny. Niekiedy od 50 cm nieliczne plamki glejowe. Odczyn obojętny lub słabo kwaśny. Należą tu również podobne gleby położone w korzystniejszym otoczeniu, ale płytsze (35-50 cm) lub bardziej zbite.

Gleby gliniaste, ciężkie, wietrzeniowe, słabo szkieletowe. Podłoże (skała fliszowa) od około 100 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, lub wyżej, ale wtedy na terenach prawie płaskich (wierzchowiny) albo o korzystniejszej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby trudne do uprawy, zimne, słabo przepuszczalne. Plony zbóż są zawodne, ale nadają się pod uprawę roślin pastewnych.

Gleby gliniaste, ciężkie, średnio szkieletowe, z wkładkami materiału lżejszego (piasek lub pył piaszczysty). W podłożu od głębokości około 80 cm występuje piaskowiec lub łupek ilasty. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie południowo-zachodniej lub Południowo-Wschodniej. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. W całym profilu glebowym przeważa barwa jasnosiwa z żółtym odcieniem; przewarstwienia są nieco ciemniejsze (jasnobrunatne). Są to gleby średniej wartości, trudne do uprawy.

Gleby gliniaste, ciężkie, niecałkowite. Warstwa gliny do głębokości 30 - 40 cm, niżej (do 70 cm) glina lżejsza lub utwór pyłowy. Gleby te są położone na stokach i grzbietach wzgórz. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Gleby te nadają się głównie pod uprawę roślin pastewnych i roślin motylkowych.

Gleby wytworzone z glin średnich, z niewielkim udziałem szkieletu, niecałkowite, warstwa gliny do głębokości 30-40 cm, niżej glina ciężka lub ił o zabarwieniu siwym lub żółtawym. W podłożu od głębokości 80 - 100 cm występuje łupek ilasty. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy na stokach o nachyleniu 10 - 20°. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, słabo wykształcony. Są to gleby słabo strukturalne, narażone na erozję, dość trudno dostępne, przeważnie kwaśne, ale bez wyraźnych oznak wyługowania. Na ogół są to słabsze gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż 100 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, lub trudniej dostępnych wierzchowinach. Poziom próchniczny o miąższości 15 - 20 cm. Są to gleby dość strukturalne, o dobrych stosunkach wodno-powietrznych, ale narażone na działanie erozji, słabo nasłonecznione, przeważnie kwaśne, warunki uprawy są utrudnione. Nadają się pod uprawę owsa, żyta, ziemniaków i koniczyny.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe. W profilu glebowym występują okruchy zwietrzeliny skalnej. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o wystawie północnej lub wschodniej, lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy na zboczach o mniejszym nachyleniu lub korzystniejszej wystawie. Miąższość tych gleb wynosi 50 - 70 cm. Podłoże stanowią łupki pyłowo-ilaste lub inna skała lita (flisz). Poziom próchniczny o miąższości do 20 cm. Są to gleby kwaśne, nieprzydatne rolniczo. Narażone na działanie erozji lub o skróconym okresie wegetacyjnym roślin. Uprawa może być na nich utrudniona. Przeważnie gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, o miąższości 40 - 60 cm. W całym profilu glebowym znaczna domieszka szkieletu. Podłoże stanowi skała lita (łupki pyłowe lub ilaste, czasem piaskowiec). Położone poniżej 450 m n.p.m. lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy o miąższości 60 - 80 cm, na stokach o nachyleniu do 20° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Są to gleby nieprzydatne rolniczo ze względu na działanie erozji i utrudnioną uprawę. Nadają się pod uprawę owsa i ziemniaków, słabiej żyta.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe. Warstwa pyłowa sięga do głębokości 20-30 cm. Niżej (do głębokości 70 cm) występuje glina ciężka wietrzeniowa lub ił. Podłoże stanowi skała lita, łupek ilasty lub piaskowiec (flisz). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy na stokach o małym nachyleniu, do 10°. Są to gleby słabe, trudno przepuszczalne, trudne do uprawy, zawodne w plonach.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, płytkie, na piaskach. Pod warstwą pyłową o miąższości 20-30 cm zalega piasek gliniasty, przechodząc na głębokości około 80 cm w piasek luźny lub żwir. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy o mniejszym nachyleniu 10 - 20°. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby łatwe do uprawy, ale zbyt przepuszczalne i często za suche. Nadają się pod uprawę owsa, ziemniaków, gorzej żyta i koniczyny.

Gleby pyłowe, ilasto-pyłowe lub wytworzone z wietrzeniowych glin pylastych, przewarstwione. W profilu glebowym występują na przemian warstwy pyłu i gliny. Podłoże zalega na głębokości 80 - 100 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie lub wyżej, ale wtedy na terenach bardziej płaskich (wierzchowiny). Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Są to gleby średniej wartości, ale położone na terenach trudno dostępnych, o skróconym okresie wegetacyjnym roślin. W najlepszym przypadku żytnio-ziemniaczane.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin, lekkich lub średnich, pylastych (często kwaśne), całkowite lub niecałkowite, ale nie płytsze niż do 100 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej. Czasem wyżej, ale wtedy na stokach o małym nachyleniu, do 10°, lub korzystniejszej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Pomimo znacznej miąższości są to gleby słabe, niekorzystnie położone. W latach meteorologicznie korzystnych żytnio-ziemniaczane.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin, lekkich lub średnich, pylastych, z domieszką szkieletu, niecałkowite. Warstwa gliny sięga do głębokości 20 - 30 cm, niżej (do 60 cm), zalega utwór pyłowy lub ilasto-pyłowy, czasem z domieszką piasku, czy też z okruchami zwietrzeliny skalnej. Podłoże stanowi skała lita (łupek pyłowy lub ilasty). Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie. Są to słabe gleby żytnio-ziemniaczane, w latach o małej ilości opadów - zawodne.

Gleby wytworzone z glin, lekkich lub średnich, z domieszką szkieletu. Warstwa gliny sięgająca do głębokości około 30 cm zalega na piasku gliniastym, przechodząc na głębokości około 70 cm w piasek luźny. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 20° o korzystnej wystawie lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy na terenach płaskich.

Gleby gliniaste, wietrzeniowe, o uziarnieniu glin ciężkich, słabo szkieletowe. Podłoże (skała fliszowa) występuje na głębokości około 100 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, lub wyżej, ale wtedy na terenach prawie płaskich (wierzchowiny) lub o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby trudne do uprawy, zimne, słabo przepuszczalne. Plony zbóż są na nich zawodne, lepiej nadają się pod uprawę roślin pastewnych.

Gleby gliniaste, ciężkie, niecałkowite. Warstwa gliny sięga do głębokości 30-40 cm. Niżej (do 70 cm) występuje glina lżejsza lub utwór pyłowy. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Gleby te są położone tak jak gleby gatunku c w tej klasie i wykazują zbliżone do tych gleb właściwości i przydatność rolniczą.

Gleby wytworzone z glin średnich, z niewielkim udziałem szkieletu, niecałkowite, warstwa gliny sięga do głębokości 30-40 cm. Niżej występuje ił o zabarwieniu siwym i żółtawym. W podłożu na głębokości 80 - 100 cm występuje łupek ilasty. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o korzystnej wystawie lub wyżej, ale wtedy na stokach o mniejszym nachyleniu 10 - 20°. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm, słabo wykształcony. Są to gleby słabo strukturalne, narażone na erozję, trudniej dostępne, przeważnie kwaśne, ale bez wyraźnych oznak wyługowania. Można je zaliczyć do słabszych gleb żytnio-ziemniaczanych, pomimo że morfologicznie wydają się znacznie lepsze.

Gleby piaszczyste, wietrzeniowe, o uziarnieniu piasków gliniastych, niecałkowite. Warstwa piasku sięga do głębokości 40 - 60 cm. Niżej (do 100 cm) zalega glina ciężka lub ił. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o wystawie północnej lub wschodniej, lub wyżej (450 - 600 m n.p.m.), ale wtedy na terenach bardziej płaskich (wierzchowiny) lub o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, o luźnym układzie i szarym zabarwieniu. Są to gleby słabo strukturalne, ubogie w składniki pokarmowe, często kwaśne. Nadają się pod uprawę owsa, słabiej żyta i ziemniaków.

Gleby ilaste, wietrzeniowe, niecałkowite. Warstwa szarożółtego iłu sięga do głębokości 30 - 40 cm. Niżej (do 80 cm) zalega materiał gliniasty, o jasnobrązowej barwie, często ze szkieletem. Podłoże stanowi piaskowiec lub łupek ilasty. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° lub o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, o szarożółtym zabarwieniu. Są to gleby ciężkie, zwięzłe i trudne do uprawy. W latach meteorologicznie niekorzystnych są bardzo zawodne w plonach. Nadają się w szczególności pod uprawę roślin pastewnych.

Gleby ilaste lub gliniaste, o warstwowanej budowie. W profilu glebowym występują na przemian warstwy iłu i gliny ciężkiej. Podłoże, występujące nie płycej niż na głębokości 80 cm, stanowi piaskowiec lub łupek ilasty. Położone podobnie jak gleby gatunku t w tej klasie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Są to gleby ciężkie, zwięzłe i zlewne, trudne do uprawy (przeważnie kwaśne). Najbardziej nadają się pod uprawę roślin pastewnych.

Gleby ilaste, całkowite lub niecałkowite. Wytworzone z iłów marglistych o jasnosiwym zabarwieniu z rdzawymi plamkami. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, słabo wykształcony. W profilu glebowym występują plamy glejowe lub rdzawe zacieki. Są to gleby zwięzłe, zimne i słabo czynne, trudne do uprawy i bardzo zawodne w plonach.

Gleby ilaste, wietrzeniowe, o miąższości 50-70 cm. Podłoże stanowią łupki ilaste lub iły margliste. Położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° lub na wierzchołkach wzniesień. Jeżeli położone wyżej (450 - 600 m n.p.m.) to na terenach bardziej dostępnych. Poziom próchniczny o miąższości 15 - 20 cm. Profil ma marmurkowe (żółtozielone) zabarwienie. Gleby te są trudne do uprawy i rolniczo nieprzydatne.

Gleby wytworzone z piasków słabo gliniastych, niecałkowite. Na głębokości około 60 cm występuje utwór pyłowy lub gliniasty. Położone poniżej 450 m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 10°. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy ciemnoszarej w stanie świeżym. Są to gleby lekkie, zbyt przepuszczalne, przeważnie kwaśne, ale bez wyraźnych cech wyługowania. Nadają się pod uprawę owsa, ziemniaków, żyta.

Gleby wytworzone z warstwowanych utworów namytych (glina pylasta przewarstwiana piaskiem gliniastym, średnio szkieletowym z drobnymi odłamkami zwietrzałych skał), zalegających poniżej 100 cm na zwietrzelinie granitu, o uziarnieniu piasku słabo gliniastego lub gliniastego, silnie szkieletowego, z odłamkami nadwietrzałego granitu wielkości ziaren żwiru barwy żółtobrunatnej. Poziom próchniczny o miąższości około 25 cm. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. w dolnych częściach stoków o nachyleniu do 15° o wystawie północnej lub wschodniej. Są to gleby przepuszczalne i przewiewne, silnie wrażliwe na suszę, szczególnie gdy występują na stokach o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Są to gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby wietrzeniowe, poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, który ma barwę czerwoną z szarym odcieniem i wykazuje uziarnienie gliny lekkiej pylastej, średnio szkieletowej. Poniżej poziomu próchnicznego zalega piasek gliniasty średnio i silnie szkieletowy, z dużą ilością ziaren żwiru i kamyków powstałych ze zwietrzenia czerwonego zlepieńca o lepiszczu żelazistym. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 10°. Gleby te są wrażliwe na wysychanie, szczególnie gdy występują na stokach o wystawie południowej.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin, średnich lub ciężkich, pylastych, średnio szkieletowych, z ostrokrawędzistymi różnowymiarowymi odłamkami w postaci płytek, płyt zielonych łupków lub filitów. Wielkość i ilość tych odłamków wzrasta wraz z głębokością, tak że poniżej 30 cm utwór jest przeważnie silnie szkieletowy i występują większe płyty skał. Barwa gliny brunatnożółta lub szaropopielata (wówczas glina wykazuje tendencję do szlifowania się). Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu około 5°.

Gleby wytworzone z namytych glin lekkich pylastych, średnio szkieletowych z nielicznymi odłamkami sjenitu, granitu, zalegające na głębokości poniżej 60 cm na zwietrzelinie sjenitu, wykazujące uziarnienie piasku gliniastego mocnego z licznymi odłamkami skały silnie nadwietrzałej o barwie żółtobrunatnej. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, słabo strukturalny, pulchno-zwięzły, barwy ciemnoszarej w stanie świeżym. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na wydłużonych stokach o nachyleniu do 15° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Nadają się pod uprawę żyta, ziemniaków, a nawet pszenicy.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin średnich pylastych, średnio szkieletowych, zalegających na głębokości poniżej 30 cm na szaropopielatej zwietrzelinie silnie szkieletowej z poziomo ułożonymi płytkami łupku ilastego (pyłołupku). Wielkość i ilość tych płytek wzrasta wraz z głębokością, a nieznaczna domieszka części ziemistych w zwietrzelinie wykazuje skład gliny średniej. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 20 cm. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach lub stokach o nachyleniu do 10°.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych utworów pylasto-gliniastych lub pyłowych o barwie żółtej, średnio szkieletowych, z ostrokrawędzistymi odłamkami łupku ilastego (pyłołupku) zmetamorfizowanego. Ilość i wielkość tych odłamków wzrasta wraz z głębokością i stopniowo, poniżej 100 cm, przechodzi w nadwietrzały łupek. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy ciemnoszarej w stanie świeżym. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na stokach o nachyleniu około 5°. Są to gleby wrażliwe na suszę. Korzystniejsze są stoki o wystawie północnej. Gleby te nadają się pod uprawę ziemniaków, owsa, żyta i gryki.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych, brunatnożółtych glin, średnich lub ciężkich, silnie szkieletowych. Szkielet stanowią otoczaki różnej wielkości wchodzące w skład grubego zlepieńca (pstry gruby konglomerat), który w stanie silnie nadwietrzałym zalega poniżej 100 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n. p. m. w górnych częściach stoków o nachyleniu do 10°. Nadają się słabo pod uprawę pszenicy jarej i ozimej, lepiej żyta, jęczmienia, gryki, ziemniaków.

Gleby wytworzone z namytych brunatnych glin średnich pylastych, średnio szkieletowych, w skład których wchodzą odłamki łupku i otoczone odłamki białego kwarcytu. Poniżej 30 cm zalega zwietrzelina łupku o uziarnieniu gliny średniej, silnie szkieletowej, przechodzącej na głębokości od 60 cm w warstwowo ułożony łupek. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, barwy szarobrunatnej w stanie świeżym, na powierzchni sporo odłamków łupku. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 15°. W latach o małej ilości opadów gleby te są zawodne w plonach. Są wrażliwe na suszę, szczególnie gdy występują na stokach o wystawie południowej.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych, czerwonobrunatnych glin średnich pylastych, średnio szkieletowych, z licznymi odłamkami ostrokrawędzistymi i otoczakami powstałymi ze zwietrzenia arkozy lub zlepieńca. Na głębokości poniżej 30 cm zalega nadwietrzała arkoza lub zlepieniec, dające się głębiej kopać za pomocą kilofa; kopanie łopatą jest bardzo utrudnione. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, strukturalny, barwy brunatnoszarej w stanie świeżym, z domieszką różnowymiarowych odłamków skalnych. Pogłębienie orki możliwe od 25 - 30 cm. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach lub stokach o nachyleniu do 10°. Nadają się pod uprawę żyta, ziemniaków, a nawet pszenicy, ale w latach o małej ilości opadów plony są zawodne.

Gleby wytworzone z namytych utworów gliniasto-pylastych, z odłamkami łupku mikowego, zalegających do głębokości poniżej 100 cm, głębiej rumosz skalny z małą ilością części ziemistych. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na stokach o nachyleniu mniejszym niż 15° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej.

Gleby wytworzone z namytych żółtych glin lekkich, słabo lub średnio szkieletowych, z pojedynczymi odłamkami piaskowca, zalegających na głębokości 100 cm. Głębiej zalegają większe odłamki i płyty piaskowca z małą ilością części ziemistych. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, barwy ciemnoszarej w stanie świeżym. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 15° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej.

Gleby wytworzone z namytych żółtych glin średnich pylastych, słabo lub średnio szkieletowych, z różnowymiarowymi odłamkami porfiru (wielkości pięści i większe), zalegające poniżej 90 cm na rumoszu skalnym, z nieznaczną domieszką części ziemistych. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu około 10°.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych, czerwonobrunatnych glin lekkich, silnie szkieletowych, zawierających w szkielecie głównie żwir, powstały z rozpadu zlepieńca (żwirowca) o czerwonym lepiszczu żelazistym, który poniżej 60 cm występuje w stanie mało nadwietrzałym, barwy czerwonobrunatnej. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, słabo strukturalny. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. Zajmują wierzchowiny płaskie lub stoki o nachyleniu 15° (korzystniejsza jest wystawa północna). Są to gleby wrażliwe na susze. Nadają się pod uprawę ziemniaków, pszenicy jarej, owsa.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych, czerwonych piasków gliniastych mocnych, słabo szkieletowych, z odłamkami piaskowca, zalegających poniżej 40 cm na spękanych płytach czerwonego piaskowca. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy brunatnoszarej. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach lub stokach o nachyleniu około 5° (korzystniejsza jest wystawa północna). Są to gleby wrażliwe na suszę. Nadają się dobrze pod uprawę ziemniaków, koniczyny, owsa, żyta. Plony pszenicy są zawodne.

Gleby wytworzone z piasków gliniastych, brunatnoczerwonych, słabo szkieletowych, na głębokości 65 - 90 cm przewarstwione warstwą scementowaną utworu piaszczysto-żwirowego, a poniżej 120 cm występują liczne odłamki piaskowca w postaci płyt różnowymiarowych. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy szarobrunatnej. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 10°.

Gleby ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, płytkie (około 30 cm), najczęściej ze szkieletem. W podłożu występuje wietrzejący piaskowiec lub inna skała lita. Gleby te są położone na terenach bardziej stromych i mniej dostępnych niż gleby gatunku a w klasie IVb. Trudne do uprawy. Nadają się dość słabo pod uprawę owsa, ziemniaków i żyta. Należą tu również gleby ilasto-pyłowe, takie jak gleby gatunku a w klasie IVb, ale położone powyżej 450 m n.p.m.

Gleby pyłowe, przeławicone, najczęściej z wykształconym poziomem wymycia w profilu glebowym. Poziom próchniczny o miąższości 15 - 20 cm. Zbite w całym profilu glebowym. Gleby słabiej przepuszczalne i przewiewne niż gleby gatunku c w klasie IVa. Plony, zwłaszcza w latach o dużej ilości opadów, są dość niskie. Należy tu również zaliczyć gleby pyłowe, przeławicone, takie jak gleby gatunku c w klasie IVa, ale położone powyżej 450 m n.p.m.

Gleby pylasto-gliniaste, wietrzeniowe, o miąższości nie mniejszej niż 30 cm. Położone na stokach o nachyleniu 30 - 45° i wzgórzach, zbite, słabo przewiewne i trudne do uprawy. Plony owsa i ziemniaków są na nich słabe. Należą tu również gleby pyłowo-gliniaste, takie jak gleby gatunku b i c w klasie IVb, ale położone powyżej 450 m n.p.m.

Gleby ilaste, ciężkie, wietrzeniowe, o głębokości przynajmniej 30 cm. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. W podłożu występuje wietrzejąca skała, której odłamki znajdują się już w warstwach wyższych. Pod poziomem próchnicznym występują już plamy glejowe. Są to gleby nieprzepuszczalne i słabo przewiewne, trudne do uprawy i położone na stokach o nachyleniu 30 - 45°. Zalicza się tu również gleby ilaste, takie jak gleby gatunku e w klasie IVb, ale położone powyżej 450 m n.p.m. Gleby te dają słabe plony owsa i ziemniaków.

Gleby piaszczyste, wietrzeniowe, z małymi lub większymi odłamkami skalnymi, nie płytsze niż 50 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm. W podłożu występuje piaskowiec. Są to gleby zbyt suche. Nadają się pod uprawę żyta, owsa i ziemniaków. Należą tu również gleby piaszczyste, takie jak gleby gatunku c w klasie IVa, ale położone powyżej 450 m n.p.m.

Gleby piaszczyste, żwirowe lub kamieniste, przeławicone, leżące w niższych częściach stoków lub u ich podnóży. Znaczna ilość żwiru i kamieni występuje już w warstwie ornej. Są to gleby słabo strukturalne. Ich przepuszczalność jest często nadmierna. Nadają się pod uprawę żyta i ziemniaków.

Iły wytworzone ze skał wapiennych. Poziom próchniczny o miąższości 15 - 20 cm. Są to gleby nie płytsze niż 30 cm, nieprzepuszczalne i słabo przewiewne. Trudne do uprawy. Położone na stokach o nachyleniu 30 - 45°. Nadają się słabo pod uprawę owsa, ziemniaków i koniczyny.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, ewentualnie z domieszką szkieletu. W podłożu od głębokości około 30 - 50 cm występuje łupek pyłowy lub ilasty. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30°lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy o korzystnej wystawie lub na stokach o mniejszym nachyleniu. Mogą wystąpić nawet powyżej 600 m n.p.m. (i to na stokach o nachyleniu 20 - 30° o niekorzystnej wystawie), ale wtedy są głębsze (około 80 cm). Są to gleby przeważnie kwaśne, narażone na erozję, trudno dostępne. Mogą dać średnie lub słabe plony ziemniaków i owsa.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, niecałkowite. Warstwa pyłu do około 20 cm, niżej (40 - 50 cm) glina ciężka szkieletowa lub ił. W podłożu występuje piaskowiec lub łupek fliszowy. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o słabym nasłonecznieniu lub wyżej, ale wtedy na stokach o mniejszym nachyleniu i o korzystniejszej wystawie. Mogą też wystąpić powyżej 600 m n.p.m. na terenach prawie płaskich na wierzchowinach. Ich przydatność rolnicza jest niska, gdyż gleby te są trudno dostępne, zwięzłe i słabo przepuszczalne. Nadają się pod uprawę owsa i ziemniaków.

Gleby pyłowo-ilaste lub gliniaste ciężkie, z domieszką szkieletu, takie jak gleby gatunku j w klasie IVb, ale położone na wysokości 400 - 500 m n.p.m.

Gleby pyłowo-ilaste, bezszkieletowe, lessowate, wodnego pochodzenia, takie jak gleby gatunku k w klasie IVb, ale płytsze lub położone powyżej 600 m n.p.m.

Gleby pyłowo-ilaste, bezszkieletowe, wodnego pochodzenia, oglejone, takie jak gleby gatunku 1 w klasie IVb, ale położone powyżej 450 m n.p.m.

Gleby gliniaste, wietrzeniowe, lekkie lub średnie, pylaste, słabo szkieletowe. W podłożu od głębokości 30 - 40 cm występuje skała fliszowa. Gleby te są położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o korzystnej wystawie lub wyżej, ale wtedy na terenach o mniejszym nachyleniu lub są nieco głębsze (40 - 60 cm). Są to słabe gleby żytnio-ziemniaczane, trudno dostępne, erodowane, przeważnie kwaśne.

Gleby gliniaste, średnie, z małą domieszką szkieletu, na iłach, takie jak gleby gatunku z w klasie IVb, ale położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20-30° lub o poziomie próchnicznym o miąższości około 15 cm.

Gleby gliniaste, średnie lub ciężkie, niekiedy pylaste, namyte, takie jak gleby gatunku t w klasie IVb, ale płytkie (poziom przejściowy do 35 cm) lub położone powyżej 600 m n.p.m.

Gleby wytworzone z glin ciężkich, wietrzeniowych, ze szkieletem, o miąższości 30 - 50 cm. Położone tak jak gleby gatunku m w tej klasie. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, słabo wykształcony, jasnoszary. Są to gleby trudne do uprawy, zwięzłe i zlewne, słabo przepuszczalne, ale często zawierają węglan wapnia już od 20 cm. Dają słabe plony owsa i ziemniaków, czasem koniczyny.

Gleby ilaste lub gliniaste, ciężkie, wietrzeniowe, o miąższości 60 - 80 cm. W podłożu występuje łupek ilasty lub inna skała lita. Gleby te są położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na terenach płaskich lub lokalnych zagłębieniach, o wysokim poziomie wody gruntowej. Oglejenie występuje już od około 40 cm. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Są to gleby ciężkie, trudne do uprawy, zbyt wilgotne, zimne i nieprzepuszczalne. Nadają się raczej pod uprawę roślin pastewnych. Plony zbóż i roślin okopowych są bardzo zawodne.

Gleby ilaste, wietrzeniowe, wytworzone z iłów marglistych, o miąższości 30 - 60 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° (rzadziej o nachyleniu 20 - 30°). Są to gleby trudne do uprawy, zwięzłe i nieprzepuszczalne, w okresach suszy twarde i zbite. W latach meteorologicznie korzystnych nadają się pod uprawę niektórych roślin motylkowych. Plony zbóż zawodne.

Gleby wytworzone z glin szkieletowych (większe okruchy skalne tuż pod warstwą orną). Skała lita występuje poniżej głębokości 40 cm. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na terenach o małym nachyleniu (wierzchołki wzgórz). Są to gleby bardzo słabe, trudne do uprawy, przeważnie za suche. Owies i ziemniaki dają na nich niskie plony.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe. Podłoże, występujące nie płycej niż na głębokości 80 cm, stanowi skała lita (łupek pyłowy lub ilasty). Gleby te są położone powyżej 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o wystawie północnej lub wschodniej. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm. Potencjalnie są to gleby średniej wartości, ale trudno dostępne, narażone na erozję, przeważnie kwaśne, o skróconym okresie wegetacyjnym roślin. Uprawia się na nich owies, ziemniaki, rzadziej żyto.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, słabo szkieletowe (okruchy skały macierzystej). Podłoże, występujące na głębokości 30 - 50 cm, stanowią łupki pyłowe lub ilaste. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o wystawie północnej lub wschodniej, lub wyżej (450 - 600 m), ale wtedy o korzystnej wystawie lub na stokach o mniejszym nachyleniu. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, słabo wykształcony. Są to gleby słabe, przeważnie kwaśne, trudno dostępne. Owies i ziemniaki dają na nich średnie plony.

Gleby pyłowe lub ilasto-pyłowe, wietrzeniowe, niecałkowite. Warstwa pyłu sięga do głębokości około 20 cm. Niżej (na głębokości 40-50 cm) zalega glina ciężka, szkieletowa lub ił. W podłożu występuje piaskowiec lub łupek fliszowy. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o mało korzystnej wystawie lub wyżej, ale wtedy na stokach o mniejszym nachyleniu i o korzystniejszej wystawie. Gleby te, jeżeli występują powyżej 600 m n.p.m. powinny być położone na terenach prawie płaskich (wierzchowiny). Przydatność rolnicza tych gleb jest niska. Są trudno dostępne, zwięzłe, słabo przepuszczalne. Nadają się pod uprawę owsa i ziemniaków.

Gleby pyłowe lub gliniaste, wietrzeniowe, o miąższości około 30 cm. Niżej (do głębokości 50 cm) występuje rumosz skały fliszowej z domieszką części gliniastych. Podłoże stanowi piaskowiec lub łupek pyłowy. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm. Gleby te są położone podobnie jak gleby gatunku j w tej klasie. Odznaczają się słabą przydatnością rolniczą. Przeważnie za suche, w plonowaniu bardzo zawodne.

Gleby gliniaste, wietrzeniowe, o uziarnieniu glin lekkich lub średnich pylastych, słabo szkieletowe. Podłoże (skała fliszowa) występuje na głębokości 30 - 40 cm. Gleby te są położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 20 - 30° o korzystnej wystawie lub wyżej, ale wtedy na terenach o mniejszym nachyleniu lub są nieco głębsze (40 - 60 cm). Są to słabe gleby żytnio-ziemniaczane. Są trudno dostępne, erodowane, przeważnie kwaśne.

Gleby piaszczyste, wietrzeniowe, o uziarnieniu piasków gliniastych, słabo szkieletowe. Podłoże, występujące nie płycej niż na głębokości 50 cm, stanowi skała lita (piaskowiec fliszowy). Gleby te są położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 10 - 20° o korzystnej wystawie. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Są to gleby słabe, przeważnie za suche. Owies i ziemniaki dają na nich niskie plony. W latach o małej ilości opadów plony są bardzo zawodne.

Gleby ilaste lub gliniaste, ciężkie, wietrzeniowe, o miąższości 60 - 80 cm. W podłożu występuje łupek ilasty lub inna skała lita. Gleby te są położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na terenach płaskich lub lokalnych zagłębieniach, o wysokim poziomie wód gruntowych. Oglejenie występuje już na głębokości około 40 cm. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Są to gleby ciężkie, trudne do uprawy, zbyt wilgotne, zimne i nieprzepuszczalne. Nadają się raczej pod uprawę roślin pastewnych. Plony zbóż i roślin okopowych są bardzo zawodne.

Gleby ilaste, wietrzeniowe, wytworzone z iłów marglistych, o miąższości 30 - 60 cm. Położone na wysokości 450 - 600 m n.p.m. na stokach o nachyleniu 30 - 40° lub na ostrych wierzchołkach wzniesień. Są to gleby trudne do uprawy, zwięzłe i nieprzepuszczalne. W okresach suszy są twarde i zbite. W latach meteorologicznie korzystnych nadają się pod uprawę niektórych roślin motylkowych. Plony zbóż są zawodne.

Gleby wytworzone z glin szkieletowych (większe odłamki skalne występują tuż pod warstwą orną). Skała lita zalega poniżej 60 cm. Poziom próchniczny o miąższości 15-20 cm. Gleby te są położone poniżej 450 m n.p.m. na terenach o małym nachyleniu (wierzchołki wzgórz). Są to gleby bardzo słabe, trudne do uprawy, przeważnie za suche. Owies i ziemniaki dają na nich niskie plony.

Gleby wytworzone z piasków słabo gliniastych, całkowite lub niecałkowite, na iłach lub glinach. Ił lub glina ciężka występują nie płycej niż na głębokości 80 cm. Gleby te są położone powyżej 450 m n.p.m. na terenach płaskich lub u podnóża zboczy (namyte). Poziom próchniczny o miąższości ponad 20 cm. Są to gleby bardzo lekkie, zbyt przepuszczalne, ze skłonnością do przesychania, przeważnie kwaśne. W latach o dużej ilości opadów stanowią słabe gleby żytnio-ziemniaczane.

Gleby wytworzone z gezów, czyli miękkich skał wapiennych wyługowanych z węglanu wapnia, o miąższości 30-40 cm, o uziarnieniu glin średnich lub ciężkich, ze znaczną domieszką żółtych odłamków skalnych, mają często rdzawe zabarwienie od tlenków żelaza. Są trudne do uprawy, dość zwięzłe i zlewne. Węglan wapnia występuje dopiero na głębokości 40 - 60 cm. Gleby te występują najczęściej na wierzchołkach wzniesień. Plony na tych glebach są bardzo zawodne (owies i niektóre rośliny motylkowe).

Gleby wytworzone z namytych glin lekkich, pylastych, średnio szkieletowych, barwy żółtej. Na głębokości poniżej 30 cm wśród różnowymiarowych odłamków skalnych występują pojedyncze duże głazy gnejsu o średnicy większej niż 50 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy szarej, z domieszką drobnych odłamków o otoczonych krawędziach. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na stokach o nachyleniu ponad 15° o wystawie południowej.

Gleby płytkie, wytworzone z wietrzeniowych, żółtych glin pylastych, lekkich lub średnich, silnie szkieletowych, zalegających poniżej 50 cm na rumoszu złożonym z różnowymiarowych odłamków gnejsu. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 10 cm. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na wierzchowinach lub stokach o nachyleniu do 10°.

Gleby wietrzeniowe. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, wykazujący uziarnienie gliny lekkiej pylastej, średnio szkieletowej, z ostrokrawędzistymi odłamkami granitu. Pod poziomem próchnicznym, aż do głębokości poniżej 100 cm, występuje brunatna zwietrzelina, silnie szkieletowa, z ostrokrawędzistymi różnowymiarowymi odłamkami granitu, których wielkość i ilość wzrasta wraz z głębokością, a części ziemiste zwietrzeliny wykazują uziarnienie piasków gliniastych lub słabo gliniastych. Gleby te są położone powyżej 400 (450) m n.p.m. na wierzchowinach lub w górnych częściach stoków o nachyleniu do 15°. Nadają się pod uprawę ziemniaków i owsa, słabiej żyta. Są to gleby wrażliwe na suszę, szczególnie gdy występują na stokach o wystawie południowej.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych, żółtych glin lekkich, pylastych, silnie szkieletowych, z różnowymiarowymi odłamkami gnejsu, zalegających poniżej 50 cm, na rumoszu skalnym (odłamki gnejsu) o średnicy 10-20 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, słabo strukturalny, pulchno-zwięzły, z domieszką części szkieletowych w postaci drobnych odłamków gnejsu. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) m n.p.m. na stokach o nachyleniu do 15° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Nadają się pod uprawę ziemniaków, owsa, koniczyny, a w latach meteorologicznie korzystnych nawet pszenicy.

Gleby wietrzeniowe. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 10 cm, barwy szarej, o uziarnieniu gliny lekkiej pylastej, silnie szkieletowej, z odłamkami skały. Pod poziomem próchnicznym występuje bardziej szkieletowy materiał, z nieznaczną domieszką części ziemistych, które wykazują uziarnienie piasku gliniastego, a poniżej 40 cm zalega rumosz skalny (odłamki gnejsu, granitu lub innej skały). Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu 5° o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Nadają się pod uprawę ziemniaków, żyta, koniczyny i owsa.

Gleby wietrzeniowe, płytkie. Poziom próchniczny o miąższości co najmniej 10 cm, barwy szarobrunatnej, wykazujący uziarnienie gliny średniej pylastej, średnio szkieletowej, z różnowymiarowymi odłamkami. Pod poziomem próchnicznym występuje brunatnożółta lub czerwona glina średnia pylasta, silnie szkieletowa, z ostrokrawędzistymi różnowymiarowymi odłamkami i otoczakami powstałymi ze zwietrzenia arkozy lub zlepieńca, a poniżej głębokości 16 (20) cm zalega nadwietrzała arkoza lub zlepieniec, dające się głębiej kopać jedynie za pomocą kilofa. Gleby te są położone na wysokości poniżej 400 (450) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach lub stokach o nachyleniu do 10°. Nadają się pod uprawę koniczyny, ziemniaków, owsa, a czasami pszenicy.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych glin pylastych, o barwie żółtobrunatnej, ze znaczną ilością odłamków łupku zmetamorfizowanego. Ilość i rozmiary odłamków wzrastają wraz z głębokością. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy szarej, o uziarnieniu gliny lekkiej, pylastej, średnio szkieletowej, przechodzącej w glinę silnie szkieletową, która zalega poniżej 60 cm na spękanym łupku zmetamorfizowanym. Gleby te są położone na wysokości ponad 750 m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 5°. Nadają się pod uprawę ziemniaków i owsa.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych, żółtych glin średnich pylastych, średnio szkieletowych, z odłamkami piaskowca o lepiszczu krzemionkowym (piaskowiec kwadrowy), zalegających poniżej 30 cm na rumoszu skalnym z domieszką części ziemistych. Na głębokości ponad 45 cm występuje spękany piaskowiec. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy szarej. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach lub stokach o nachyleniu około 5°. Nadają się pod uprawę ziemniaków, owsa, jęczmienia i żyta jarego. Zboża ozime zawodzą z powodu wyprzenia.

Gleby płytkie, wytworzone z wietrzeniowych, czerwonych piasków gliniastych mocnych, słabo szkieletowych, z odłamkami piaskowca, zalegających poniżej 25 cm na spękanych płytach czerwonego piaskowca. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, barwy brunatnoszarej. Gleby te są położone na wysokości 400 (450) - 550 (600) m n.p.m. na płaskich wierzchowinach lub stokach o nachyleniu około 5°. Nadają się pod uprawę jęczmienia, koniczyny, ziemniaków, żyta i owsa.

Gleby wytworzone z wietrzeniowych, żółtych glin średnich pylastych, silnie szkieletowych. Poniżej głębokości 210 cm występuje duża ilość większych odłamków, utrudniających orkę, głębiej stopniowo przechodzących w rumosz złożony z odłamków serpentynu z coraz mniejszą ilością części ziemistych. Poziom próchniczny o miąższości około 20 cm, pulchno-zwięzły, barwy szarej. Gleby te są położone na wysokości poniżej 400 (450) m n.p.m. na szczytach wyniosłości lub w górnych częściach stoków o nachyleniu do 10°.

Gleby płytkie, wytworzone z wietrzeniowych glin średnich lub ciężkich, silnie szkieletowych, z licznymi odłamkami gabra lub bazaltu. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, barwy szarobrunatnej. Są to gleby ciężkie do uprawy, w stanie mokrym mażą się, a w stanie suchym zbrylają się. Są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub na stokach o nachyleniu do 10°.

Gleby wietrzeniowe. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, wykazujący uziarnienie gliny lekkiej pylastej, średnio szkieletowej, z odłamkami granitu lub innej skały (gnejsów). Poniżej poziomu próchnicznego zalega piasek gliniasty, barwy brunatnej, średnio szkieletowy, z ostrokrawędzistymi równowymiarowymi odłamkami, który na głębokości ponad 40 cm przechodzi w rumosz silnie szkieletowy z małą zawartością części ziemistych, wykazujących uziarnienie piasku gliniastego. Gleby te są położone na wysokości poniżej 550 (600) m n.p.m. na terenach płaskich lub stokach o nachyleniu do 15° (korzystniejsza jest wystawa północna). Są to gleby wrażliwe na wysychanie.

Gleby wytworzone z namytych glin, silnie szkieletowych, zawierające różnej wielkości odłamki różnych skał o obtoczonych krawędziach, zalegających do głębokości ponad 100 cm. Poziom próchniczny o miąższości około 15 cm, barwy szarobrunatnej. Na powierzchni gleby występuje wielka ilość obtoczonych odłamków skalnych. Gleby te są położone poniżej 400 (450) m n.p.m. na terenach płaskich lub w obniżeniach, rynnach terenowych, płaskich terenach, przyległych do stoków lub na wypiętrzonych częściach stokowych.

Należą tu gleby gatunku a - g w klasie V, ale o gorszych właściwościach i przydatności rolniczej.