Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzona w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r

Strona może zastrzec prawo do:

Każda ze Stron, która dokonuje wyboru stosowania Opcji na podstawie ustępu 1, notyfikuje Depozytariuszowi swój wybór. Taka notyfikacja będzie także zawierała listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają postanowienie, o którym mowa w ustępie 5 litera a), jak również numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. Opcja będzie miała zastosowanie w odniesieniu do postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały wyboru stosowania tej samej Opcji oraz dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 6 litera a) lub c) oraz nie dokonała wyboru Opcji na podstawie ustępu 1, notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 5 litera b), jak również numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. Ustęp 4 będzie miał zastosowanie w odniesieniu do postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia na podstawie niniejszego ustępu lub ustępu 7.

Wyłącznie w celu ustalenia, czy został przekroczony okres (lub okresy), o którym mowa w postanowieniu Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, ustanawiającym okres (lub okresy), po upływie którego określone projekty lub działalności będą stanowiły zakład:

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w zakresie, w jakim postanowienia takie odnoszą się do dzielenia umów na wiele części w celu uniknięcia zastosowania okresu lubokresów powodujących powstanie zakładu dla określonych projektów lub działalności, o których mowa w ustępie 1.

Strona może zastrzec prawo do:

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera a), notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 2, które nie jest przedmiotem zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera b), i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1 w zakresie wskazanym w ustępie 2. W pozostałych przypadkach ustęp 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z ustępem 1.

Dla celów postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w brzmieniu zmodyfikowanym przez Artykuł 12 ustęp 2 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez umowy typu commissionnaire arrangements i inne podobne działania), Artykuł 13 ustęp 4 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie wyłączeń określonych form działalności z definicji zakładu) lub Artykuł 14 ustęp 1 (Podział umów), uważa się, że osoba jest ściśle powiązana z przedsiębiorstwem, jeżeli na podstawie wszystkich mających znaczenie faktów i okoliczności jedna kontroluje drugą lub obie są kontrolowane przez te same osoby lub przedsiębiorstwa. W każdym przypadku osoba będzie uważana za ściśle powiązaną z przedsiębiorstwem, jeżeli posiada bezpośrednio lub pośrednio więcej niż 50% rzeczywistych praw (beneficial interest) w drugiej osobie (lub w przypadku spółki, więcej niż 50% łącznej liczby praw głosu oraz wartości udziałów lub akcji lub rzeczywistych praw udziałowych (beneficial equity interest) w spółce) lub jeżeli inna osoba posiada bezpośrednio lub pośrednio więcej niż 50% rzeczywistych praw (beneficial interest) (lub w przypadku spółki, więcej niż 50% łącznej liczby praw głosu oraz wartości udziałów lub akcji lub rzeczywistych praw udziałowych (beneficial equity interest) w spółce) w danej osobie i w danym przedsiębiorstwie.

Strona, która złożyła zastrzeżenia na podstawie Artykułu 12 ustęp 4 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez umowy typu commissionnaire arrangements i inne podobne działania), Artykułu 13 ustęp 6 litera a) lub c) (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie wyłączeń określonych form działalności z definicji zakładu) i Artykułu 14 ustęp 3 litera a) (Podział umów), może zastrzec prawo do niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w odniesieniu do których te zastrzeżenia mają zastosowanie.

Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednej lub obu Umawiających się Jurysdykcji powodują lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wówczas może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych wprawie wewnętrznym tych Umawiających się Jurysdykcji, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi którejkolwiek z Umawiających się Jurysdykcji. Sprawa powinna być przedstawiona w ciągu trzech lat, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Właściwy organ, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i nie może sam spowodować zadowalającego rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia z właściwym organem drugiej Umawiającej się Jurysdykcji tak, aby zapobiec opodatkowaniu niezgodnemu z Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja. Każde osiągnięte w ten sposób porozumienie zostanie wprowadzone w życie bez względu na terminy przewidziane przez prawo wewnętrzne Umawiających się Jurysdykcji.

Właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji podejmą starania, aby w drodze wzajemnego porozumienia usuwać wszelkie trudności lub wątpliwości, które mogą powstać przy interpretacji lub stosowaniu Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja. Mogą one również wspólnie uzgodnić podjęcie środków w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w sytuacjach nieuregulowanych Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

a) i) Zdanie pierwsze ustępu 1 będzie miało zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień (lub ich części) Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują, że jeżeli osoba jest zdania, że działania jednej lub obu Umawiających się Jurysdykcji powodują lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wówczas może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych wprawie wewnętrznym tych Umawiających się Jurysdykcji, przedstawić sprawę właściwemu organowi tej Umawiającej się Jurysdykcji, w której ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę, włączając postanowienia, które przewidują, że gdy sprawa przedstawiana przez tę osobę jest uregulowana w postanowieniach Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczących równego traktowania na podstawie obywatelstwa, wówczas sprawa może zostać przedstawiona właściwemu organowi tej Umawiającej się Jurysdykcji, której ta osoba jest obywatelem. ii) Zdanie drugie ustępu 1 będzie miało zastosowanie w miejsce postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują obowiązek przedstawienia sprawy, o której mowa w zdaniu pierwszym ustępu 1, w określonym terminie krótszym niż okres trzech lat od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja albo w przypadku braku postanowienia w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidywałoby okres w ciągu którego taka sprawa powinna zostać przedstawiona.

Strona może zastrzec prawo do:

a) Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 5 litera a), notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 4 litera a) punkt i), i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione przez zdanie pierwsze ustępu 1. W pozostałych przypadkach zdanie pierwsze ustępu 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z tym zdaniem.

Jeżeli Umawiająca się Jurysdykcja włącza do zysków przedsiębiorstwa tej Umawiającej się Jurysdykcji - i odpowiednio opodatkowuje - zyski przedsiębiorstwa drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, z tytułu których przedsiębiorstwo to zostało opodatkowane w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, i zyski w ten sposób włączone są zyskami, które osiągnęłoby przedsiębiorstwo pierwszej wymienionej Umawiającej się Jurysdykcji, gdyby warunki ustalone między obydwoma przedsiębiorstwami były takie jak między przedsiębiorstwami niezależnymi, wówczas ta druga Umawiająca się Jurysdykcja dokona odpowiedniej korekty kwoty podatku wymierzonego od tych zysków. Przy ustalaniu takiej korekty odpowiednio uwzględnione będą inne postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, a właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji będą w razie konieczności konsultować się ze sobą.

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowienia, które nakłada na Umawiającą się Jurysdykcję obowiązek dokonania odpowiedniej korekty kwoty podatku wymierzonego przez nią od zysków przedsiębiorstwa tej Umawiającej się Jurysdykcji, jeżeli druga Umawiająca się Jurysdykcja włącza te zyski do zysków przedsiębiorstwa tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji i odpowiednio je opodatkowuje, a zyski w ten sposób włączone są zyskami, które osiągnęłoby przedsiębiorstwo tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, gdyby warunki ustalone między tymi dwoma przedsiębiorstwami były takie jak między przedsiębiorstwami niezależnymi.

Strona może zastrzec prawo do:

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia, o którym mowa w ustępie 3, notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 2, i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1. W pozostałych przypadkach ustęp 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z ustępem 1.

W przypadku gdy:

W przypadku, gdy właściwy organ zawiesił procedurę wzajemnego porozumiewania się, o której mowa w ustępie 1, ponieważ sprawa, w odniesieniu do jednej lub kilku takich samych kwestii jest przedmiotem postępowania przed sądem lub trybunałem administracyjnym, okres o którym mowa w ustępie 1 litera b) zatrzyma swój bieg do chwili wydania przez sąd lub trybunał administracyjny ostatecznego rozstrzygnięcia lub do chwili zawieszenia lub wycofania sprawy. Dodatkowo, w sytuacji gdy zawieszenie procedury wzajemnego porozumiewania się zostało uzgodnione przez osobę, która przedstawiła sprawę oraz właściwy organ, okres o którym mowa w ustępie 1 litera b) zatrzyma swój bieg do chwili podjęcia wymienionej wyżej procedury.

W sytuacji, gdy obydwa właściwe organy zgadzają się co do tego, iż osoba której bezpośrednio dotyczy dana sprawa nie dostarczyła w terminie jakichkolwiek dodatkowych istotnych informacji, o które wnioskował którykolwiek z właściwych organów po rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa w ustępie 1 litera b), termin o którym mowa w ustępie 1 litera b), zostanie przedłużony o okres równy okresowi rozpoczynającemu się w dniu, w którym wystąpiono o udzielenie takich informacji i kończącemu się z dniem, w którym dostarczono takie informacje.

a) Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym w sprawach przedłożonych do postępowania arbitrażowego zostanie wdrożona przez wzajemne porozumienie dotyczące sprawy, o której mowa w ustępie 1. Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym będzie ostateczna.

Właściwy organ, który otrzymał wstępny wniosek o rozpoczęcie procedury wzajemnego porozumiewania się, o którym mowa w ustępie 1 litera a), w ciągu dwóch miesięcy kalendarzowych od dnia otrzymania tego wniosku, będzie miał obowiązek:

W ciągu trzech miesięcy kalendarzowych po otrzymaniu przez właściwy organ wniosku o rozpoczęcie procedury wzajemnego porozumiewania się (lub po otrzymaniu kopii takiego wniosku od właściwego organu drugiej Umawiającej się Jurysdykcji), właściwy organ:

W przypadku, gdy na podstawie ustępu 6 litera b), jeden lub oba właściwe organy wystąpiły do osoby, która przedstawiła sprawę, o udzielenie dodatkowych informacji koniecznych, aby podjąć rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, właściwy organ, który wnioskował o udzielenie dodatkowych informacji, powinien w ciągu trzech miesięcy kalendarzowych od otrzymania informacji od tej osoby, poinformować tę osobę oraz drugi właściwy organ, iż:

W przypadku, gdy żaden z właściwych organów nie wystąpił z wnioskiem o udzielenie dodatkowych informacji zgodnie z ustępem 6 litera b), datą początkową terminu, o którym mowa w ustępie 1, będzie wcześniejszy z dni:

W przypadku, gdy wnioskowano o udzielenie dodatkowych informacji, zgodnie z ustępem 6 litera b), datą początkową terminu, o którym mowa w ustępie 1, będzie wcześniejszy z dni:

Właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji uzgodnią w drodze wzajemnego porozumienia (zgodnie z artykułem właściwej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczącym procedury wzajemnego porozumiewania się) sposób stosowania postanowień zawartych w niniejszej Części, włączając w to określenie, jaka informacja jest wystarczająca dla każdego właściwego organu, aby mógł podjąć rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Porozumienie takie zostanie zawarte przed dniem, w którym nierozwiązane kwestie dotyczące sprawy będą mogły być przedłożone po raz pierwszy do postępowania arbitrażowego i może być odtąd modyfikowane co pewien czas.

Dla celów stosowania niniejszego Artykułu do zawartych przez Stronę Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, może ona zastrzec prawo do zastąpienia okresu dwuletniego, ustanowionego w ustępie 1 litera b), okresem trzech lat.

Strona może zastrzec prawo do stosowania następujących zasad w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, bez względu na pozostałe postanowienia niniejszego Artykułu:

Z wyjątkiem przypadków, gdy właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji wzajemnie uzgodnią, że zastosowane zostaną inne zasady, dla celów niniejszej Części będą miały zastosowanie ustępy od 2 do 4.

Przy dokonywaniu wyboru członków panelu arbitrów będą obowiązywały następujące zasady:

W przypadku, gdy właściwy organ Umawiającej się Jurysdykcji nie powoła członka panelu arbitrów w sposób oraz w terminach określonych w ustępie 2 lub uzgodnionych przez właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji, członek niebędący obywatelem żadnej z Umawiających się Jurysdykcji zostanie powołany w imieniu tego właściwego organu przez najwyższego rangą urzędnika Centrum Polityki Podatkowej i Administracji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.

Jeśli dwóch pierwszych członków panelu arbitrów nie wyznaczy przewodniczącego w sposób oraz terminach określonych w ustępie 2 lub uzgodnionych przez właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji, Przewodniczący niebędący obywatelem żadnej z Umawiających się Jurysdykcji zostanie powołany przez najwyższego rangą urzędnika Centrum Polityki Podatkowej i Administracji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.

Wyłącznie dla celów stosowania postanowień niniejszej Części, a także postanowień odpowiedniej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja oraz praw wewnętrznych Umawiających się Jurysdykcji dotyczących wymiany informacji w sprawach podatkowych, zasad poufności oraz udzielania pomocy administracyjnej, członkowie panelu arbitrów oraz maksymalnie trzech członków personelu przypadających na danego członka (jak również potencjalni arbitrzy wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny ich zdolności do spełnienia wymogów bycia arbitrami) będą uważani za osoby lub organy, którym mogą być ujawnione informacje. Informacje otrzymane przez panel arbitrów lub przez potencjalnych arbitrów, jak również informacje, które właściwe organy otrzymują od panelu arbitrów, będą uważane za informacje podlegające wymianie zgodnie z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczącymi wymiany informacji w sprawach podatkowych oraz pomocy administracyjnej.

Właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji zapewnią, by członkowie panelu arbitrów oraz ich personel postanowili pisemnie, zanim podejmą czynności w ramach postępowania arbitrażowego, że będą traktowali wszelkie informacje dotyczące postępowania arbitrażowego w sposób zgodny z zasadami poufności i nieujawniania informacji, opisanymi w postanowieniach Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczącymi wymiany informacji w sprawach podatkowych oraz pomocy administracyjnej oraz zgodnie z mającymi zastosowanie prawami Umawiających się Jurysdykcji.

Następujące zasady będą miały zastosowanie w odniesieniu do postępowania arbitrażowego na podstawie niniejszej Części, chyba że inne zasady zostaną wzajemnie uzgodnione przez właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji:

Dla celów stosowania niniejszego Artykułu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, Strona może zastrzec prawo do niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja. W takim przypadku mają zastosowanie następujące zasady w odniesieniu do postępowania arbitrażowego, chyba że co innego zostanie w tym zakresie wzajemnie uzgodnione przez właściwe organy:

Strona, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 2, może zastrzec prawo do niestosowania poprzedzających ustępów niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, ze Stronami, które złożyły takie zastrzeżenie. W takim przypadku, właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, podejmą starania aby osiągnąć porozumienie w zakresie rodzaju postępowania arbitrażowego, który będzie stosowany w odniesieniu do tej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja. Do momentu osiągnięcia takiego porozumienia Artykuł 19 (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe) nie będzie miał zastosowania w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Strona może także dokonać wyboru stosowania ustępu 5 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, co stosownie notyfikuje Depozytariuszowi. Ustęp 5 będzie miał zastosowanie w stosunku do dwóch Umawiających się Jurysdykcji w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, gdy którakolwiek z Umawiających się Jurysdykcji dokona takiej notyfikacji.

Przed rozpoczęciem postępowania arbitrażowego właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zapewnią, aby wszystkie osoby, które zaprezentowały daną sprawę oraz ich doradcy, postanowiły pisemnie, że nie będą ujawniały jakimkolwiek innym osobom żadnych informacji otrzymanych w związku z postępowaniem arbitrażowym, zarówno od któregokolwiek właściwego organu jak i od panelu arbitrów. Procedura wzajemnego porozumiewania się uregulowana w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, jak również postępowanie arbitrażowe uregulowane w niniejszej Części, zakończą się w odniesieniu do danej sprawy jeżeli w dowolnym czasie po złożeniu wniosku o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego a przed przedstawieniem przez panel arbitrów jego decyzji właściwym organom Umawiających się Jurysdykcji, osoba, która przedstawiła daną sprawę lub którykolwiek z doradców takiej osoby istotnie naruszy to uzgodnienie.

Bez względu na ustęp 4, Strona, która nie wybrała stosowania ustępu 5, może zastrzec prawo do niestosowania ustępu 5 odniesieniu do jednej lub więcej określonych Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja lub w odniesieniu do wszystkich zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Strona, która dokonała wyboru stosowania ustępu 5 może zastrzec prawo do niestosowania niniejszej Części w odniesieniu do wszystkich zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie mniejsza Konwencja, w odniesieniu do których druga Umawiająca się Jurysdykcja złożyła zastrzeżenie na podstawie ustępu 6.

W celu stosowania niniejszej Części w odniesieniu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, Strona może dokonać wyboru stosowania ustępu 2, co stosownie notyfikuje Depozytariuszowi. Ustęp 2 będzie miał zastosowanie w stosunku do dwóch Umawiających się Jurysdykcji w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, tylko wówczas, gdy obie Umawiające się Jurysdykcje dokonały takiej notyfikacji.

Bez względu na postanowienia Artykuł 19 ustęp 4 (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe), decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym na podstawie niniejszej Części nie będzie wiązała Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja i nie zostanie wdrożona, jeżeli właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji osiągnęły porozumienie dotyczące odmiennego rozwiązania wszystkich nierozwiązanych kwestii w ciągu trzech miesięcy kalendarzowych od doręczenia im tej decyzji.

Strona, która dokonuje wyboru stosowania ustępu 2 może zastrzec prawo do stosowania ustępu 2 wyłącznie w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowani niniejsza Konwencja, do których ma zastosowanie Artykuł 23 ustęp 2 (Rodzaje postępowania arbitrażowego).

Z zastrzeżeniem Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI), postanowienia niniejszej Części będą miały zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują przedłożenie do postępowania arbitrażowego kwestii nierozwiązanych w toku procedury wzajemnego porozumiewania się. Każda ze Stron, która wybierze stosowanie niniejszej Części, notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, innych niż będące przedmiotem zastrzeżenia na podstawie ustępu 4, zawiera takie postanowienie, i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. W przypadku gdy dwie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu dodanego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione postanowieniami niniejszej Części w relacjach między tymi Umawiającymi się Jurysdykcjami.

Jakakolwiek kwestia nierozwiązana w toku procedury wzajemnego porozumiewania się, pozostająca w zakresie postępowania arbitrażowego, o którym mowa w niniejszej Części, nie zostanie przedłożona do postępowania arbitrażowego, jeżeli ta kwestia jest przedmiotem sprawy, w stosunku do której panel arbitrów lub podobne ciało zostało już poprzednio ustanowione, zgodnie z dwustronną lub wielostronną konwencją, która przewiduje przeprowadzenie obowiązkowego postępowania arbitrażowego w zakresie kwestii nierozwiązanych w toku procedury wzajemnego porozumiewania się.

Z zastrzeżeniem ustępu 1, postanowienia niniejszej Części nie będą naruszały wypełnienia szerszych zobowiązań w związku z przedłożeniem do postępowania arbitrażowego nierozwiązanych kwestii powstałych w kontekście procedury wzajemnego porozumiewania się, wynikających z innych konwencji, których stronami są lub staną się Umawiające się Jurysdykcje.

Strona może zastrzec prawo do niestosowania niniejszej Części do zawartych przez nią jednej lub większej liczby Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja (jak również do wszystkich Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja), które już przewidują przeprowadzenie obowiązkowego postępowania arbitrażowego w zakresie kwestii nierozwiązanych w toku procedury wzajemnego porozumiewania się.

Z dniem 31 grudnia 2016 r. niniejsza Konwencja zostaje otwarta do podpisu przez:

Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.

Z zastrzeżeniem ustępu 2, nie można złożyć zastrzeżeń do niniejszej Konwencji, poza wprost dozwolonymi w:

a) Bez względu na postanowienia ustępu 1, Strona, która wybierze na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI) stosowanie części VI (Arbitraż), może złożyć jedno lub większą liczbę zastrzeżeń w odniesieniu do spraw w zakresie których będzie stosowany arbitraż zgodnie z przepisami Części VI (Arbitraż). Strona, która wybierze na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI) stosowanie Części VI (Arbitraż) po staniu się Stroną niniejszej Konwencji, może złożyć zastrzeżenia na podstawie niniejszej litery wraz z dokonaniem swojej notyfikacji Depozytariuszowi na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI).

O ile wprost nie uregulowano inaczej w odpowiednich postanowieniach niniejszej Konwencji, zastrzeżenie dokonane na podstawie z ustępu 1 lub 2 będzie:

Zastrzeżenia, które mają zastosowanie do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawartych przez lub w imieniu jurysdykcji lub terytorium, za którego sprawy międzynarodowe odpowiedzialna jest Strona, jeżeli ta jurysdykcja lub terytorium nie jest Stroną niniejszej Konwencji stosownie do Artykułu 27 ustęp 1 litera b) lub c) (Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie), będą składane przez odpowiedzialną Stronę i mogą różnić się od zastrzeżeń złożonych przez tę Stronę w stosunku do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Zastrzeżenia zostaną złożone w momencie podpisania lub złożenia do depozytu instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, z zastrzeżeniem ustępów 2, 6 lub 9 niniejszego Artykułu, a także Artykułu 29 ustęp 5 (Notyfikacje). Jednakże, Strona która wybierze na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI) stosowanie Części VI (Arbitraż) po przystąpieniu do niniejszej Konwencji, może złożyć zastrzeżenia na podstawie ustępu 1 litera p), q), r) i s) niniejszego Artykułu wraz z dokonaniem swojej notyfikacji Depozytariuszowi na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI).

Jeżeli zastrzeżenia zostają złożone na moment podpisania, podlegają one potwierdzeniu przy składaniu do depozytu instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, chyba że dokument zawierający zastrzeżenia w sposób wyraźny określa, że są one uważane za ostateczne, stosownie do przepisów ustępów 2, 5 i 9 niniejszego Artykułu oraz Artykułu 29 ustęp 5 (Notyfikacje).

Jeżeli zastrzeżenia nie zostają sformułowane na moment podpisania, wstępna lista spodziewanych zastrzeżeń zostanie w tym czasie dostarczona Depozytariuszowi.

Dla zastrzeżeń złożonych na podstawie każdego z następujących postanowień, lista umów podatkowych notyfikowanych stosownie do Artykułu 2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja pojęć), które są objęte zakresem zastrzeżenia zdefiniowanego w odpowiednim postanowieniu (oraz w przypadku zastrzeżenia złożonego na podstawie któregokolwiek z następujących przepisów, innych niż te wymienione w literze c), d) oraz n) - także numer artykułu i ustępu każdego odpowiedniego postanowienia) podlega dostarczeniu wówczas, gdy takie zastrzeżenia zostają złożone w odniesieniu do:

Każda ze Stron, która złożyła zastrzeżenie stosownie do ustępu 1 lub 2, może wycofać je w dowolnym czasie lub zastąpić je węższym zastrzeżeniem w drodze notyfikacji skierowanej do Depozytariusza. Strona ta może dokonać wszelkich dodatkowych notyfikacji zgodnie z Artykułem 29 ustęp 6 (Notyfikacje), które mogą być konieczne w rezultacie wycofania lub zastąpienia danego zastrzeżenia. Z zastrzeżeniem Artykułu 35 ustęp 7 (Stosowanie), wycofanie lub zastąpienie będzie miało skutek:

Z zastrzeżeniem ustępu 5 i 6 niniejszego Artykułu oraz Artykułu 35 ustęp 7 (Stosowanie), notyfikacje składane na podstawie następujących postanowień zostaną złożone na moment podpisania lub zdeponowania instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia:

Notyfikacje, które mają zastosowanie do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawartych przez lub w imieniu jurysdykcji lub terytorium, za którego sprawy międzynarodowe odpowiedzialna jest Strona, jeżeli ta jurysdykcja lub terytorium nie jest Stroną niniejszej Konwencji stosownie do Artykułu 27 ustępu 1 litera b) lub c) (Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie), będą składane przez odpowiedzialną Stronę i mogą różnić się od notyfikacji złożonych przez tę Stronę w stosunku do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Jeżeli notyfikacje zostają złożone na moment podpisania, podlegają one potwierdzeniu przy składaniu do depozytu instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, chyba że dokument zawierający notyfikacje w sposób wyraźny określa, że są one uważane za ostateczne, z zastrzeżeniem ustępów 5 i 6 niniejszego Artykułu oraz Artykułu 35 ustęp 7 (Stosowanie).

Jeżeli notyfikacje nie zostają złożone na moment podpisania, wówczas na ten moment zostanie złożona wstępna lista spodziewanych notyfikacji.

Strona może rozszerzyć w dowolnym czasie listę umów notyfikowanych zgodnie z Artykułem 2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja pojęć) poprzez złożenie notyfikacji skierowanej do Depozytariusza. Strona określi w takiej notyfikacji, czy dana umowa jest objęta zakresem jakichkolwiek zastrzeżeń złożonych przez Stronę, które zostały wymienione w Artykule 28 ustęp 8 (Zastrzeżenia). Strona może także złożyć nowe zastrzeżenie, o którym mowa w Artykule 28 ustęp 8 (Zastrzeżenia), jeżeli dodatkowa umowa będzie pierwszą, która zostanie objęta zakresem takiego zastrzeżenia. Strona określi także wszelkie dodatkowe notyfikacje, które mogą być wymagane zgodnie z ustępem 1 literami od b) do s), aby odzwierciedlić włączenie tych dodatkowych umów. Dodatkowo, jeżeli rozszerzenie powoduje po raz pierwszy włączenie danej umowy podatkowej zawartej przez lub w imieniu jurysdykcji lub terytorium, za które w sprawach międzynarodowych odpowiedzialna jest Strona, ta Strona określi wszelkie zastrzeżenia (stosownie do Artykułu 28 ustęp 4 (Zastrzeżenia)) lub notyfikacje (stosownie do ustępu 2 mniejszego Artykułu), które mają zastosowanie w odniesieniu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawartych przez lub w imieniu takiej jurysdykcji lub terytorium. Z datą, z którą taka dodatkowa umowa (umowy) notyfikowana (notyfikowane) zgodnie z dyspozycją Artykułu 2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja pojęć) stała (stały) się Umowami Podatkowymi, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienia Artykułu 35 (Stosowanie) będą regulowały, z jaką datą będą stosowane zmiany w Umowach Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Strona może dokonać dodatkowych notyfikacji zgodnie z ustępem 1 literami od b) do s) w drodze notyfikacji skierowanej do Depozytariusza. Notyfikacje takie będą odnosiły skutek:

Strony mogą powołać konferencję Stron w celach podjęcia jakichkolwiek decyzji lub wykonywania jakichkolwiek zadań, jakie mogą być niezbędne lub stosowne zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

Konferencja Stron jest obsługiwana przez Depozytariusza.

Każda ze Stron może wystąpić z wnioskiem o powołanie Konferencji Stron w drodze poinformowania Depozytariusza o swoim wniosku. Depozytariusz poinformuje wszystkie Strony niniejszej Konwencji o każdym wniosku. Następnie, Depozytariusz powoła Konferencję Stron pod warunkiem, że wniosek uzyska poparcie jednej trzeciej Stron w terminie sześciu miesięcy kalendarzowych od poinformowania o nim przez Depozytariusza.

Jakakolwiek wątpliwość w zakresie interpretacji lub stosowania postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zmodyfikowanych przez niniejszą Konwencję, będzie rozpatrywana na podstawie postanowienia (postanowień) Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczących rozwiązywania sporów w ramach procedury wzajemnego porozumiewania się w zakresie wątpliwości przy interpretacji lub stosowaniu Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (których postanowienia mogą zostać zmodyfikowane przez niniejszą Konwencję).

Jakakolwiek wątpliwość w zakresie interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji może być rozpatrywana przez Konferencję Stron powołaną zgodnie z Artykułem 31 ustęp 3 (Konferencja Stron).

Każda ze Stron może zaproponować zmianę niniejszej Konwencji w drodze przedłożenia proponowanej zmiany Depozytariuszowi.

Konferencja Stron może zostać powołana w celu rozważenia zaproponowanej zmiany, zgodnie z Artykułem 31 ustęp 3 (Konferencja Stron).

Konwencja niniejsza wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.

Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania przez tego Sygnatariusza jego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.

Przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja: