Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14 sierpnia 2019 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa artystycznego

Treść rozporządzenia

Na podstawie art. 46a ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe zarządza się, co następuje:

§ 1.

1) plastyk (symbol cyfrowy 343204);

2) aktor cyrkowy (symbol cyfrowy 343502);

3) aktor scen muzycznych (symbol cyfrowy 343601);

4) muzyk (symbol cyfrowy 343602);

5) tancerz (symbol cyfrowy 343701).

§ 2.

1) w roku szkolnym 2019/2020 w klasach IV-VI;

2) w roku szkolnym 2020/2021 w klasach V i VI;

3) w roku szkolnym 2021/2022 w klasie VI.

1) w roku szkolnym 2019/2020 w klasach VII-IX;

2) w roku szkolnym 2020/2021 w klasach VIII i IX;

3) w roku szkolnym 2021/2022 w klasie IX.

1) w roku szkolnym 2019/2020 w klasach II i III;

2) w roku szkolnym 2020/2021 w klasie III.

§ 3.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r.

Załącznik nr 1 - Efekty kształcenia wspólne dla zawodów artystycznych na koniec nauki w szkole prowadzącej kształcenie w zawodach szkolnictwa artystycznego

Uczeń:

1) szanuje dziedzictwo kulturowe swojego i innych narodów;

2) przestrzega zasad kultury i etyki, prawa autorskiego oraz innych przepisów prawa związanych z ochroną dóbr kultury;

3) zna historię swojej dziedziny artystycznej;

4) posiada wiedzę niezbędną do prawidłowej realizacji zadań praktycznych w swojej dziedzinie artystycznej;

5) zna związki między swoją i innymi dziedzinami sztuki;

6) uczestniczy w życiu kulturalnym;

7) prezentuje swoje dokonania;

8) kreatywnie realizuje zadania, wykazując się wrażliwością artystyczną;

9) ocenia jakość wykonywanych zadań;

10) realizuje indywidualnie i zespołowo zadania oraz projekty artystyczne w zakresie swojej specjalności;

11) pracuje w zespole w ramach przydzielonych zadań, biorąc współodpowiedzialność za efekt końcowy tej pracy;

12) komunikuje się i współpracuje z członkami zespołu;

13) buduje relacje oparte na zaufaniu;

14) prezentuje postawę proaktywną;

15) organizuje swoją pracę;

16) konsekwentnie dąży do celu;

17) przewiduje skutki podejmowanych działań;

18) stosuje sposoby radzenia sobie ze stresem;

19) aktualizuje wiedzę i doskonali umiejętności zawodowe;

20) wyszukuje, selekcjonuje i dokonuje oceny informacji zawartych w różnych tekstach kultury;

21) wykorzystuje technologię informacyjną i komunikacyjną w realizacji zadań artystycznych, do pogłębiania wiedzy i doskonalenia umiejętności;

22) planuje swój rozwój artystyczny i zawodowy;

23) jest świadomy swoich możliwości.

Załącznik nr 2 - Podstawa programowa kształcenia w zawodzie plastyk

Zawód plastyk obejmuje następujące specjalności i specjalizacje:

1) specjalizacje w specjalności aranżacja przestrzeni:

2) specjalizacje w specjalności fotografia i film:

3) specjalizacje w specjalności formy rzeźbiarskie:

4) specjalizacje w specjalności formy użytkowe - wzornictwo:

5) specjalizacje w specjalności techniki graficzne:

6) specjalizacje w specjalności techniki malarskie:

7) specjalizacje w specjalności techniki renowacyjne:

8) specjalizacje w specjalności techniki scenograficzne:

EFEKTY KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE PLASTYK PO ZAKOŃCZENIU NAUKI W LICEUM SZTUK PLASTYCZNYCH I POLICEALNEJ SZKOLE PLASTYCZNEJ

Uczeń:

1) twórczo realizuje prace plastyczne, posługując się odpowiednimi środkami wyrazu, wyraża własną osobowość artystyczną;

2) wykonuje prace projektowe, wykorzystując w praktyce wiedzę i umiejętności warsztatowe w zakresie obowiązkowych przedmiotów, zwłaszcza w zakresie nauczanej specjalności;

3) korzysta z różnych źródeł informacji dotyczących sztuk plastycznych, szczególnie w zakresie swojej specjalności;

4) umiejętnie i racjonalnie organizuje stanowisko pracy zgodnie z obowiązującymi zasadami ergonomii, przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy;

5) stosuje przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska;

6) stosuje w praktyce zasady techniczne i technologiczne związane z wykonywaniem zawodu plastyka w zakresie swojej specjalności;

7) stosuje terminy i pojęcia z zakresu sztuk plastycznych;

8) sporządza dokumentację projektową i wykonawczą w zakresie swojej specjalności;

9) dokumentuje i prezentuje własne dokonania twórcze;

10) umiejętnie i racjonalnie organizuje własny warsztat pracy, analizuje swoje dokonania twórcze i warsztatowe oraz świadomie dokonuje zmian;

11) uczestniczy w wystawach i innych wydarzeniach artystycznych;

12) podejmuje wyzwania, biorąc udział w różnych konkursach i przeglądach;

13) dokonuje chronologicznego przeglądu dziejów sztuki oraz charakterystyki poszczególnych epok, stylów, tendencji i kierunków, a także twórczości poszczególnych artystów;

14) na podstawie analizy formalnej i treściowej dokonuje świadomej oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz technicznych dzieł sztuk plastycznych; formułuje własne sądy i opinie;

15) dba o własny rozwój, podnosi kwalifikacje i dąży do dalszego kształcenia, zdobywając wyższe umiejętności zawodowe;

16) zna podstawowe zasady regulujące gospodarkę rynkową, w szczególności w zakresie możliwości prowadzenia własnej działalności artystycznej;

17) wymienia i rozróżnia instytucje kultury oraz przedsiębiorstwa związane ze swoim zawodem;

18) potrafi zainicjować i poprowadzić własną działalność artystyczną, a także planuje i podejmuje działania marketingowe z tym związane.

OBOWIĄZKOWE ZAJĘCIA EDUKACYJNE

HISTORIA SZTUKI

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) wykazuje się znajomością faktów, pojęć i terminów z dziedziny historii sztuki, umożliwiającą odbiór dzieł sztuki dawnej i współczesnej we właściwych kontekstach;

2) rozumie teksty źródłowe i krytyczne;

3) samodzielnie zdobywa informacje na temat sztuki i jej dziejów;

4) potrafi określić miejsca przechowywania i lokalizacji najistotniejszych dzieł sztuki;

5) rozpoznaje podstawowe motywy ikonograficzne.

Uczeń konstruuje poprawną merytorycznie wypowiedź (pisemną i ustną) na temat dzieł sztuki, twórczości wybranych artystów, specyfiki epok, stylów i kierunków w sztuce. Swoją wypowiedź egzemplifikuje właściwym doborem argumentów i przykładów z zakresu dziejów sztuki. Uwzględnia niezbędne konteksty (np. historyczny, społeczny, filozoficzny, religijny, literacki, biograficzny).

Uczeń przeprowadza opis i analizę (w tym analizę porównawczą) dzieł z różnych dziedzin sztuki, dokonując ich klasyfikacji pod względem stylu i znaczenia w dziejach sztuki. Analizuje i interpretuje treść dzieła. Formułuje wnioski na podstawie tekstów źródłowych i krytycznych, poświęconych sztuce.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) samodzielnie zdobywa informacje na temat sztuki i zjawisk artystycznych, zawarte w opracowaniach, podręcznikach, encyklopediach i mediach;

2) śledzi bieżące wydarzenia kulturalne związane ze sztuką dawną i współczesną, orientuje się w aktualnych trendach i wydarzeniach artystycznych;

3) rozpoznaje dzieła różnych epok, stylów oraz kierunków sztuk plastycznych, umiejscawia je w czasie i w przestrzeni geograficznej; identyfikuje najbardziej reprezentatywne i najsłynniejsze dzieła: prehistoryczne (min. malarstwo paleolityczne w Lascaux, kręgi kamienne w Stonehenge i osadę w Biskupinie), starożytne (egipskie, mezopotamskie, kreteńskie, mykeńskie, greckie, etruskie, rzymskie), średniowieczne (bizantyńskie, karolińskie, ottońskie, romańskie, gotyckie, protorenesansowe), malarstwo niderlandzkie z pogranicza gotyku i renesansu, dzieła nowożytne (renesansowe, manierystyczne, barokowe, rokokowe, klasycystyczne), dziewiętnastowieczne (romantyczne, realistyczne, akademickie, impresjonistyczne, postimpresjonistyczne, dzieła architektury historyzmu, eklektyzmu i nurtu inżynieryjnego), z przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku (secesyjne, symboliczne, protoekspresjonistyczne), dwudziestowieczne (w tym min.: fowistyczne, ekspresjonistyczne, kubistyczne, futurystyczne, formistyczne, kolorystyczne -stworzone w kręgu kapistów, abstrakcyjne - geometryczne i niegeometryczne, dadaistyczne, surrealistyczne, konstruktywistyczne, stworzone w kręgu École de Paris, stylu art déco, socrealizmu, ekspresyjnego abstrakcjonizmu, pop artu, minimal artu, hiperrealizmu, land artu, konceptualizmu, neofiguracji, Nowego Realizmu, op artu, tendencji zerowej, graffiti, modernizmu i postmodernizmu w architekturze, rzeźby organicznej i kinetycznej oraz sztuki krytycznej i zaangażowanej);

4) przyporządkowuje twórczość poszczególnych artystów do stylów i kierunków, w obrębie których tworzyli;

5) identyfikuje najwybitniejszych twórców poszczególnych epok, stylów i kierunków, potrafi wymienić i rozpoznać najważniejsze spośród ich dzieł oraz określić w przybliżeniu czas ich powstania; charakteryzuje dorobek wybranych artystów europejskich i amerykańskich (min. takich jak: Fidiasz, Poliklet, Praksyteles, Giotto, Jan van Eyck, Wit Stwosz, Hieronim Bosch, Masaccio, Sandro Botticelli, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Andrea Mantegna, Pierro delia Francesca, Rafael Santi, Giorgione, Tycjan, Jacopo Tintoretto, Pieter Bruegel Starszy, Albrecht Dürer, Hans Holbein Młodszy, Donatello, Filippo Brunelleschi, Andrea Palladio, El Greco, Caravaggio, Gianlorenzo Bernini, Francesco Borromini, Diego Velázquez, Bartolomé Esteban Murillo, Georges de la Tour, Nicolas Poussin, Claude Lorrain, Peter Rubens, Anton van Dyck, Frans Hals, Rembrandt van Rijn, Jan Vermeer van Delft, Antoine Watteau, Jacques Louis David, Jean Auguste Dominique Ingres, Antonio Canova, Berthel Thorvaldsen, Francisco Goya, Eugène Delacroix, Caspar David Friedrich, William Turner, John Constable, Gustave Courbet, Jean Francois Millet, Eduard Manet, Claude Monet, Edgar Degas, August Renoir, Georges Seurat, Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Paul Cezanne, Henri de Toulouse-Lautrec, August Rodin, Gustaw Klimt, Alfons Mucha, Antonio Gaudi, Edward Munch, Henri Matisse, przedstawicieli grupy Die Brücke, Pablo Picasso, Umberto Boccioni, Wasyl Kandinsky, Piet Mondrian, Kazimierz Malewicz, Marcel Duchamp, Giorgio de Chirico, Salvador Dali, René Magritte, Marc Chagall, Amadeo Modigliani, Jackson Pollock, Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, Francis Bacon, Yves Klein, Niki de Saint Phalle, Christo, Duane Hanson, Victor Vasarelly, Alberto Giacometti, Constantin Brançusi, Henry Moore, Le Corbusier, Frank Lloyd Wright) oraz artystów polskich i działających w Polsce (min. takich jak: Bartłomiej Berrecci, Dominik Merlini, Piotr Aigner, Tylman z Gameren, Bernardo Belotto, Marcello Bacciarelli, Piotr Michałowski, Artur Grottger, Henryk Rodakowski, Jan Matejko, Józef Chełmoński, Maksymilian i Aleksander Gierymscy, Józef Brandt, Olga Boznańska, Józef Pankiewicz, Władysław Podkowiński, Jan Stanisławski, Leon Wyczółkowski, Henryk Siemiradzki, Xawery Dunikowski, Stanisław Wyspiański, Józef Mehoffer, Jacek Malczewski, Witold Wojtkiewicz, Witkacy, Leon Chwistek i inni przedstawiciele grupy formistów, przedstawiciele grupy Rytm, kapistów i grupy a.r., Tadeusz Makowski, Andrzej Wróblewski, Tadeusz Kantor, Jerzy Nowosielski, Alina Szapocznikow, Władysław Hasior, Roman Opałko, Magdalena Abakanowicz); zna także twórczość wybranych przez nauczyciela artystów schyłku XX i początku XXI wieku;

6) identyfikuje dzieła na podstawie charakterystycznych środków warsztatowych i formalnych oraz przyporządkowuje je właściwym autorom (w tym zna plany i układy przestrzenne dzieł architektury najbardziej charakterystycznych dla danego stylu i kręgu kulturowego);

7) utożsamia dzieło z miejscem, w którym ono się znajduje (miasta, kościoły, muzea, galerie);

8) zna i rozpoznaje podstawowe techniki plastyczne oraz określa ich cechy charakterystyczne, przypisując te techniki artystom, którzy się w nich specjalizowali; charakteryzuje i rozpoznaje min. enkaustyke, mozaikę, witraż, fresk, miniaturę, malarstwo tablicowe i sztalugowe, temperowe, olejne, pastelowe, akwarelowe, akrylowe, drzeworyt, miedzioryt, akwafortę, litografię, sitodruk, chryzelefantynę, rzeźbę w drewnie, kamieniu, złocie, relief, odlew w brązie, emalię, intarsję i inkrustację;

9) wymienia dawne i współczesne dyscypliny artystyczne oraz potrafi wskazać dzieła współczesne, które wymykają się klasyfikacjom; rozpoznaje i charakteryzuje min. collage, instalację, assmablage, emballage, ready made, dekalkomanię, frottage, happening i performance;

10) zna, poprawnie stosuje oraz definiuje terminy i pojęcia z zakresu historii sztuki;

11) zna podstawowe motywy ikonograficzne, rozpoznaje świętych chrześcijańskich, bogów greckich i alegorie wybranych pojęć na podstawie atrybutów i sposobów przedstawień;

12) określa funkcję i jej wpływ na kształt dzieła, identyfikuje min. takie funkcje jak: sakralna, sepulkralna, estetyczna i dekoracyjna, dydaktyczna, ekspresywna, użytkowa, reprezentacyjna, kommemoratywna, propagandowa, kompensacyjna, mieszkalna i rezydencjonalna, obronna, magiczna.

Uczeń:

1) porównuje style i kierunki oraz ich wzajemne oddziaływania, uwzględnia źródła inspiracji, bierze pod uwagę wpływ mecenatu artystycznego, wydarzeń historycznych i kulturalnych na cechy tych stylów;

2) rozpoznaje w dziele sztuki temat i wskazuje jego źródło ikonograficzne;

3) formułuje samodzielne, przejrzyste i logiczne (pisemne i ustne) wypowiedzi na temat sztuki, stosując właściwą kompozycję pracy, język i styl, opis ikonograficzny i formalny przytaczanych przykładów dzieł;

4) przeprowadza analizę ikonograficzną dzieła, korzystając ze słowników symboli;

5) poddaje krytycznej ocenie artystycznej dzieła i zjawiska w sztuce.

Uczeń:

1) dokonuje opisu i analizy porównawczej dzieł, uwzględniając ich cechy formalne (np. w architekturze: układ przestrzenny, plan, bryła, konstrukcja, dekoracja; w rzeźbie: bryła, kompozycja, faktura, relacje z otoczeniem; w malarstwie: kompozycja, kolor, światłocień, relacje przestrzenne, faktura), a także potrafi wskazać te środki ekspresji, które identyfikują analizowane dzieło z odpowiednim stylem;

2) analizuje i interpretuje teksty pisarzy, filozofów i artystów, potrafi wskazać wpływ tych wypowiedzi na charakter stylów, epok i tendencji w sztuce oraz na kształt dzieła; analizuje także wypowiedzi krytyków na temat sztuki oraz odnosi się do nich, formułując własne zdanie;

3) oddziela faktografię od autorskiej interpretacji i analizy w publikacjach z zakresu historii sztuki.

RYSUNEK I MALARSTWO

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe techniki malarstwa i rysunku, materiały i narzędzia;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i narzędziami oraz środkami artystycznymi stosowanymi w rysunku i malarstwie.

Uczeń właściwie i świadomie stosuje daną technikę oraz właściwie dobiera do niej odpowiednie narzędzia i materiały.

Uczeń obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje, umiejętnie transformuje na język plastyczny, kreując kompozycję płaszczyzny obrazu.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy związane z formą dzieła sztuki rysunkowej i malarskiej;

2) rozpoznaje podstawowe techniki rysunku i malarstwa: rysunek ołówkiem, sepią, sangwiną, piórkiem, tuszem, farbami wodnymi, farbami olejnymi;

3) dobiera i definiuje środki wyrazu plastycznego charakterystyczne dla danej dyscypliny;

4) rozróżnia w rysunku i malarstwie treść oraz formę;

5) odtwarza analitycznie rzeczywistość i ją interpretuje;

6) rozumie zależność rysunku i malarstwa od uwarunkowań zewnętrznych i przeżyć emocjonalnych.

Uczeń:

1) sprawnie posługuje się podstawowymi technikami rysunku i malarstwa, eksperymentuje, stosując techniki niekonwencjonalne;

2) świadomie posługuje się środkami wyrazu plastycznego, charakterystycznymi dla rysunku i malarstwa;

3) świadomie komponuje na płaszczyźnie, stosuje poprawną konstrukcję, proporcje, skalę, w malarstwie zwraca uwagę na barwę i właściwą formę obrazu;

4) wykonuje szkice i kompozycje studyjne w oparciu o naturę i wyobraźnię (studia postaci, pejzażu, martwej natury);

5) wykonuje kompozycje w określonych formatach, dokonuje analizy i syntezy formy w rysunku i malarstwie.

Uczeń:

1) interpretuje rzeczywistość, wyrażając własne odczucia i emocje artystyczne;

2) dokonuje analizy różnorodnych zjawisk artystycznych i logicznie je wykorzystuje w indywidualnym w procesie tworzenia;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) wypracowuje własny język artystyczny;

5) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee w zakresie rysunku i malarstwa;

6) potrafi ocenić własne osiągnięcia;

7) dokonuje oceny wartości artystycznej, estetycznej i technicznej dzieł sztuki z zakresu rysunku i malarstwa.

RZEŹBA

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje materiały i techniki rzeźbiarskie;

2) umiejętnie posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i ze środkami artystycznymi w rzeźbie;

3) właściwie dobiera i stosuje narzędzia rzeźbiarskie do określonej techniki.

Uczeń:

1) buduje formę rzeźbiarską przestrzenną i półprzestrzenną;

2) organizuje warsztat pracy oraz planuje proces tworzenia w tej dziedzinie;

3) łączy i wykorzystuje różne techniki i materiały rzeźbiarskie;

4) dobiera właściwą technikę do koncepcji rzeźby.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną z wyobraźni, umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia materiały rzeźbiarskie: glina, glina ceramiczna, plastelina, gips, wosk, drewno, kamień, metal i inne;

2) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu technik rzeźbiarskich i języka dziedziny, takie jak:

Uczeń:

1) stosuje różnorodne techniki rzeźbiarskie: modelowanie w zadanym materiale, formowanie metodą ceramiczną, odlew gipsowy, wykorzystuje technikę modelowania w formie negatywowej;

2) realizuje rzeźbę w różnych materiałach, np. w drewnie i w kamieniu przy użyciu odpowiednich narzędzi; wykonuje drobne odlewy w metalu;

3) wykorzystuje nowe technologie i materiały;

4) buduje formy trójwymiarowe i konstrukcje nośne pod te formy;

5) dobiera odpowiednie materiały i techniki oraz narzędzia podczas realizacji rzeźbiarskich;

6) łączy elementy liternicze i rzeźbiarskie w projektach medalierskich;

7) zabezpiecza materiały, z których wykonuje pracę;

8) przeprowadza proces twórczy od koncepcji do realizacji.

Uczeń:

1) wykonuje studium głowy ludzkiej z modela w skali zbliżonej do naturalnej;

2) samodzielnie buduje kompozycję przestrzenną na zadany temat;

3) realizuje różnorodne prace koncepcyjne, poszukując, projektując i wykonując formę przestrzenną;

4) samodzielnie realizuje kompozycję figuralną w oparciu o rzeźbiarskie szkice postaci;

5) organizuje zastaną przestrzeń w projektach architektoniczno-rzeźbiarskich;

6) buduje logiczną i spójną wypowiedź na temat podjętych rozwiązań.

PODSTAWY FOTOGRAFII I FILMU

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje elementy historii fotografii i filmu oraz jej język;

2) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane z tą dyscypliną;

3) poznaje elementy techniki i technologii rejestracji obrazu.

W ramach realizacji podjętego projektu uczeń planuje jego wykonanie, wykorzystując współczesne technologie i nowoczesne techniki rejestracji obrazu.

Zdobyta wiedza i kreatywność pozwalają na eksperymentowanie i tworzenie prac na optymalnym poziomie. Posługując się wcześniej poznanym językiem sztuki fotograficznej i filmowej, uczeń wykorzystuje w swoich działaniach możliwości z pogranicza fotografii, filmu oraz z innych obszarów sztuk audiowizualnych.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) wymienia i charakteryzuje najważniejszych twórców w historii fotografii i filmu;

2) rozróżnia podstawowe gatunki fotografii i filmu;

3) definiuje elementarne pojęcia i terminy z zakresu fotografii, technik i technologii;

4) rozpoznaje elementy obrazu fotograficznego i filmowego;

5) określa możliwości urządzeń rejestrujących obraz i zna właściwości optyki;

6) rozróżnia podstawowe rodzaje źródła światła.

Uczeń:

1) dobiera odpowiedni sprzęt do wykonania zadania;

2) kontroluje koszty i przewiduje nakład czasu niezbędny do realizacji zadania;

3) obsługuje współczesny sprzęt i urządzenia w pracowni;

4) wyszukuje potrzebne informacje w celu poszerzania wiedzy;

5) realizuje różnorodne zadania z zakresu fotografii artystycznej, dokumentalnej;

6) przygotowuje dokumentację swoich dokonań artystycznych;

7) umiejętnie prezentuje własny dorobek.

Uczeń:

1) jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;

2) nakreśla kształt realizowanego zadania;

3) wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności w twórczy sposób.

PROJEKTOWANIE MULTIMEDIALNE

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zdobywa elementarną wiedzę z zakresu projektowania multimedialnego, zwłaszcza dotyczącą środków plastycznych i technicznych;

2) posługuje się słownictwem związanym z dziedziną multimediów;

3) rozpoznaje podstawowe zasady i reguły komponowania obrazów, z uwzględnieniem nowoczesnych technologii.

Uczeń:

1) tworzy wielopłaszczyznowy przekaz o określonym charakterze np. informacyjnym, reklamowym, dydaktycznym, za pomocą programów graficznych lub do montażu audio-wideo;

2) prawidłowo organizuje warsztat pracy, dobiera odpowiednie środki techniczne do realizowanej koncepcji.

Uczeń:

1) twórczo interpretuje podejmowane zagadnienia i umiejętnie transformuje idee na język z dziedziny multimediów;

2) świadomie prezentuje i ocenia swoje dokonania twórcze.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i określa podstawowe cechy poszczególnych dyscyplin (np.: fotografii, filmu, wideo, animacji, technik realizacji dźwięku);

2) rozróżnia i identyfikuje oprogramowania multimedialne;

3) rozróżnia i stosuje podstawowe terminy z zakresu multimediów i języka dziedziny:

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, bezpiecznie korzystając z urządzeń;

2) dobiera odpowiednie środki techniczne i formalne do powziętych zamierzeń, projektów i przedsięwzięć;

3) przygotowuje projekt do prezentacji i akceptacji;

4) sporządza plan pracy, dzieląc ją na etapy:

5) korzysta z właściwych dla projektu narzędzi;

6) odpowiednio dobiera i optymalizuje formaty zapisu, dostosowane do sposobu prezentacji;

7) umiejętnie prezentuje zrealizowane projekty, uwzględniając potrzeby potencjalnych zleceniodawców.

Uczeń:

1) podejmuje próby tworzenia realizacji multimedialnych;

2) analizuje osiągnięte rezultaty i formułuje wnioski;

3) kreuje i prezentuje wersje i warianty komunikatów multimedialnych;

4) dokonuje oceny wartości estetycznych oraz jakości technicznych prac zrealizowanych w ramach specjalności.

PODSTAWY PROJEKTOWANIA

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

1) rozpoznaje specyfikę projektowania plastycznego, którego priorytetem jest forma;

2) rozpoznaje charakterystyczne cechy projektowania plastycznego, odróżniające je od innych sposobów projektowania.

Uczeń:

1) korzysta ze źródeł i środków języka plastyki w projektowaniu płaskim i przestrzennym, organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia w tej dziedzinie;

2) wykorzystuje w projektowaniu tradycyjny warsztat plastyka, a także stosuje nowoczesne techniki i technologie.

Uczeń:

1) dostrzega i rozróżnia czynniki kształtujące otoczenie;

2) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

3) poszukuje nowatorskich rozwiązań także w oparciu o współczesne technologie.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu podstaw projektowania, takie jak: światło, barwa, materia, ruch, płaszczyzna i przestrzeń - wzajemne oddziaływanie i współgranie; czynniki elementarne komponowania: linia, płaszczyzna, bryła; czynniki kreatywne komponowania: konstrukcja, akcent, rytm, struktura, napięcie, kontrast;

2) dostrzega relacje między obrazem (znakiem) i słowem (literą), treścią i formą przekazu plastycznego;

3) definiuje i rozróżnia podstawowe terminy i pojęcia z zakresu typografii i liternictwa;

4) definiuje i rozróżnia podstawowe pojęcia z psychofizjologii widzenia.

Uczeń:

1) posługuje się różnorodnymi środkami wyrazu na płaszczyźnie i w przestrzeni;

2) realizuje rozwiązania kompozycyjne na płaszczyźnie i w przestrzeni;

3) tworzy iluzję przestrzeni na płaszczyźnie;

4) planuje pracę, dzieląc ją na fazy: koncepcyjna, realizacji, dokumentacji;

5) tworzy kompozycje z wykorzystaniem litery i układu literniczego, w oparciu o zasady typografii i edycji tekstu akapitowego oraz ozdobnego;

6) w działaniach twórczych poznaje i stosuje zasady tworzenia dokumentacji technicznej i prezentacyjnej własnych dokonań;

7) posługuje się tradycyjnymi oraz nowoczesnymi technikami i technologiami pracy i przekazu.

Uczeń:

1) uczeń przygotowuje materiał wyjściowy do projektu, posługując się różnymi źródłami inspiracji;

2) interpretuje naturę, transformując ją na określone środki wyrazu;

3) realizuje ćwiczenia z wyobraźni;

4) dokonuje oceny wartości artystycznych i estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach przedmiotu.

SPECJALNOŚCI I SPECJALIZACJE ZAWODU PLASTYK

SPECJALNOŚĆ: ARANŻACJA PRZESTRZENI

Specjalizacja: ARANŻACJA WNĘTRZ

Aranżacja wnętrz to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Aranżacja przestrzeni występująca wcześniej pod nazwą: Dekorowanie wnętrz. W trakcie nauki uwaga ucznia jest kierowana na potrzebę nieustannego podnoszenia komfortu przestrzeni życiowej człowieka. Kształtowana jest świadomość estetyczna przyszłego twórcy i odpowiedzialność za otoczenie, w którym on żyje. Rozwijane są umiejętności twórczego myślenia, wyobraźnia przestrzenna, wrażliwość i indywidualne predyspozycje ucznia. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) opanowuje podstawowe wiadomości z zakresu projektowania wnętrz;

2) poznaje zasady ergonomii oraz zagadnienia związane z psychofizjologią widzenia;

3) dostrzega konieczność nieustannego podnoszenia komfortu funkcjonalnego i estetycznego przestrzeni życiowej człowieka;

4) korzysta z bogactwa dziedzictwa kulturowego.

Uczeń:

1) wykazuje się umiejętnościami warsztatowymi z zakresu aranżacji i organizacji przestrzeni, a także projektowania form dekorujących wnętrza;

2) właściwie dobiera w działaniach twórczych środki artystyczne;

3) wykazuje się umiejętnością doboru odpowiednich narzędzi i materiałów do tematu i zakresu pracy.

Uczeń:

1) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

2) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki;

3) umiejętnie transformuje idee na język plastyczny, świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe środki wyrazu artystycznego w kreowaniu przestrzeni, takie jak: kompozycja brył i przestrzeni, światło, kolor, faktura itp.;

2) charakteryzuje podstawowe funkcje przestrzeni użytkowej (mieszkalnej i publicznej);

3) rozumie i dostrzega podstawowe uwarunkowania ergonomii;

4) rozróżnia i charakteryzuje materiały oraz technologie stosowane w projektowaniu i aranżacji wnętrz;

5) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane z architekturą i aranżacją wnętrz.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się materiałami i narzędziami plastycznymi;

2) planuje pracę, dzieląc ją na część projektową i wykonawczą;

3) dobiera właściwe materiały i technologie do wykonywanego zadania;

4) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego (kompozycja brył i przestrzeni, światło, kolor, forma, faktura);

5) w pracach projektowych stosuje zasady ergonomii;

6) wyszukuje i trafnie stosuje gotowe elementy służące aranżacji wnętrz: meble, oświetlenie, elementy dekoracji itp.;

7) w oparciu o obowiązujące normy architektoniczne tworzy specjalistyczną dokumentację i prezentację swoich projektów;

8) umiejętnie dokumentuje i prezentuje własne dokonania twórcze, wykorzystując warsztat tradycyjny i nowoczesne technologie.

Uczeń:

1) myśli i działa kreatywnie, tworząc proste projekty przestrzenne;

2) samodzielnie inicjuje i koordynuje nowe zamierzenia;

3) nakreśla plan realizowanego zadania;

4) w swoich projektach czerpie z różnorodnych inspiracji, a także z dorobku kulturowego;

5) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności;

6) dokonuje ewaluacji swoich osiągnięć.

Specjalizacja:

PROJEKTOWANIE PRZESTRZENI WYSTAWIENNICZEJ

Projektowanie przestrzeni wystawienniczej to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Aranżacja przestrzeni, występująca dotychczas pod nazwą: Wystawiennictwo. Uczeń zdobywa wiedzę dotyczącą zagadnień kształtowania przestrzeni wystawienniczej, w tym stoisk reklamowych, wystaw artystycznych i problemowych. Kształtowana jest świadomość estetyczna i umiejętność sprawnego wykorzystywania narzędzi i technologii niezbędnych do aranżacji wystaw i projektowania przestrzennego form wystawienniczych. Rozwijane są umiejętności twórczego myślenia, wyobraźnia przestrzenna, wrażliwość i indywidualne predyspozycje ucznia. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) opanowuje podstawowe wiadomości z zakresu projektowania wnętrz;

2) opanowuje podstawowe wiadomości z zakresu tej dziedziny;

3) poznaje zagadnienia związane z psychofizjologią widzenia;

4) dostrzega zależność między odpowiednim doborem środków artystycznych a skutecznością oddziaływania reklamy i przestrzeni wystawienniczej;

5) korzysta z bogactwa dziedzictwa kulturowego.

Uczeń:

1) wykazuje się umiejętnościami warsztatowymi z zakresu projektowania form przestrzennych reklamowych i wystawienniczych;

2) wykazuje się umiejętnościami z zakresu liternictwa i typografii; w działaniach twórczych właściwie dobiera środki artystyczne;

3) wykazuje się umiejętnością doboru odpowiednich narzędzi i materiałów do tematu i zakresu pracy;

4) poznaje i stosuje tradycyjne oraz nowoczesne techniki i technologie wystawiennicze.

Uczeń:

1) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

2) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki;

3) umiejętnie transformuje idee na język plastyczny;

4) świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe środki wyrazu artystycznego w kreowaniu przestrzeni wystawienniczej i form przestrzennych reklamowych (kompozycja brył i przestrzeni, światło, kolor, faktura, znak, litera itp.);

2) charakteryzuje podstawowe funkcje przestrzeni użytkowej;

3) rozumie i dostrzega podstawowe uwarunkowania zastosowanych środków artystycznych;

4) rozróżnia i charakteryzuje materiały oraz techniki i technologie stosowane w projektowaniu przestrzennym, takie jak: stelaż, etalaż, stand, display, systemy wystawiennicze;

5) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane z kompozycją przestrzenną.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się materiałami i narzędziami plastycznymi;

2) planuje pracę, dzieląc ją na część projektową i wykonawczą;

3) dobiera właściwe materiały i technologie do wykonywanego zadania;

4) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego (kompozycja brył i przestrzeni, światło, kolor, forma, faktura, znak, litera itp.);

5) w pracach uwzględnia elementy graficzne i typograficzne;

6) w pracach projektowych stosuje środki perswazji, wykorzystując wiedzę z zakresu psychologii i psychofizjologii widzenia;

7) wyszukuje i trafnie stosuje gotowe elementy służące aranżacji przestrzeni wystawienniczej: meble, oświetlenie, systemy wystawiennicze, gabloty, ścianki ekspozycyjne itp.;

8) w oparciu o obowiązujące normy i zasady rysunku technicznego i perspektywy, tworzy specjalistyczną dokumentację swoich projektów;

9) umiejętnie dokumentuje i prezentuje własne dokonania twórcze, wykorzystując warsztat tradycyjny i nowoczesne technologie.

Uczeń:

1) myśli i działa kreatywnie, tworząc projekty przestrzenne;

2) samodzielnie inicjuje i koordynuje nowe zamierzenia;

3) nakreśla plan realizowanego zadania;

4) w swoich projektach czerpie z różnorodnych inspiracji, a także z dorobku kulturowego;

5) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności;

6) dokonuje ewaluacji swoich osiągnięć.

SPECJALNOŚĆ: FOTOGRAFIA I FILM

Specjalizacja: ANIMACJA FILMOWA

Animacja filmowa to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń zdobywa wiedzę dotyczącą podstawowych zagadnień z zakresu animacji i jej historii. Kształci umiejętności związane z różnymi technikami animacji filmowej, tj. przetwarzania i ożywienia na ekranie statycznych obrazów rysunkowych, kukiełkowych itp., poprzez filmowanie kolejnych faz ruchu narysowanego lub odpowiednio ustawionego obiektu statycznego. Animacja filmowa rozwija wyobraźnię czasowo-ruchową i wrażliwość na zmianę faz ruchu. Ze względu na specyfikę pracy przy animacji filmowej, nauka odbywa się poprzez działania praktyczne, zwłaszcza zespołowe. Absolwent wykazuje się wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do podjęcia pracy lub do nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zapoznaje się z historią animacji filmowej, teoretycznymi zasadami tworzenia ruchu i innymi zagadnieniami związanymi z tą dyscypliną;

2) rozpoznaje różne techniki animacji filmowej.

Uczeń, poprzez realizację form animacyjnych, poznaje podstawowe techniki animacji filmowej w praktyce oraz samodzielnie dobiera odpowiednią technikę do realizacji zadania.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna dorobek polskiej i światowej animacji filmowej;

2) zna zjawisko animacji ruchu, zarówno w zakresie optyki, jak i psychofizjologii widzenia oraz zna pojęcia: animacja rysunkowa, wycinankowa, kukiełkowa i inne stosowane w animacji filmowej;

3) definiuje podstawowe pojęcia z zakresu przygotowania projektu, realizacji różnych form animacji filmowej oraz zasad organizacji produkcji;

4) rozpoznaje i definiuje główne techniki animacji filmowej;

5) zna zasady tworzenia ruchu - iluzji ruchu i bezwładności wzroku;

6) wykazuje się znajomością zagadnień teoretycznych związanych z poszczególnymi etapami pracy nad produkcją animacji filmowej;

7) zna zasady tworzenia scenariusza i scenopisu filmowego (scenopisu obrazkowego - ang. storyboard).

Uczeń:

1) dobiera właściwe techniki animacji filmowej do realizacji formy animacyjnej;

2) organizuje warsztat pracy, dobierając właściwe narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej;

3) odpowiednio planuje pracę, dzieląc ją na etapy: preprodukcji, produkcji, postprodukcji;

4) tworzy ćwiczeniowe formy animacyjne w podstawowych technikach animacji filmowej;

5) sporządza scenariusz animacji filmowej oraz poddaje go analizie;

6) planuje założenia budżetu na realizację formy animacyjnej;

7) realizuje animację filmową jako część projektu przedłożonego do wykonania lub samodzielne zadanie;

8) dokonuje montażu animacji filmowej z zespołem realizacyjnym, a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

9) udźwiękawia animację filmową z realizatorem dźwięku, a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

10) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych, użytkowych oraz jakości technicznej zrealizowanego projektu;

11) dokumentuje swoje dokonania i potrafi je zaprezentować;

12) przestrzega praw autorskich i pokrewnych, zarówno w fazie wstępnego projektu, jak i jego realizacji.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje różne pojęcia za pomocą formy animacyjnej;

2) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz technicznych w animacji filmowej historycznej, współczesnej, a także w pracach własnych;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: łączenie i wykorzystanie różnych technik animacji filmowej.

Specjalizacja: ANIMACJA KOMPUTEROWA

Animacja komputerowa to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń zdobywa wiedzę dotyczącą podstawowych zagadnień z zakresu animacji i jej historii oraz śledzi aktywnie zmiany techniczne i technologiczne w obrębie animacji komputerowej. Kształci umiejętności związane z nowoczesnymi technikami animacji filmowej, tj. przetwarzania i ożywienia na ekranie statycznych obrazów i tworzenie ruchomych z wykorzystaniem technik, technologii i systemów komputerowych dwu- i trójwymiarowych (ang. Computer Generated Imaging - CGI). Animacja dwuwymiarowa -2D, a w szczególności trójwymiarowa - 3D jako cyfrowy kontynuator sztuki animacji nieruchomych obiektów trójwymiarowych rozwija wyobraźnię czasowo-ruchową i wrażliwość na zmianę faz ruchu. Ze względu na specyfikę pracy przy animacji komputerowej, nauka odbywa się poprzez działania praktyczne, zwłaszcza zespołowe. Absolwent wykazuje się wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do podjęcia pracy m. in. w zakresie projektowania aplikacji mobilnych, przestrzeni wirtualnej czy gier komputerowych lub do nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zapoznaje się z historią animacji, w tym w szczególności animacji komputerowej - 2D i 3D, teoretycznymi zasadami tworzenia ruchu i innymi zagadnieniami związanymi z tą dyscypliną;

2) rozpoznaje różne techniki animacji dwu- i trójwymiarowej.

Uczeń, poprzez realizację form animacyjnych, poznaje podstawowe techniki animacji komputerowej w praktyce oraz samodzielnie dobiera odpowiednią technikę do realizacji zadania, w szczególności łącząc ją z innymi elementami powstającego dzieła, w szczególności z dźwiękiem, muzyką, narracją.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna dorobek polskiej i światowej animacji, w szczególności komputerowej;

2) zna zjawisko animacji ruchu, zarówno w zakresie optyki, jak i psychofizjologii widzenia;

3) definiuje podstawowe pojęcia z zakresu przygotowania projektu, realizacji różnych form animacji dwu- i trójwymiarowej oraz zasad organizacji produkcji;

4) rozpoznaje i definiuje główne techniki animacji 2D oraz 3D oraz rozumie zasady języka programowania;

5) zna zasady działania różnych systemów operacyjnych i programów komputerowych (w tym silników graficznych 2D oraz 3D) oraz stosowanych sprzętów w projektowaniu animacji komputerowej;

6) wykazuje się znajomością zagadnień teoretycznych związanych z poszczególnymi etapami pracy nad projektem animacji komputerowej;

7) zna zasady tworzenia scenariusza i scenopisu filmowego (scenopisu obrazkowego - ang. storyboard), aplikacji mobilnych i gier komputerowych, efektów specjalnych w filmach, prezentacji multimedialnych, wizualizacji (danych) oraz przestrzeni wirtualnej (form użytkowych czy elementów architektury), reklam, grafiki telewizyjnej, programów edukacyjnych.

Uczeń:

1) dobiera właściwe techniki animacji komputerowej do realizacji formy animacyjnej;

2) organizuje warsztat pracy, dobierając właściwe narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej;

3) odpowiednio planuje pracę zgodnie z przedłożonym do realizacji scenariuszem i scenopisem, dzieli ją na etapy: preprodukcji, produkcji, postprodukcji;

4) tworzy różnorodne formy animacyjne w podstawowych technikach animacji komputerowej zaczynając od elementarnych form realizacyjnych poprzez stosowane w powszechnym użyciu (automatyczną animację ruchu i kształtu) po techniki specjalistyczne (postawy animacji postaci - animacji proceduralnej) oraz stosuje techniki przechwytywania ruchu (tzw. mocap - ang. motion capture);

5) sporządza prosty scenariusz animacji komputerowej oraz poddaje go analizie;

6) planuje założenia budżetu na realizację formy animacyjnej;

7) realizuje animację komputerową jako część projektu przedłożonego do wykonania lub samodzielnego zadania;

8) dokonuje montażu animacji komputerowej z zespołem realizacyjnym, a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

9) udźwiekawia animację filmową z realizatorem dźwięku, a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

10) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych, użytkowych oraz jakości technicznej zrealizowanego projektu;

11) dokumentuje swoje dokonania i potrafi je zaprezentować;

12) przestrzega praw autorskich i pokrewnych, zarówno w fazie wstępnego projektu, jak i jego realizacji.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje różne pojęcia za pomocą formy animacyjnej;

2) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz technicznych animacji komputerowych w pracach własnych i innych;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: łączenie i wykorzystanie różnych technik artystycznych przy wykorzystaniu technik i technologii komputerowych.

Specjalizacja: FOTOGRAFIA ARTYSTYCZNA

Fotografia artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń, w procesie kształcenia, zdobywa wiedzę z zakresu historii fotografii, techniki i technologii klasycznego obrazu fotograficznego. Poznaje możliwości nowoczesnych narzędzi cyfrowych, fotografowania i tworzenia obrazów za pomocą nowoczesnych programów komputerowych. Kształcenie w zakresie tej specjalności przygotowuje ucznia do podjęcia pracy oraz do nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje historię fotografii artystycznej, rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia z nią związane;

2) wykazuje się umiejętnością wyszukiwania potrzebnych informacji w celu poszerzania wiedzy.

Uczeń:

1) potrafi świadomie zaplanować wykonanie wyznaczonego celu lub zadania, wykorzystując współczesne techniki i technologie oraz posługując się językiem sztuki fotograficznej;

2) w swoich działaniach łączy możliwości różnych obszarów fotografii;

3) świadomie wykorzystuje zdobytą wiedzę.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii fotografii;

2) rozróżnia i definiuje poszczególne rodzaje fotografii;

3) definiuje pojęcia z zakresu języka fotografii, techniki i technologii;

4) rozpoznaje poszczególne elementy budowy obrazu fotograficznego;

5) zna i rozróżnia najnowsze narzędzia do zapisu obrazu cyfrowego, obrazowania fotograficznego;

6) potrafi określić możliwości współczesnych aparatów fotograficznych i optyki;

7) samodzielnie formułuje założenia merytoryczne i techniczne realizowanego projektu;

8) zna podstawowe rodzaje źródeł światła i ich zastosowanie;

9) dostrzega rolę fotografii artystycznej we współczesnym świecie;

10) rozumie znaczenie autoprezentacji i przedstawiania realizowanych prac.

Uczeń:

1) umiejętnie i bezpiecznie korzysta ze sprzętu i z urządzeń fotograficznych;

2) dobiera odpowiedni sprzęt do wykonania zadania;

3) planuje kolejne etapy pracy od koncepcji do realizacji zadania fotograficznego;

4) wykorzystuje w praktyce wiedzę z zakresu fotografii i budowy obrazu fotograficznego;

5) stosuje w praktyce wiedzę z zakresu współczesnych możliwości przetwarzania obrazu fotograficznego;

6) planuje koszty i przewiduje nakład czasu niezbędny do realizacji zadania;

7) prezentuje własny dorobek fotograficzny;

8) dokumentuje swoje dokonania artystyczne.

Uczeń:

1) nakreśla plan realizowanego projektu;

2) wprowadza nowatorskie i eksperymentalne działania, korzystając również z możliwości innych dziedzin artystycznych, zwłaszcza multimediów;

3) włącza najnowsze osiągnięcia techniki i technologii do kreacji swoich projektów;

4) swoją twórczością potrafi odnieść się do dorobku wybitnych fotografów, korzystając z ich doświadczeń i inspirując się ich pracami;

5) wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności w twórczy sposób;

6) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych własnych dokonań.

Specjalizacja: REALIZACJA OBRAZU FILMOWEGO

Realizacja obrazu filmowego to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń, w procesie kształcenia, zdobywa wiedzę z zakresu historii filmu, języka filmowego oraz z techniki i technologii. Potrafi zastosować ją w praktyce, posługując się współczesnymi środkami twórczymi. Poznaje wszystkie etapy tworzenia utworu filmowego, możliwości nowoczesnych narzędzi i zaawansowanych programów komputerowych. Kształcenie w tej specjalności przygotowuje ucznia do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawy historii filmu oraz język filmowy;

2) przyswaja terminy i pojęcia związane z tą dziedziną twórczości;

3) poznaje możliwości narzędzi do rejestracji obrazu filmowego;

4) uczy się samodzielnie oceniać i prezentować swoje pomysły i realizacje.

Uczeń:

1) świadomie planuje wyznaczone zadanie i organizuje warsztat pracy;

2) wykorzystuje współczesne możliwości tworzenia obrazu filmowego oraz dostępne techniki i technologie;

3) posługując się językiem mediów, wykorzystuje w swoich działaniach wiedzę i umiejętności praktyczne z pogranicza filmu oraz innych obszarów sztuk audiowizualnych.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii filmu;

2) wymienia wybitnych klasyków filmu i charakteryzuje ich twórczość;

3) rozróżnia poszczególne gatunki filmowe;

4) rozróżnia i definiuje pojęcia z zakresu języka filmu, jego techniki i technologii;

5) rozpoznaje poszczególne elementy budowy utworu filmowego;

6) definiuje pojęcia z zakresu kompozycji i struktury dzieła filmowego;

7) zna najważniejsze zasady montażu filmowego;

8) samodzielnie formułuje założenia merytoryczne i techniczne realizowanego projektu;

9) zna możliwości techniczne dostępnego sprzętu audio-wideo;

10) zna podstawowe rodzaje źródeł światła i ich zastosowanie;

11) samodzielnie opisuje poszczególne etapy produkcji filmu;

12) przeprowadza analizę dzieł wybranych twórców;

13) dostrzega istotną rolę filmu we współczesnym świecie.

Uczeń:

1) przygotowuje koncepcję i plan realizacji zadania filmowego;

2) organizuje i koordynuje prace zespołu realizatorów;

3) dobiera odpowiedni sprzęt do wykonania zadania;

4) w działaniach praktycznych stosuje wiedzę z zakresu języka filmu i budowy utworu filmowego;

5) planuje koszty i przewiduje czas niezbędny do realizacji zadania;

6) stosuje w praktyce wiedzę z zakresu montażu;

7) bezpiecznie obsługuje sprzęt i urządzenia do rejestracji obrazu i dźwięku;

8) prezentuje własny dorobek filmowy;

9) zdobywa informacje z różnych źródeł i rozwija swoją wiedzę;

10) dokumentuje swoje dokonania.

Uczeń:

1) podejmuje i koordynuje planowane zadania;

2) nakreśla kształt realizowanego projektu;

3) wprowadza nowatorskie i eksperymentalne sposoby działania;

4) dobiera właściwe techniki i technologie do kreacji swoich projektów;

5) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności.

Specjalizacja: REALIZACJE INTERMEDIALNE

Realizacje intermedialne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń, w procesie kształcenia, zdobywa wiedzę z zakresu działań intermedialnych min.: fotografii, filmu, wideo, animacji; poznaje możliwości nowoczesnych technik i technologii do rejestracji, edycji i emisji obrazu oraz dźwięku. Po zakończeniu nauki w zakresie tej specjalności absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje historię mediów oraz zagadnienia teoretyczne i warsztatowe związane z obszarem działań intermedialnych;

2) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia;

3) potrafi samodzielnie sformułować i ocenić swoje koncepcje.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę do realizacji wielopoziomowych zadań;

2) świadomie stosuje nowoczesne środki techniczne, łączy w swoich działaniach intermedialnych elementy z różnych obszarów audiowizualnych;

3) eksperymentuje i poszukuje oryginalnych rozwiązań;

4) prawidłowo dokumentuje i upowszechnia wykonaną pracę.

Uczeń:

1) kreuje, eksperymentuje i poszukuje własnych rozwiązań;

2) w projektach wykorzystuje zdobytą wiedzę z różnych obszarów nauki i sztuki;

3) umiejętnie transponuje idee na plastyczne działania intermedialne;

4) profesjonalnie archiwizuje, prezentuje, analizuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opisuje podstawowe dokonania w historii mediów;

2) rozróżnia i definiuje poszczególne kierunki, rodzaje i trendy mediów;

3) definiuje i stosuje pojęcia z zakresu języka działań intermedialnych;

4) rozpoznaje i nazywa poszczególne fazy realizacji prac w różnych mediach;

5) rozróżnia i wymienia podstawowe cechy pokrewnych dyscyplin, np.: fotografii, filmu, wideo, animacji, technik realizacji dźwięku i obrazu;

6) rozróżnia i charakteryzuje najnowsze narzędzia do rejestracji, edycji i emisji;

7) samodzielnie formułuje założenia merytoryczne i techniczne zadanego projektu oraz sporządza plan pracy;

8) dostrzega znaczenie działań z pogranicza różnych mediów we współczesnym świecie.

Uczeń:

1) bezpiecznie organizuje warsztat pracy, dobiera odpowiednie środki i sprzęt do jej wykonania;

2) planuje kolejne etapy pracy - od koncepcji do realizacji zadania;

3) przewiduje czas potrzebny do realizacji zadania;

4) wykorzystuje w praktyce wiedzę teoretyczną z zakresu realizacji intermedialnych;

5) wykorzystuje w swoich pracach nowoczesne techniki i technologie;

6) wykonuje zadania z obszaru różnych mediów (np. fotografii, filmu, wideo i animacji);

7) stosuje w swoich działaniach praktyczną wiedzę z zakresu rejestracji, edycji i emisji;

8) umiejętnie archiwizuje, prezentuje i świadomie upowszechnia własny dorobek.

Uczeń:

1) samodzielnie kreuje, inicjuje i koordynuje podjęte działania intermedialne;

2) podejmuje niekonwencjonalne działania twórcze i eksperymenty artystyczne;

3) wprowadza nowatorskie rozwiązania, wykorzystując możliwości innych dziedzin i dyscyplin;

4) analizuje osiągnięte rezultaty i formułuje wnioski;

5) świadomie dobiera i optymalizuje formaty zapisu projektów;

6) dokonuje oceny wartości estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach specjalności.

SPECJALNOŚĆ: FORMY RZEŹBIARSKIE

Specjalizacja: CERAMIKA ARTYSTYCZNA

Ceramika artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Ze względu na swoją specyfikę jest dyscypliną łączącą elementy projektowania, rysunku, malarstwa i rzeźby. Kształcenie ucznia w tej dziedzinie rozwija jego umiejętności planowania, gospodarowania materiałami, współdziałania w grupie. Inspiruje do innowacyjnych działań artystycznych i technicznych. Rozwija wyobraźnię przestrzenną, wrażliwość na formę, teksturę i kolor. Po ukończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki z zakresu ceramiki użytkowej i unikatowej, posługuje się terminologią związaną z tą dziedziną;

2) rozumie podstawowe procesy technologiczne zachodzące podczas formowania, suszenia i wypalania ceramiki.

Uczeń:

1) projektuje i realizuje formę przestrzenną i płaską w poznanych technikach ceramicznych z uwzględnieniem możliwości technologicznych;

2) właściwie dobiera i stosuje narzędzia do określonej techniki.

Uczeń:

1) świadomie posługuje się różnorodnymi środkami wyrazu artystycznego, stosowanymi w ceramice;

2) kreuje formę przestrzenną z wyobraźni, umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język ceramiki artystycznej;

3) prezentuje własne opinie na temat ceramiki artystycznej w kontekście projektowania i sztuki współczesnej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia podstawowe techniki formowania ceramiki, takie jak: modelowanie ręczne, odlewanie, toczenie;

2) rozróżnia i charakteryzuje właściwości materiałów ceramicznych głównych i pomocniczych, takich jak:

3) rozróżnia i definiuje terminy dotyczące procesów technologicznych, takie jak: modelowanie, suszenie, angobowanie, wypalanie biskwitowe, szkliwienie, wypał, dekorowanie;

4) rozróżnia metody zdobienia ceramiki, np.: barwienie mas, dekorowanie naszkliwne, podszkliwne, szkliwienie;

5) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii ceramiki i rozumie jej wpływ na współczesny rozwój tej dyscypliny;

6) określa aktualne trendy w ceramice artystycznej.

Uczeń:

1) organizuje proces realizacyjny, projektuje i wykonuje: szkice koncepcyjne, rysunek wykonawczy, model w skali; właściwie planuje pracę, dzieląc ją na określone etapy: formowanie, suszenie, wypalanie, dekorowanie, wypalanie;

2) dostosowuje realizację do możliwości bazy warsztatowej, dopasowuje wielkość form do wielkości pieców, dobiera właściwe surowce do realizacji określonego charakteru zadania;

3) bezpiecznie obsługuje urządzenia związane z procesem technologicznym;

4) dobiera i stosuje właściwe narzędzia używane w ceramice (np.: rylce, brzeszczoty, kształtki);

5) uczestniczy w procesie załadunku i rozładunku pieca;

6) wybiera odpowiednią technikę szkliwienia (np.: pistolet, pędzel, zanurzanie, polewanie);

7) sporządza dokumentację własnej pracy, korzystając z dostępnych programów graficznych i środków przekazu;

8) prezentuje efekty swojej pracy, opisuje kontekst jej powstania i źródła inspiracji; w sposób zrozumiały przedstawia proces technologiczny.

Uczeń:

1) świadomie używa różnorodnych środków wyrazu artystycznego, modeluje formę, różnicuje ukształtowanie powierzchni, wykorzystuje takie właściwości materiału jak struktura i kolor;

2) dokonuje analizy i syntezy obserwowanych zjawisk i obiektów, interpretując je w ramach postawionego zagadnienia;

3) poszukuje własnego, oryginalnego sposobu interpretacji idei w tworzywie ceramicznym z możliwością łączenia z innymi materiałami.

Specjalizacja: KAMIENIARSTWO ARTYSTYCZNE I SZTUKATORSTWO

Kamieniarstwo artystyczne i sztukatorstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Kształcenie w jej zakresie przygotowuje do wykonywania prac rzeźbiarskich w kamieniu, uczy wykonywania odlewów gipsowych jako modeli pomocniczych, zapoznaje uczniów z techniką i technologią obróbki kamienia oraz z technologią sztukatorską. Uczy umiejętności posługiwania się narzędziami i urządzeniami niezbędnymi w tej specjalizacji. Rozwija cechy systematyczności i dokładności zawodowej, wrażliwość, smak artystyczny i wyobraźnię w kształtowaniu form plastycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy w zawodzie oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna i rozpoznaje podstawowe materiały i techniki kamieniarskie oraz sztukatorskie;

2) posługuje się słownictwem związanym z obróbką kamienia i sztukatorstwa, rozróżnia narzędzia rzeźbiarskie do obróbki kamienia.

Uczeń:

1) świadomie buduje rzeźbiarską formę przestrzenną i półprzestrzenną w kamieniu;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia w tej dziedzinie;

3) rozpoznaje i dobiera odpowiedni materiał do formy rzeźbiarskiej;

4) łączy i wykorzystuje różne techniki i materiały, umiejętnie dobiera technikę do koncepcji rzeźby.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i półprzestrzenną z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opanował podstawy technologiczne kamieniarstwa oraz sztukatorstwa i orientuje się we współczesnych trendach w tej dziedzinie;

2) rozróżnia i opisuje style i formy architektoniczne oraz ornamentykę stosowaną w kamieniarstwie artystycznym i sztukatorstwie na przestrzeni dziejów;

3) rozróżnia i definiuje pojęcia i terminy z zakresu kamieniarstwa artystycznego i sztukatorstwa;

4) rozpoznaje różnorodne gatunki kamienia: wapienie, piaskowce, marmury i granity oraz materiały pomocnicze stosowane w kamieniarstwie i sztukatorstwie (np.: glina, gips, żywice epoksydowe, sylikony, minerosy);

5) zna podstawowe zagadnienia z zakresu rysunku zawodowego kamieniarstwa artystycznego i sztukatorstwa.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym;

2) umiejętnie używa narzędzi i urządzeń do obróbki ręcznej i mechanicznej, stosowanych w kamieniarstwie i sztukatorstwie;

3) posługuje się przyrządami do wykonywania kopii rzeźb, takimi jak: rama, pion, cyrkiel, kątownik, punktownica;

4) projektuje i wykonuje formy rzeźbiarskie i architektoniczne w kamieniu i stiuku, stosując środki wyrazu artystycznego charakterystyczne dla różnych technik;

5) stosuje odpowiednie sposoby zabezpieczenia kamienia i stiuku;

6) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

7) zna i stosuje nowości technologiczne w zakresie obróbki kamienia oraz materiałów stosowanych w kamieniarstwie i sztukatorstwie;

8) potrafi wykonywać napisy i stosuje odpowiednie techniki wykuwania liter;

9) stosuje różne sposoby wykonywania odlewów, takie jak: forma tracona, forma klinowa, forma silikonowa, wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności do realizacji pracy na zadany temat;

10) wykorzystuje wiedzę z zakresu historii sztuki w wykonywaniu rekonstrukcji detalu architektonicznego i rzeźbiarskiego w różnych gatunkach kamienia i stiuku;

11) sprawnie wykonuje kopię detalu rzeźbiarskiego i architektonicznego w kamieniu i stiuku, stosując odpowiednie techniki i metody;

12) wykonuje studyjne kompozycje roślinne z natury;

13) opracowuje projekty elementów kamieniarskich i sztukatorskich na podstawie natury;

14) sporządza dokumentację projektową i realizacyjną;

15) prezentuje rezultaty swoich działań artystycznych.

Uczeń:

1) przetwarza i interpretuje naturę, wykonując formy architektoniczne i rzeźbiarskie;

2) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych wykonanych prac;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: KOWALSTWO ARTYSTYCZNE I METALOPLASTYKA

Kowalstwo artystyczne i metaloplastyka to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie występująca dotychczas pod nazwą: Metaloplastyka. W ramach kształcenia uczeń zdobywa podstawową wiedzę z dziedziny obróbki metali na gorąco i na zimno oraz praktyczne umiejętności formowania metalu i łączenia go z innymi technikami i materiałami. Działania warsztatowe i twórcze pozwolą uczniowi rozwinąć umiejętności manualne, wyobraźnię przestrzenną i wrażliwość na formę. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim, zwłaszcza w dziedzinie rzeźby.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna podstawowe materiały i techniki kowalskie oraz sposoby obróbki metalu;

2) rozróżnia stosowane w kowalstwie artystycznym i metaloplastyce narzędzia i urządzenia;

3) posługuje się specjalistycznym słownictwem.

Uczeń:

1) buduje formę rzeźbiarską płaską, półprzestrzenną i przestrzenną;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia;

3) łączy i wykorzystuje różne, charakterystyczne dla dziedziny techniki i materiały;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji formy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę płaską, półprzestrzenną i przestrzenną z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu obróbki metalu, takie jak: modelowanie, odlew, negatyw, pozytyw, model tracony, konstrukcja, patyna, a także terminy i pojęcia dotyczące formy dzieła (bryła, konstrukcja, kompozycja, forma, faktura, ciężar, kierunki, kolor);

2) rozróżnia i charakteryzuje narzędzia i urządzenia oraz opisuje ich zastosowanie;

3) posługuje się terminologią z zakresu kowalstwa artystycznego i metaloplastyki;

4) zna historię swojej dziedziny i rozpoznaje style dzieł kowalstwa artystycznego i metaloplastyki, wykonanych na przestrzeni dziejów;

5) posługuje się terminami plastycznymi przy formułowaniu wypowiedzi;

6) poznaje nowe technologie i materiały.

Uczeń:

1) dobiera właściwe sposoby, techniki i działania w celu zrealizowania zaprojektowanej formy;

2) poprawnie dobiera narzędzia przyrządy i urządzenia do wykonania zadania oraz potrafi się nimi posługiwać;

3) organizuje własny warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

4) planuje i przewiduje kolejne etapy realizacji pracy i potrafi je zorganizować w czasie;

5) w procesie projektowym i w jego realizacji stosuje umiejętności zdobyte w zakresie innych przedmiotów, takich jak: rzeźba, rysunek i malarstwo, podstawy projektowania;

6) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego;

7) projektuje, dokonuje pomiaru, przeskalowuje i sporządza rysunek techniczny formy przestrzennej ipółprzestrzennej;

8) realizuje przestrzenny model z materiałów pomocniczych;

9) stosuje podstawowe technologie obróbki metalu (modelowanie, wyginanie, wycinanie, wiercenie, lutowanie, kucie, wyżarzanie, hartowanie, nitowanie, spawanie, trawienie, barwienie, polerowanie, repusowanie, zabezpieczenie powierzchni);

10) wykonuje prace zgodnie z projektem, dobierając stosowne metody i narzędzia;

11) wykonuje kompozycję płaską i przestrzenną na zadany temat;

12) łączy elementy liternicze i rzeźbiarskie w plakietach i realizacjach medalierskich;

13) łączy metal z innymi materiałami, biorąc pod uwagę walor estetyczny i zamysł koncepcyjny;

14) wykonuje dokumentację zrealizowanej pracy i profesjonalnie ją prezentuje;

15) wykorzystuje umiejętności projektowe i techniczne do realizacji kopii, utrwalających doświadczenia warsztatowe;

16) praktycznie ocenia nakład pracy i czas poświęcony realizacji;

17) przeprowadza proces twórczy - od koncepcji do realizacji;

18) stosuje nowe technologie i nowe materiały;

19) profesjonalnie dokumentuje oraz prezentuje swoją wiedzę i dokonania twórcze.

Uczeń:

1) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

2) inspiruje się naturą i twórczo ją interpretuje;

3) podejmuje tematy abstrakcyjne (koncepcyjne), projektując ich formę płaską, półprzestrzenną i przestrzenną;

4) transformuje pojęcia i idee na język plastyczny;

5) dokonuje oceny wartości artystycznych własnych dokonań twórczych;

6) buduje spójną i logiczną wypowiedź na temat podjętych i zrealizowanych zadań.

Specjalizacja: SNYCERSTWO

Snycerstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Kształcenie odbywa się przede wszystkim poprzez działania praktyczne. Uczeń rozwija wyobraźnię przestrzenną i wrażliwość na formę. Absolwent potrafi wykorzystać wiadomości i umiejętności zdobyte na zajęciach do świadomego posługiwania się technikami snycerskimi oraz do rozwijania zainteresowań artystycznych. Jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i narzędzia;

2) posługuje się terminami i pojęciami z zakresu przedmiotu;

3) rozróżnia środki wyrazu.

Uczeń:

1) właściwie dobiera i stosuje narzędzia;

2) potrafi wykonać zadanie na podstawie projektu;

3) organizuje warsztat pracy i planuje pracę.

Uczeń:

1) kreatywnie rozwija doświadczenia rzeźbiarskie;

2) twórczo wykorzystuje właściwości materiału i odpowiednią technologię w wykonywaniu projektów i ich realizacji.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna historię snycerstwa i jego tradycje regionalne;

2) charakteryzuje współczesne snycerstwo i rzeźbę w drewnie oraz zna kierunki ich rozwoju;

3) definiuje i rozróżnia pojęcia oraz terminy związane z rzeźbą w drewnie;

4) rozróżnia funkcje i znaczenie snycerstwa oraz rozumie jego związek z innymi dziedzinami sztuki i rzemiosła;

5) rozróżnia tradycyjne i współczesne technologie w dziedzinie snycerstwa;

6) charakteryzuje i rozróżnia materiały oraz surowce;

7) rozpoznaje i charakteryzuje środki wyrazu artystycznego w rzeźbie i płaskorzeźbie;

8) wymienia sposoby opracowania powierzchni drewna.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej i wykonawczej;

2) sporządza i czyta dokumentacje projektową i wykonawczą;

3) dobiera materiał i narzędzia do specyfiki projektu;

4) realizuje zadanie zgodnie z uwarunkowaniami materiału i techniki;

5) planuje rozwiązania techniczne i technologiczne;

6) organizuje warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

7) posługuje się narzędziami i urządzeniami warsztatu wykonawczego przy realizacji form przestrzennych i półprzestrzennych w drewnie;

8) stosuje odpowiednie techniki i umiejętności warsztatowe;

9) dokumentuje efekty własnej pracy;

10) prezentuje rezultaty swoich dokonań artystycznych.

Uczeń:

1) dostosowuje odpowiednie techniki snycerskie do modeli i projektów;

2) jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: SZKŁO ARTYSTYCZNE

Szkło artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu podstaw szkła artystycznego, głównie poprzez działania praktyczne. Poznaje wybrane technologie, rozwija wyobraźnię twórczą i wrażliwość na formę, kolor, przestrzeń i efekty działania światła. Kształcenie ucznia w tej dziedzinie inspiruje go do podejmowania innowacyjnych działań artystycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy oraz do dalszego kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki szkła artystycznego;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) planuje kolejne etapy pracy w zależności od zamierzonych efektów artystycznych;

2) projektuje i realizuje formę płaską i przestrzenną w poznanej technice szklarskiej;

3) organizuje warsztat pracy, wykorzystując różne techniki, technologie, materiały szklarskie;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny szkła artystycznego:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu historii szkła artystycznego;

3) określa właściwości podstawowych materiałów i surowców stosowanych w technikach szklarskich;

4) rozróżnia i definiuje podstawowe technologie obróbki oraz zdobienia szkła:

5) identyfikuje i charakteryzuje narzędzia i urządzenia stosowane w obróbce szkła; planuje etapy procesu technologicznego właściwe dla danego materiału.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na kolejne etapy (projektowanie, modelowanie lub realizacja, ekspozycja);

3) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe, stosuje odpowiednią technikę jego realizacji;

4) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

5) tworzy prace przestrzenne i płaskie: monochromatyczne i wielobarwne;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje efekty swojej pracy, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

2) tworzy formy unikatowe i użytkowe z wyobraźni oraz inspirowane naturą, przekształca swoje wrażenia na właściwe środki wyrazu artystycznego;

3) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: mieszanie technik, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

4) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego szkła;