Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14 sierpnia 2019 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa artystycznego

5) konfrontuje i dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych w swojej specjalności.

Specjalizacja: TECHNIKI RZEŹBIARSKIE

Techniki rzeźbiarskie to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie, występująca dotychczas pod nazwą: Wyroby unikatowe. Uczeń, poprzez działania praktyczne, zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu wybranych technik rzeźbiarskich. Dziedzina ma charakter interdyscyplinarny, pozwalający na jej korelację ze wszystkimi przedmiotami przewidzianymi na tym etapie edukacyjnym. W praktyce oznacza to, że uczeń potrafi wykorzystać wiadomości i umiejętności zdobyte na zajęciach do świadomego posługiwania się technikami rzeźbiarskimi oraz do rozwijania zainteresowań artystycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna podstawowe materiały i narzędzia technik rzeźbiarskich;

2) posługuje się pojęciami z zakresu specjalności i rozpoznaje różnorodne środki wyrazu.

Uczeń:

1) wykorzystuje znajomość różnych technik w wykonywaniu projektów i ich realizacji;

2) planuje pracę i organizuje warsztat.

Uczeń:

1) kreatywnie wykorzystuje doświadczenia rzeźbiarskie;

2) twórczo stosuje materiały i technologie w wykonywaniu i realizacji projektów.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje tradycyjne i współczesne pojęcia oraz terminy związane z wybranymi technikami rzeźbiarskimi;

2) umiejętnie klasyfikuje formy;

3) rozróżnia funkcję i zastosowanie technik rzeźbiarskich oraz ich związki z innymi dziedzinami sztuki i rzemiosła;

4) orientuje się w tradycyjnych i współczesnych procesach technologicznych, stosowanych w zakresie dziedziny;

5) charakteryzuje materiały i surowce stosowane w technikach rzeźbiarskich;

6) określa sposoby realizacji formy na podstawie dokumentacji projektowej;

7) rozpoznaje środki wyrazu artystycznego w rzeźbie i płaskorzeźbie.

Uczeń:

1) prawidłowo planuje pracę od projektu do realizacji;

2) dobiera materiał, narzędzia i technologie do specyfiki założeń projektu;

3) wykorzystuje nowe rozwiązania techniczne i technologiczne stosowane w dziedzinie;

4) organizuje warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa pracy;

5) wykonuje zadania zgodnie ze specyfiką materiałów i techniki;

6) obsługuje narzędzia i kontroluje ich stan techniczny;

7) umiejętnie realizuje formę rzeźbiarską z użyciem odpowiednich technik;

8) dokumentuje efekty własnej pracy;

9) prezentuje rezultaty swoich dokonań artystycznych.

Uczeń:

1) koreluje założenia projektu z zastosowanymi technikami rzeźbiarskimi;

2) jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;

3) różnicuje środki wyrazu artystycznego stosownie do koncepcji projektu;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne w zakresie wypowiedzi artystycznej.

SPECJALNOŚĆ: FORMY UŻYTKOWE - WZORNICTWO

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE WYROBÓW ARTYSTYCZNYCH

Projektowanie wyrobów artystycznych to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Jego specyfikę stanowi wzajemna zależność funkcji, konstrukcji i formy plastycznej. Uczeń zdobywa wiedzę teoretyczną, praktyczną i technologiczną w zakresie podstaw projektowania produktu - wyrobów artystycznych unikatowych i użytkowych. Nabywa umiejętności budowy formy posiadającej cechy użytkowe oraz indywidualne cechy plastyczne w zakresie ogólnej struktury, kompozycji, detalu, dekoracji i kolorystyki. Wiedza i umiejętności praktyczne, zdobyte w ramach przedmiotu projektowanie stosowane, stanowią podstawę do kształcenia się na poziomie akademickim oraz do twórczej działalności zawodowej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) ma podstawową wiedzę z zakresu surowców i materiałów możliwych do wykorzystania w procesie produkcji oraz techniki i technologii wytwarzania produktów - wyrobów artystycznych unikatowych i użytkowych;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) planuje kolejne etapy pracy w zależności od zamierzonych efektów artystycznych;

2) projektuje i realizuje wyroby artystyczne w różnorodnych materiałach;

3) organizuje warsztat pracy, wykorzystując różne techniki, technologie, surowce;

4) właściwie dobiera metodę, technikę, narzędzia i materiały do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny projektowania stosowanego:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu teorii projektowania;

3) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

4) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii wzornictwa i sztuki stosowanej;

5) zna teoretyczne podstawy projektowania, rysunku technicznego, zawodowego i materiałoznawstwa;

6) zna metody pracy z podstawowymi materiałami używanymi w modelowaniu: materiałami plastycznymi, tworzywami sztucznymi, drewnem, metalem, gipsem, a także narzędziami niezbędnymi do ich obróbki oraz z metodami wykończenia modeli i makiet;

7) określa i charakteryzuje różne sposoby obróbki materiałów oraz podstawowe połączenia, konstrukcje;

8) rozumie konieczność podporządkowania projektowania wymogom technologicznym oraz produkcji seryjnej wyrobu;

9) posiada umiejętność analizowania formy i funkcji obiektu.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na kolejne etapy (projektowanie, modelowanie lub realizacja, ekspozycja);

3) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe, stosuje odpowiednią technikę jego realizacji;

4) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

5) projektuje i wykonuje różne formy użytkowe w oparciu o zasady funkcji, konstrukcji, formy plastycznej i ergonomii;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje efekty swojej pracy, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

2) tworzy formy unikatowe i użytkowe z wyobraźni oraz inspirowane naturą, przekształca swoje wrażenia na właściwe środki wyrazu artystycznego;

3) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: mieszanie technik i funkcji, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

4) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego wzornictwa i sztuki stosowanej;

5) konfrontuje i dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych w swojej specjalności.

Specjalizacja: LUTNICTWO ARTYSTYCZNE

Lutnictwo artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Uczeń zdobywa podstawową wiedzę i umiejętności z zakresu projektowania i budowy instrumentów lutniczych. Przedmiot ma charakter interdyscyplinarny, obejmuje kształcenie plastyczne i podstawy muzyczne. Uczeń poprzez zajęcia warsztatowe i twórcze rozwija umiejętności manualne, wyobraźnię plastyczną i wrażliwość na formę. Wiedza i umiejętności z dziedziny muzyki stanowią podstawę do prawidłowej oceny właściwości dźwiękowych oraz sprawności technicznej zbudowanego instrumentu. Absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia, terminy lutnicze i muzyczne oraz posługuje się nimi w procesie projektowania i wykonania instrumentu lutniczego;

2) poznaje materiały, techniki ich obróbki i narzędzia lutnicze.

Uczeń:

1) buduje instrument lutniczy;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia dzieła.

Uczeń:

1) łączy zdobytą wiedzę z praktyką lutniczą;

2) jest kreatywny w zakresie opracowywania projektów i tworzenia instrumentów lutniczych;

3) posługuje się różnymi środkami wyrazu artystycznego.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu lutnictwa;

2) identyfikuje i rozróżnia środki wyrazu artystycznego stosowane w lutnictwie;

3) rozróżnia podstawowe zasady akustyczne instrumentów lutniczych;

4) rozróżnia i identyfikuje narzędzia i przyrządy lutnicze oraz zna ich przeznaczenie;

5) charakteryzuje podstawowe cechy stylów europejskich szkół lutniczych;

6) orientuje się we współczesnych trendach w zakresie projektowania instrumentów lutniczych.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej i procesu tworzenia - od szkiców koncepcyjnych do budowy instrumentu;

2) tworzy instrument lutniczy zgodnie z założeniami i projektem; uwzględnia wymagania wykonawców, szczególnie w sferze akustyki i ergonomii;

3) dobiera i stosuje odpowiednie materiały, metody i techniki ich obróbki oraz właściwe sposoby wykończenia powierzchni;

4) analizuje i sporządza dokumentację techniczną i technologiczną instrumentów lutniczych;

5) posługuje się bezpiecznie warsztatem lutniczym, stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie;

6) dokumentuje i profesjonalnie prezentuje własne dokonania twórcze;

7) ocenia pod względem plastycznym, ergonomicznym i brzmieniowym wykonany instrument;

8) wykorzystuje podstawowe pojęcia z zakresu gry na instrumencie strunowym.

Uczeń:

1) przetwarza i interpretuje naturę, czerpiąc z tradycji lutniczej;

2) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych swoich dokonań;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: MEBLARSTWO ARTYSTYCZNE

Meblarstwo artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Jego specyfikę stanowi wzajemna zależność funkcji, konstrukcji i formy plastycznej. Uczeń zdobywa wiedzę teoretyczną, praktyczną i technologiczną w zakresie projektowania i wykonywania mebli i małych form użytkowych. Nabywa umiejętności budowy formy posiadającej cechy użytkowe oraz indywidualne cechy plastyczne w zakresie ogólnej struktury, kompozycji, detalu, dekoracji i kolorystyki. Wiedza i umiejętności praktyczne, zdobyte w ramach przedmiotu meblarstwo artystyczne, stanowią podstawę do kształcenia się na poziomie akademickim oraz do twórczej działalności zawodowej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia i terminy plastyczne z zakresu meblarstwa oraz najważniejsze style;

2) rozumie ich znaczenie i stosuje je w projektowaniu i realizacji tradycyjnych lub współczesnych form meblarskich.

Uczeń w sposób twórczy wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności manualne w realizacji różnych form meblarskich.

Uczeń w swoich działaniach twórczych dokonuje analizy, syntezy oraz interpretacji różnych źródeł, kreatywnie transformując pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia i terminy z zakresu meblarstwa;

2) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

3) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii meblarstwa;

4) zna teoretyczne podstawy projektowania, rysunku technicznego, zawodowego i technologii meblarstwa;

5) określa i charakteryzuje różne sposoby obróbki materiałów oraz podstawowe połączenia, konstrukcje (szkieletowe i skrzyniowe).

Uczeń:

1) wykorzystuje zarówno tradycje artystyczne i technologiczne, jak też nowoczesne metody w projektowaniu i wykonywaniu mebli i innych form użytkowych;

2) odczytuje i sporządza dokumentację projektową i realizacyjną;

3) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

4) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym w meblarstwie, wykorzystuje podstawowe narzędzia, urządzenia i maszyny stolarskie;

5) projektuje i wykonuje różne formy meblarskie w oparciu o zasady funkcji, konstrukcji, formy plastycznej i ergonomii;

6) profesjonalnie dokumentuje swoje dokonania, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się właściwym językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej dzieł, potrafi uzasadnić swoją opinię;

2) kreatywnie rozwiązuje problemy zawodowe;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji wykonywanej pracy.

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE UBIORU

Projektowanie ubioru to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Określa działania plastyczne związane zarówno z kreowaniem form unikatowych, jak i użytkowych. Uczeń zdobywa wiedzę z zakresu projektowania ubioru, a także rozwija wyobraźnię i wrażliwość na kolor. Poprzez działania warsztatowe i twórcze rozwija umiejętności w zakresie formy przestrzennej. Dzięki wiedzy i kompetencjom zdobytym na zajęciach uczeń jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim w tej lub pokrewnej dziedzinie.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozróżnia podstawowe materiały i techniki z zakresu projektowania i kreacji ubioru;

2) posługuje się terminologią związaną z projektowaniem ubioru, technologią, materiałami i ze środkami artystycznymi w ubiorze.

Uczeń:

1) realizuje formę ubioru na podstawie projektu;

2) planuje proces tworzenia i organizuje warsztat pracy;

3) świadomie łączy i wykorzystuje różne materiały, techniki i technologie w pracy projektowej i realizacyjnej.

Uczeń analizuje różne źródła inspiracji, twórczo je interpretuje, kreatywnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opisuje podstawowe trendy w ubiorze historycznym i współczesnym;

2) rozróżnia i definiuje terminy i pojęcia z zakresu projektowania ubioru;

3) rozróżnia podstawowe technologie i techniki stosowane w projektowaniu i realizacji ubioru;

4) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe materiały i narzędzia warsztatu projektowego i realizacyjnego, w tym środki tradycyjne oraz nowoczesne;

5) rozpoznaje środki wyrazu plastycznego - strukturę i logikę w projektowaniu ubioru;

6) wykazuje się znajomością podstawowych zagadnień z zakresu projektowania i realizacji ubioru, uwzględniając kanon modelowej sylwetki oraz sposoby prezentacji ubioru;

7) opisuje kolejne etapy procesu twórczego;

8) rozumie sens artystycznego i technologicznego eksperymentu.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności z różnych dyscyplin do projektowania i realizacji ubioru, zgodnie z jego funkcją i przeznaczeniem;

2) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego w projektowaniu i w realizacji ubioru;

3) organizuje proces twórczy, planuje etapy pracy projektowej - od szkiców koncepcyjnych do realizacji;

4) organizuje warsztat realizacyjny, posługując się nim sprawnie i bezpiecznie;

5) wykorzystuje różnorodne materiały, techniki i technologie w realizacji ubioru, dobiera je i odpowiednio łączy w celu osiągnięcia założeń projektowych;

6) pracuje indywidualnie i zespołowo przy realizacji ćwiczeń i wieloetapowych zadań;

7) prezentuje, konfrontuje i krytycznie ocenia własne dokonania twórcze, posługując się właściwym językiem plastycznym;

8) stosuje w pracy projektowej i realizacyjnej technologie tradycyjne oraz rozwiązania niekonwencjonalne;

9) stosuje w praktyce projektowej zasady rysunku żurnalowego i rysunku technicznego;

10) posługuje się sprawnie programami graficznymi i multimedialnymi w procesie projektowania, stosuje je także do dokumentowania, prezentacji i promocji własnych dokonań twórczych;

11) komponuje ubiór, uwzględniając jego przeznaczenie, okoliczności, dla których powstaje, oraz cechy psychofizyczne potencjalnego użytkownika;

12) modeluje elementy i całościowe formy ubioru.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej i technologicznej swoich prac, potrafi uzasadnić swoją opinię;

2) analizuje i krytycznie ocenia źródła informacji;

3) korzysta z wybranego materiału źródłowego, używa odpowiednich środków wyrazu artystycznego w procesie projektowym i realizacyjnym;

4) inspiruje się otaczającą rzeczywistością i transponuje swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego, tworzy koncepcje projektowe z wyobraźni;

5) konsekwentnie rozwija założenia projektowe w procesie twórczym;

6) podejmuje działania eksperymentalne;

7) kreuje indywidualny styl artystyczny.

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE ZABAWEK

Projektowanie zabawek to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Jest to dziedzina o wieloletniej tradycji, ściśle związana z kulturą człowieka, historią sztuki i wzornictwa oraz z rozwojem psychomotorycznym dziecka. Uczeń, poprzez ćwiczenia praktyczne i działania twórcze, zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu historii zabawkarstwa, tradycji artystycznej, ergonomii i psychologii dziecka, projektowania i wykonywania zabawek. Wiedza, umiejętności i kompetencje, zdobyte w ramach tego przedmiotu, stanowią podstawę są podstawę do podjęcia pracy zawodowej oraz umożliwiają kształcenie się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń poznaje podstawowe pojęcia i terminy z dziedziny zabawkarstwa, rozumie ich znaczenie i wykorzystuje w projektowaniu i realizacji tradycyjnych lub współczesnych zabawek.

Uczeń w sposób twórczy wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności manualne w realizacji różnych form zabawkarskich.

Uczeń w swoich działaniach twórczych dokonuje analizy, interpretacji i syntezy różnych źródeł, kreatywnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna i definiuje podstawowe kierunki historii zabawkarstwa, jego tradycji artystycznej i technologicznej;

2) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

3) rozróżnia zabawki unikatowe i masowe;

4) rozróżnia i definiuje terminy i pojęcia z zakresu projektowania zabawek;

5) charakteryzuje zabawkę, określa jej funkcje, m.in. dydaktyczną, terapeutyczną oraz przeznaczenie;

6) rozróżnia główne środki wyrazu artystycznego w projektowaniu zabawek;

7) opisuje podstawowe tendencje dotyczące: psychologii dziecka, w tym rolę zabawy w rozwoju dziecka, ergonomii, antropometrii, funkcjonalności i bezpieczeństwa zabawek w odniesieniu do kształtu, konstrukcji oraz użytych materiałów;

8) rozróżnia sposoby obróbki materiałów użytych do wykonania zabawki, min. z drewna i tkanin, oraz możliwości techniczne stosowanych narzędzi, przyrządów, przyborów i maszyn;

9) analizuje, weryfikuje i rozwija wiedzę z zakresu swojej specjalności.

Uczeń:

1) projektuje i wykonuje zabawki, świadomie posługując się środkami wyrazu artystycznego;

2) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym w procesie tworzenia zabawek;

3) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

4) odczytuje i sporządza dokumentację projektową, realizacyjną i prezentacyjną;

5) prezentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej dzieł, potrafi uzasadnić swoje opinie;

2) twórczo wykorzystuje tradycje artystyczne w projektowaniu zabawki unikatowej;

3) inspiruje się otaczającą rzeczywistością i transformuje swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego;

4) tworzy koncepcje projektowe z wyobraźni.

Specjalizacja: TKANINA ARTYSTYCZNA

Tkanina artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Ma ona interdyscyplinarny charakter, a jej specyfika polega na przenikaniu się różnych działań plastycznych. Kształcenie w tej dyscyplinie - głównie poprzez działania warsztatowe i twórcze - rozwija wiedzę z zakresu tkaniny artystycznej, kształtuje wrażliwość i wyobraźnię na kolor, formę i przestrzeń. Wiedza i kompetencje, zdobyte w ramach specjalizacji, umożliwiają podjęcie pracy zawodowej lub dalsze kształcenie się w tej lub pokrewnej dziedzinie na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki tkackie;

2) posługuje się terminologią związaną z technikami, materiałami i środkami artystycznymi stosowanymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) realizuje tkaninę na podstawie projektu;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia;

3) łączy i wykorzystuje różne materiały, sploty, techniki i technologie.

Uczeń analizuje różne źródła inspiracji, twórczo je interpretuje, kreatywnie transponuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) charakteryzuje najważniejsze dokonania z historii tkaniny, z uwzględnieniem tradycji regionalnych oraz współczesnej tkaniny artystycznej i sztuki włókna;

2) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu tkaniny: rodzaje, charakterystykę, funkcje i przeznaczenie;

3) rozróżnia surowce oraz procesy technologiczne w zakresie tkaniny użytkowej i unikatowej;

4) rozróżnia i definiuje techniki realizacji tkaniny oraz podstawowe sploty tkackie;

5) rozpoznaje środki wyrazu plastycznego w projektowaniu tkaniny artystycznej (np. kompozycję, kolor, walor, światłocień, fakturę, splot);

6) rozróżnia i charakteryzuje narzędzia wchodzące w skład warsztatu realizacyjnego;

7) opisuje kolejne etapy powstawania tkaniny, używając specjalistycznego słownictwa;

8) rozumie celowość artystycznego i technologicznego eksperymentu.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności z różnych dyscyplin do realizacji tkanin, zgodnie z ich funkcją i przeznaczeniem;

2) planuje etapy własnej pracy - od projektu do realizacji;

3) wykorzystuje różnorodne materiały, techniki i sploty w realizacji tkanin użytkowych i unikatowych, dobiera je, przygotowuje i odpowiednio łączy w myśl założeń projektowych;

4) w projektowaniu posługuje się technologią tradycyjną oraz nowoczesną;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się warsztatem tkackim, wykorzystując techniki tradycyjne i eksperymentalne;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje, konfrontuje i krytycznie ocenia własne dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej i technologicznej prac, uzasadnia swoją opinię;

2) analizuje i krytycznie ocenia źródła informacji;

3) wykorzystuje wybrany materiał źródłowy; stosuje odpowiednie środki wyrazu artystycznego w procesie projektowym i realizacyjnym;

4) konsekwentnie rozwija założenia projektowe w procesie twórczym;

5) tworzy projekty kompozycji tkackich z wyobraźni, przekształca swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego;

6) podejmuje działania eksperymentalne w oparciu o zdobytą wiedzę i doświadczenia;

7) wypracowuje indywidualny styl artystyczny.

Specjalizacja: JUBILERSTWO

Jubilerstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe -wzornictwo, występująca wcześniej pod nazwą: Złotnictwo. Celem kształcenia jest zdobycie przez ucznia wiedzy i umiejętności do kreatywnego rozwiązywania problemów projektowych i realizacyjnych. Ponadto preferuje się praktyczne i teoretyczne dostosowanie zawodu jubilera do współczesnych wymagań rynkowych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) definiuje najważniejsze terminy i pojęcia z zakresu jubilerstwa;

2) rozróżnia najważniejsze materiały stosowane w tej dziedzinie;

3) wykazuje się znajomością podstaw historii jubilerstwa, przepisów prawa probierczego i zasad obrotu metalami szlachetnymi.

Uczeń:

1) wykorzystuje wiedzę z zakresu historii biżuterii i historii sztuki do tworzenia autorskich realizacji jubilerskich;

2) świadomie dobiera i stosuje materiały oraz narzędzia do określonej techniki wykonania.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje jubilerską formę przestrzenną;

3) umiejętnie transponuje idee na język plastyczny;

4) świadomie rozwija swoje umiejętności.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) charakteryzuje najważniejsze dokonania w historii jubilerstwa;

2) definiuje najważniejsze terminy i pojęcia z zakresu jubilerstwa;

3) rozróżnia i charakteryzuje materiały i technologie stosowane w tej dziedzinie;

4) poznaje tradycyjne zasady pracy w zawodzie;

5) zna i stosuje aktualne przepisy prawa probierczego;

6) poznaje zasady obrotu kamieniami i metalami szlachetnymi.

Uczeń:

1) posługuje się prawidłowo i bezpiecznie narzędziami i urządzeniami jubilerskimi;

2) kształtuje blachy, profiluje druty, łączy materiały trwale i ruchomo, dekoruje powierzchnię, używa technik wykończeniowych;

3) stosuje w działaniach warsztatowych wiedzę z zakresu materiałoznawstwa i technologii;

4) łączy doświadczenia z przedmiotów ogólnoplastycznych z projektowaniem kierunkowym;

5) wykorzystuje w projektowaniu formy historyczne;

6) projektuje i wykonuje różne formy i rodzaje biżuterii;

7) przygotowuje dokumentację projektową na płaszczyźnie i w modelach przestrzennych.

Uczeń:

1) twórczo wykorzystuje inspiracje z różnych źródeł;

2) jest kreatywny w przetwarzaniu źródeł inspiracji; stosuje je w projektach i realizacjach warsztatowych;

3) wykorzystuje dostępne techniki i technologie w tworzeniu własnych koncepcji artystycznych;

4) dąży do doskonalenia własnej wiedzy i umiejętności.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI GRAFICZNE

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE GRAFICZNE

Projektowanie graficzne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne, występujące wcześniej pod nazwami: Reklama wizualna oraz Techniki graficzne. Należy do dziedziny grafiki reklamowej i wydawniczej oraz reklamy wizualnej. Wpływa na kształtowanie przestrzeni publicznej i świadomości estetycznej społeczeństwa. Uzyskana w tym zakresie wiedza ma charakter kluczowy i interdyscyplinarny, koreluje z wieloma przedmiotami w kształceniu plastycznym. Absolwent po zakończeniu edukacji z projektowania graficznego jest przygotowany do podjęcia pracy w zawodzie lub kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia oraz materiały i techniki z zakresu projektowania graficznego;

2) właściwie posługuje się terminami z zakresu technik graficznych, materiałów i środków artystycznych.

Uczeń projektuje, wykonuje lub przygotowuje do realizacji przekaz wizualny, wykorzystując różne, odpowiednio dobrane materiały i technologie.

Uczeń analizuje zagadnienie projektowe, interpretuje i formułuje wypowiedź oraz umiejętnie transformuje idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia rodzaje kompozycji plastycznej;

2) definiuje pojęcia i terminy z dziedziny liternictwa i typografii;

3) zna zagadnienia z historii projektowania graficznego;

4) zna techniki mechanicznego i cyfrowego przetwarzania obrazu;

5) rozróżnia techniki i parametry druku;

6) właściwie dobiera narzędzia i programy graficzne do realizowanych projektów.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej od szkiców koncepcyjnych do realizacji, w tym przygotowania projektu do druku;

2) stosuje w pracy projektowej tradycyjne oraz nowoczesne techniki i technologie;

3) stosuje analogowe i cyfrowe narzędzia rejestracji i przetwarzania obrazów;

4) projektuje różnorodne formy graficzne np. znak graficzny, elementy identyfikacji wizualnej, plakat, formy wydawnicze;

5) świadomie wykorzystuje środki plastyczne do kształtowania komunikatu wizualnego;

6) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych, użytkowych oraz jakości technicznej zrealizowanego projektu graficznego;

7) profesjonalnie dokumentuje i archiwizuje prace;

8) prezentuje efekty swojej pracy, przedstawia zastosowane nowe technologie.

Uczeń:

1) świadomie i kreatywnie posługuje się środkami wyrazu artystycznego;

2) inspiruje się otaczającą rzeczywistością, transponuje emocje i wrażenia na język plastyki;

3) wykorzystuje różnorodne technologie i podejmuje próby eksperymentowania w ich zakresie;

4) transformuje pojęcia i idee na język plastyczny;

5) dokonuje oceny wartości artystycznych własnych dokonań twórczych.

Specjalizacja: PUBLIKACJE MULTIMEDIALNE

Publikacje multimedialne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne. Specjalizacja zawiera elementy projektowania graficznego i prezentacji multimedialnych, wykorzystywanych w środkach przekazu. Projektowanie graficzne, realizowane z zastosowaniem nowoczesnych technik i technologii, polega na przygotowywaniu wieloetapowych publikacji, takich jak np. strony internetowe. Działania w tym obszarze powinny prowadzić do publikowania, upowszechniania i promowania własnych dokonań twórczych oraz ponoszenia za nie odpowiedzialności. Absolwent jest przygotowany do wykonywania zawodu oraz do kontynuacji kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zdobywa podstawową wiedzę z zakresu multimediów;

2) poznaje środki plastyczne i techniczne;

3) posługuje się terminologią związaną ze specjalizacją.

Uczeń:

1) projektuje i wykonuje przekazy multimedialne;

2) prawidłowo organizuje warsztat pracy;

3) dobiera odpowiednie środki techniczne do realizowanej koncepcji;

4) prawidłowo dokumentuje i publikuje wykonaną pracę.

Uczeń:

1) poszukuje nowatorskich rozwiązań w technikach komputerowych i podejmuje działania eksperymentalne;

2) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dyscyplin artystycznych;

3) umiejętnie transponuje idee na język plastyczny;

4) świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i wymienia własności wirtualnych środowisk graficznych np. wektorowych i rastrowych, wskazuje sposoby ich zastosowania;

2) rozróżnia i definiuje pojęcia i terminy z zakresu multimediów, technik graficznych; posługuje się odpowiednią terminologią w zakresie:

Uczeń:

1) stosuje różnorodne środki wyrazu plastycznego w zdefiniowanym środowisku medialnym;

2) posługuje się narzędziami oprogramowania multimedialnego i graficznego 2D i 3D oraz przestrzeni wirtualnej;

3) bezpiecznie organizuje warsztat pracy, dobiera odpowiednie środki techniczne i formalne do zamierzonych zadań i projektów;

4) dobiera właściwe dla projektu narzędzia i metody pracy;

5) planuje etapy pracy - od projektu do realizacji;

6) przygotowuje i optymalnie wykorzystuje materiały do publikacji;

7) prezentuje zrealizowane projekty;

8) posługuje się urządzeniami zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

9) tworzy publikacje multimedialne, takie jak witryny internetowe i banery;

10) odpowiednio dobiera i optymalizuje formaty zapisu, dostosowując je do sposobu prezentacji i publikacji.

Uczeń:

1) poszukuje nowych, oryginalnych rozwiązań twórczych w zakresie publikacji multimedialnych;

2) kreuje i prezentuje wersje i warianty projektów multimedialnych;

3) formułuje wnioski w procesie analizy osiągniętych rezultatów;

4) dokonuje oceny wartości estetycznych oraz jakości technicznych prac zrealizowanych w ramach specjalności.

Specjalizacja: TECHNIKI DRUKU ARTYSTYCZNEGO

Techniki druku artystycznego to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne, występująca wcześniej pod nazwą: Artystyczny druk sitowy. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu wybranych technik graficznych oraz kształtuje swoją wrażliwość plastyczną przez działania praktyczne. Celem kształcenia jest osiągnięcie przez ucznia świadomego posługiwania się środkami plastycznymi w dziedzinie grafiki warsztatowej. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zdobywa wiedzę z zakresu technologii i technik graficznych;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami druku artystycznego;

3) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe techniki grafiki warsztatowej;

4) poznaje historie technik graficznych, najwybitniejszych przedstawicieli, ich dzieła oraz warsztat.

Uczeń:

1) stosuje podstawowe techniki i technologie w wybranych rodzajach druku artystycznego;

2) właściwie dobiera technikę do koncepcji oraz świadomie posługuje się wybranymi formami grafiki artystycznej.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) realizuje projekty graficzne, inspirując się naturą lub kreując je z wyobraźni;

3) umiejętnie transponuje pojęcia i idee na język graficzny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu technik grafiki artystycznej (np.: matryca, odbitka, prasa graficzna, werniksy, dłuta, rama drukarska, kompozycja, forma, faktura, dominanta, kierunki, walor, kontrast, kolor, wzajemne oddziaływanie i współgranie środków plastycznych);

2) rozróżnia, opisuje i charakteryzuje wybrane techniki graficzne z uwzględnieniem rodzaju druku: wypukłego, wklęsłego i płaskiego;

3) rozróżnia rodzaje farb drukarskich z uwzględnieniem właściwości podłoża do druku (papier, tkanina, inne).

Uczeń:

1) prawidłowo i bezpiecznie korzysta z warsztatu pracy, dobierając odpowiednie narzędzia, materiały oraz środki ochrony osobistej:

2) świadomie dobiera techniki i metody pracy do realizowanego projektu;

3) właściwie rozplanowuje pracę, przygotowując projekt, opracowując matrycę i wykonując odbitki;

4) tworzy prace graficzne w wybranych rodzajach druku;

5) dokumentuje i profesjonalnie prezentuje własne dokonania twórcze.

Uczeń:

1) realistycznie przedstawia bądź kreatywnie przetwarza rzeczywistość, stosując faktury, struktury, odrealniając kształty;

2) stosuje różne rodzaje kompozycji i wykorzystuje je w pracy plastycznej;

3) świadomie analizuje, interpretuje, formułuje i przedstawia pojęcia oraz idee za pomocą środków wyrazu, stosowanych w wybranych technikach grafiki warsztatowej.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI MALARSKIE

Specjalizacja:

TRADYCYJNE TECHNIKI MALARSKIE I POZŁOTNICZE

Tradycyjne techniki malarskie i pozłotnicze to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarskie. Uczeń poprzez działania warsztatowe i twórcze, zdobywa, poszerza i utrwala wiedzę, a także umiejętności techniczne i technologiczne w zakresie warsztatu malarskiego i pozłotniczego. Ponadto kształtuje postawę świadomego i kreatywnego posługiwania się technikami malarskimi i pozłotniczymi. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) wymienia i klasyfikuje podstawowe techniki malarskie i pozłotnicze oraz materiały i narzędzia stosowane do odpowiedniej techniki;

2) zna historię rozwoju technik malarskich i pozłotniczych, posługuje się słownictwem z nimi związanym;

3) rozróżnia i definiuje środki wyrazu plastycznego stosowane w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) wykazuje się umiejętnościami warsztatowymi z zakresu tradycyjnych technik malarskich i pozłotniczych w działaniach praktycznych;

2) dobiera odpowiednie narzędzia i materiały do stosowanej techniki i tematu pracy, a także sprawnie i bezpiecznie posługuje się nimi;

3) dostosowuje środki wyrazu plastycznego do użytych w zadaniu technik malarskich i pozłotniczych.

Uczeń:

1) planuje proces twórczy;

2) wykazuje się myśleniem kreatywnym w określaniu i realizacji zadań.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) klasyfikuje techniki malarskie: wodne, pastele, olejne oraz pozłotnicze tradycyjne i współczesne; zna historię ich rozwoju;

2) rozumie i definiuje terminy i pojęcia stosowane w technikach malarskich i pozłotniczych;

3) zdobywa wiedzę na temat warsztatu właściwego dla poszczególnych technik malarskich i pozłotniczych;

4) rozróżnia i potrafi zdefiniować techniki rysunkowe wspomagające techniki malarskie: rysunek linearny, walorowy, światłocieniowy, w określonej skali oraz techniki zdobnicze: ryt, punca, grawerunek, odcisk;

5) zna zasady projektowania formy użytkowej;

6) opisuje środki wyrazu plastycznego w technikach malarskich i pozłotniczych;

7) korzysta z różnych źródeł i selekcjonuje pozyskane informacje.

Uczeń:

1) stosuje w praktyce zdobytą wiedzę i umiejętności warsztatowe z zakresu tradycyjnych technik malarskich i pozłotniczych;

2) dobiera właściwe narzędzia i materiały do stosowanej techniki malarskiej i pozłotniczej, w zależności od tematu realizowanej pracy;

3) stosuje techniki malarskie i pozłotnicze oraz technologie, korzystając z dorobku dawnych mistrzów;

4) stosuje podstawowe środki wyrazu artystycznego, charakterystyczne dla technik malarskich i pozłotniczych;

5) projektuje i realizuje formę użytkową (z uwzględnieniem technik malarskich, zdobniczych i pozłotniczych), wykorzystuje zdobytą wiedzę, doświadczenie i własną inwencję twórczą;

6) wykonuje z natury i wyobraźni szkice rysunkowe oraz malarskie, zdobywając doświadczenie do realizacji tematów w wybranej technice;

7) projektuje i wykonuje lub dobiera oprawę do pracy malarskiej;

8) planuje i realizuje prace malarskie i pozłotnicze z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa oraz całego procesu twórczego: koncepcja, projekt, przygotowanie podłoża, rysunek, ewentualne złocenia, elementy zdobnicze, podmalówka, właściwa warstwa malarska, laserunki, zabezpieczenia oraz odpowiednio dobrana i wykonana oprawa pracy;

9) wykonuje prace malarskie i pozłotnicze z wykorzystaniem technik wodnych, suchej pasteli, tempery, technik olejnych i mieszanych na odpowiednio wybranych i przygotowanych podłożach malarskich;

10) podejmuje odpowiedzialność za wykonanie zadania z zakresu technik malarskich i pozłotniczych, planuje poszczególne działania w czasie.

Uczeń:

1) w zadaniach z zakresu technik malarskich i pozłotniczych interpretuje naturę oraz kreuje pomysły z wyobraźni;

2) pogłębia, analizuje, uaktualnia i rozwija wiedzę i umiejętności z zakresu technik malarskich i pozłotniczych;

3) wykorzystuje określone techniki, a także podejmuje próby eksperymentowania w tym zakresie;

4) dokonuje oceny wartości artystycznych i estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach specjalizacji.

Specjalizacja: MURAL

Mural to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarskie. Uczeń poprzez działania warsztatowe i twórcze, zdobywa, poszerza i utrwala wiedzę, a także umiejętności techniczne i technologiczne w zakresie warsztatu malarskiego związanego z muralem, czyli malarstwem monumentalnym zarówno artystycznym, dekoracyjnym, reklamowym, jak i społecznym. Ponadto kształtuje postawę świadomego i kreatywnego posługiwania się technikami malarskimi i dekoracyjnymi, zna i stosuje prawo związane z tworzeniem murali w przestrzeni publicznej. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) wymienia i klasyfikuje podstawowe techniki malarskie i pokrewne oraz materiały i narzędzia stosowane do odpowiedniej techniki;

2) zna historię rozwoju technik malarskich oraz najnowsze techniki i technologie malarskie i dekoracyjne, posługuje się słownictwem z nimi związanym;

3) dostrzega konieczność nieustannego podnoszenia komfortu funkcjonalnego i estetycznego przestrzeni życiowej człowieka;

4) rozróżnia i definiuje środki wyrazu plastycznego stosowane w tej dziedzinie;

5) korzysta z bogactwa dziedzictwa kulturowego.

Uczeń:

1) planuje proces twórczy;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z dziedzin, technik i technologii budowlanych i pokrewnych;

4) umiejętnie transformuje idee na język plastyczny, świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty;

5) wykazuje się myśleniem kreatywnym w określaniu i realizacji zadań.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) klasyfikuje techniki malarskie stosowane zarówno w przestrzeni zamkniętej, jak i otwartej, tradycyjne i współczesne (od tradycyjnego fresku po freskografię czy ekologiczne graffiti);

2) rozróżnia i charakteryzuje materiały oraz technologie stosowane w technikach malarskich na różnych podłożach, w tym: techniki z zastosowaniem farb i lakierów w sprayu czy aerozolu, freskografia, ekologiczne graffiti, wydrapywanie, tagowanie i inne;

3) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane z technikami pokrewnymi - rzemieślniczymi, budowlanymi i innymi;

4) rozumie i dostrzega podstawowe uwarunkowania techniczne i technologiczne związane z pracami na różnych podłożach i przestrzeniach;

5) zna zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym pracę na wysokości, oraz prawa autorskiego i budowlanego w zakresie technik malarskich - muralu;

6) korzysta z różnych źródeł, selekcjonuje pozyskane informacje.

Uczeń:

1) planuje pracę, dzieląc ją na część projektową i wykonawczą, zarówno indywidualnie, jak i w zespole realizacyjnym;

2) dobiera właściwe materiały i technologie do wykonywanego zadania, w tym także niezbędne do realizacji w różnorodnych warunkach zewnętrznych;

3) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego (kompozycja, światło, kolor, forma, faktura, znak, litera itp.) i technicznego (związanego min. z miejscem, podłożem);

4) wyszukuje i trafnie stosuje techniki malarstwa wielkoformatowego zewnętrznego, w tym skutecznie stosuje metody powiększania projektów (odwzorowywania w odpowiedniej skali) czy stosowania szablonów, tagowania, wydrapywania;

5) planuje i realizuje prace malarskie - murale z uwzględnieniem całego procesu twórczego i technicznego: koncepcja, projekt, przygotowanie podłoża, rysunek, podłoże, właściwa warstwa malarska, zabezpieczenia;

6) organizuje stanowisko pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

7) w pracach projektowych i realizacyjnych stosuje zasady prawa regulujące tworzenie malarstwa w zarówno w przestrzeniach publicznych, jak i innych;

8) w oparciu o obowiązujące normy tworzy specjalistyczną dokumentację i prezentację swoich projektów;

9) sprawnie i bezpiecznie posługuje się zarówno materiałami i narzędziami malarskimi i pomocniczymi, jak i technicznymi wykorzystywanymi w pracach malarskich - muralu;

10) umiejętnie dokumentuje i prezentuje własne dokonania twórcze, wykorzystując warsztat tradycyjny i nowoczesne technologie.

Uczeń:

1) myśli i działa kreatywnie, tworząc proste projekty malarskie w przestrzeni publicznej;

2) samodzielnie inicjuje i koordynuje nowe zamierzenia oraz świadomie i skutecznie realizuje powierzone zadania;

3) współpracuje z zespołem realizacyjnym zarówno artystycznym, jak i technicznym w kreowaniu przestrzeni publicznej;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak łączenie różnych technik i materiałów, oraz eksperymentuje;

5) w swoich projektach czerpie różnorodne inspiracje, także z dorobku innych kultur;

6) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności;

7) dokonuje oceny wartości artystycznych i estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach specjalizacji;

8) dokonuje ewaluacji swoich osiągnięć.

Specjalizacja: WITRAŻ

Witraż to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarskie. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu podstaw witrażownictwa, głównie poprzez działania praktyczne. Poznaje wybrane technologie, rozwija wyobraźnię twórczą i wrażliwość na formę. Umiejętności zdobyte w ramach przedmiotu są kluczowymi kompetencjami w kształceniu zawodowym witrażysty. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki witrażownicze;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie;

3) właściwie dobiera i stosuje narzędzia witrażownicze.

Uczeń:

1) projektuje i realizuje formę płaską i przestrzenną w poznanej technice witrażowej;

2) organizuje warsztat pracy i tworzy w nim projekt;

3) wykorzystuje różne techniki, technologie, materiały szklarskie i witrażownicze oraz łączy je;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny witrażu:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu historii witrażu;

3) określa właściwości podstawowych materiałów i surowców stosowanych w technikach witrażowniczych;

4) rozróżnia i definiuje podstawowe technologie obróbki oraz zdobienia szkła płaskiego: matowanie, szlifowanie, malowanie na zimno i na gorąco, składanie witrażu w technikach klasycznych i współczesnych;

5) identyfikuje i charakteryzuje narzędzia i urządzenia stosowane w obróbce szkła; planuje etapy procesu technologicznego właściwe dla danego materiału.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na etapy: projektowanie, modelowanie, ewentualnie realizacja i ekspozycja;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) tworzy prace przestrzenne i płaskie: monochromatyczne i wielobarwne;

5) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe oraz stosuje odpowiednią technikę do jego realizacji;

6) dokumentuje i profesjonalnie prezentuje własne dokonania twórcze;

7) wykonuje dokumentację powykonawczą oraz archiwizuje swoją pracę, wykorzystując tradycyjne i nowe technologie.

Uczeń:

1) wykonuje prace inspirowane naturą;

2) podejmuje ćwiczenia z wyobraźni:

3) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: mieszanie technik, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

5) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego witrażu;

6) krytycznie ocenia pracę oraz dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI RENOWACYJNE

Specjalizacja: RENOWACJA ELEMENTÓW ARCHITEKTURY

Renowacja elementów architektury to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki renowacyjne. Kształcenie umiejętności warsztatowych w tym zakresie jest istotne dla zachowania dziedzictwa kulturowego i przyjmowania za nie odpowiedzialności. Uczeń, w procesie nauczania, zdobywa kwalifikacje jako specjalista z ogólnoplastycznym wykształceniem. Absolwent wykazuje się wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do wykonywania zadań z zakresu renowacji elementów architektury (samodzielnie i w zespole). Po zakończeniu edukacji uczeń jest zdolny do podjęcia pracy zawodowej oraz do kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) charakteryzuje podstawowe techniki, materiały i narzędzia z zakresu renowacji elementów architektury;

2) rozpoznaje podstawowe style historyczne w architekturze;

3) posługuje się słownictwem związanym z technikami i technologią renowacji architektury.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, planuje i przeprowadza proces renowacji zgodnie z etyką zawodową, indywidualnie i w zespole;

2) świadomie wykorzystuje techniki, materiały i narzędzia;

3) dokonuje oceny wartości technicznej elementu architektury.

Uczeń:

1) dokonuje analizy działania i wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu podstawowych problemów w procesie renowacji;

2) jest świadomy wartości substancji zabytkowej i jej ochrony.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) identyfikuje podstawowe style historyczne w architekturze;

2) rozróżnia detale i elementy architektoniczne;

3) zna podstawowe zagadnienia z teorii konserwacji, z uwzględnieniem zasad etycznych;

4) rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe materiały stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz materiały konserwatorskie i restauratorskie;

5) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe narzędzia i urządzenia stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz w pracach restauratorskich;

6) opisuje normy i standardy obowiązujące w dokumentacji konserwatorskiej;

7) rozróżnia techniki i technologie stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz w pracach restauratorskich;

8) rozróżnia typy i przyczyny zniszczeń w zabytkowej architekturze.

Uczeń:

1) poprawnie posługuje się słownictwem związanym z głównymi technikami kamieniarskimi, sztukatorskimi i restauracyjnymi;

2) wykorzystuje zdobytą wiedzę do opisywania, analizowania, klasyfikowania, datowania obiektów, a także do opisywania problemów konserwatorskich;

3) stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie, zgodnie ze zdiagnozowanymi w obiekcie problemami konserwatorskimi;

4) dobiera właściwe technologie, materiały i techniki ich obróbki do wykonania renowacji elementów architektury, przewidując skutek ich zastosowania;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami stosowanymi podczas realizacji pracy;

6) poprawnie posługuje się dokumentacją techniczną i konserwatorską oraz potrafi ją analizować;

7) dokumentuje swoje dokonania i potrafi je zaprezentować.

Uczeń:

1) pozyskuje, selekcjonuje i poddaje krytycznej ocenie informacje z zakresu konserwacji oraz potrafi je wykorzystać w praktyce restauratorskiej;

2) wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu podstawowych problemów zawodowych;

3) analizuje przebieg pracy i weryfikuje ewentualne zmiany, uzasadniając swoje decyzje;

4) promuje w środowisku, przez własne działania, właściwe wzorce postępowania w zakresie ochrony i renowacji zabytków, przestrzega zasad etyki konserwatorskiej. Specjalizacja: RENOWACJA MEBLI I WYROBÓW SNYCERSKICH Renowacja mebli i wyrobów snycerskich to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki renowacyjne. Kształcenie unikatowych umiejętności warsztatowych w tej specjalności jest istotne dla zachowania dziedzictwa kulturowego i przyjmowania za nie odpowiedzialności. Celem nauczania jest przygotowanie wykwalifikowanych specjalistów z ogólnoplastycznym wykształceniem i uwrażliwieniem na etykę zawodową. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały, techniki i narzędzia z zakresu renowacji mebli i wyrobów snycerskich;

2) rozpoznaje podstawowe style historyczne w meblarstwie i snycerstwie;

3) posługuje się słownictwem związanym z technikami i technologią.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy;

2) planuje i przeprowadza proces renowacji zgodnie z etyką zawodową;

3) świadomie wykorzystuje techniki, materiały i narzędzia;

4) dokonuje oceny wartości artystycznej wyrobów meblarskich i snycerskich.

Uczeń:

1) dokonuje analizy problemu renowacyjnego i wykazuje się kreatywnością w jego rozwiązywaniu;

2) jest świadomy wartości substancji zabytkowej i jej ochrony.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe style historyczne w meblarstwie i przypisuje wyrób snycerski do właściwej epoki;

2) rozróżnia elementy różnorodnych mebli;

3) zna podstawowe zagadnienia teorii konserwacji mebli i wyrobów snycerskich;

4) rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe materiały stosowane w meblarstwie oraz materiały konserwatorskie i restauratorskie;

5) rozróżnia podstawowe narzędzia i urządzenia stosowane w meblarstwie, snycerstwie i w pracach restauratorskich;

6) poznaje normy i standardy obowiązujące w dokumentacji konserwatorskiej;

7) rozróżnia techniki i technologie stosowane w meblarstwie, snycerstwie i w pracach restauratorskich;

8) rozróżnia rodzaje zniszczeń i diagnozuje ich przyczyny w meblach i wyrobach snycerskich;

9) rozpoznaje podstawowe zagrożenia związane z zawodem.

Uczeń:

1) poprawnie posługuje się słownictwem związanym z meblarstwem, snycerstwem i renowacją;

2) wykorzystuje zdobytą wiedzę do opisywania, analizowania, klasyfikowania, datowania obiektów, a także do opisywania problemów konserwatorskich;

3) stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie, zgodnie ze zdiagnozowanymi w obiekcie problemami konserwatorskimi;

4) dobiera właściwe technologie i materiały do odpowiedniego rodzaju renowacji mebli i wyrobów snycerskich; stosuje właściwe techniki obróbki, przewidując skutek ich zastosowania;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami stosowanymi podczas pracy;

6) poprawnie analizuje, sporządza i odpowiednio posługuje się dokumentacją techniczną oraz konserwatorską;

7) dokumentuje wyniki swojej pracy i odpowiednio je prezentuje;

8) przestrzega zasad etyki konserwatorskiej.

Uczeń:

1) pozyskuje, selekcjonuje i poddaje krytycznej ocenie informacje z zakresu konserwacji oraz potrafi je wykorzystać w praktyce restauratorskiej;

2) wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu nietypowych problemów zawodowych;

3) analizuje przebieg pracy i weryfikuje ewentualne zmiany, uzasadniając swoje decyzje;

4) promuje w środowisku, przez własne działania, właściwe wzorce postępowania w zakresie ochrony i renowacji zabytków.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI SCENOGRAFICZNE

Specjalizacja: CHARAKTERYZACJA I WIZAŻ

Charakteryzacja i wizaż to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki scenograficzne, występująca wcześniej pod nazwą: Charakteryzacja i stylizacja. Uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu charakteryzacji z makijażem oraz perukarstwa i fryzjerstwa. Kształcenie w tej dyscyplinie przygotowuje ucznia do podjęcia pracy przede wszystkim w teatrze, operze, telewizji oraz instytucjach przygotowujących do występów scenicznych. Absolwent może także podjąć dalszą edukację na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń rozróżnia i charakteryzuje podstawowe materiały oraz narzędzia, techniki i technologie charakteryzatorskie. W sposób właściwy wykorzystuje je we własnych projektach.

Uczeń:

1) wykonuje pełną charakteryzację, organizuje warsztat pracy i planuje proces realizacji;

2) łączy i wykorzystuje różne techniki i materiały;

3) dobiera odpowiednie środki do koncepcji charakteryzacji.

Uczeń:

1) tworzy i czyta projekt realizacyjny oraz umiejętnie dobiera środki wyrazu artystycznego właściwe do jego realizacji;

2) wykazuje kreatywność w rozwiązywaniu problemów zawodowych.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia, identyfikuje i charakteryzuje rodzaje makijażu, fryzur i kanonów estetyki: antyku, średniowiecza, renesansu, baroku, rokoka, klasycyzmu, romantyzmu, XIX i XX wieku; charakteryzuje makijaże typowe dla wybranych grup etnicznych (np.: makijaż gejszy, makijaż hinduski oraz wybrane teatralne charakteryzacje historyczne, np. commedia dell'arte);

2) wyszukuje, rozpoznaje i charakteryzuje najnowsze trendy w makijażu;

3) objaśnia rolę kolorystyki w charakteryzacji i makijażu oraz we fryzurze i w zaroście;

4) identyfikuje podstawowe techniki, technologie i środki charakteryzatorskie, rozróżnia materiały i narzędzia, zna ich zastosowanie i przeznaczenie.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się narzędziami i środkami charakteryzatorskimi, w tym podstawowymi narzędziami perukarskimi i fryzjerskimi;

2) wykonuje pełną charakteryzację z fryzurą, również z użyciem peruk i elementów perukarskich, typu zarosty, tresy, rzęsy według projektu własnego lub zleconego do realizacji;

3) wykonuje makijaże historyczne i współczesne;

4) dobiera i wykonuje makijaże estradowe, np. na pokaz mody;

5) dobiera i wykonuje makijaż poprawiający niedoskonałości proporcji twarzy;

6) konsekwentnie stosuje kolorystykę w charakteryzacji, makijażu, we fryzurze i w zaroście;

7) podczas realizacji projektu dobiera właściwe techniki i środki charakteryzatorskie, uwzględniając końcowy efekt, miejsce realizacji i przeznaczanie;

8) planuje swoją pracę, dzieląc ją na etapy projektu i realizacji;

9) efektywnie współpracuje z zespołem;

10) dokumentuje swoje osiągnięcia i potrafi je prezentować.

Uczeń:

1) tworzy charakteryzacje na podstawie scenariusza;

2) dostosowuje i wykorzystuje środki charakteryzatorskie do realizacji postaci, uwzględniając jej cechy np. charakter, pozycje społeczną, ekonomiczną, wykonywany zawód, stan zdrowia, stan emocjonalny, czas i miejsce;

3) kreuje wizerunek makijażem, akcentując osobowość postaci w zależności od okoliczności, np. makijaż ślubny;

4) świadomie wykorzystuje i interpretuje wiedzę historyczną we współczesnych realizacjach, takich jak: stylizacja makijażu i fryzury;

5) znajduje inspiracje w różnych dziedzinach sztuki i twórczo je wykorzystuje.

Specjalizacja: MODELATORSTWO I DEKORATORSTWO

Modelatorstwo i dekoratorstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki scenograficzne. W trakcie nauki uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności z podstaw technik scenograficznych i dekoratorstwa. Uczeń, przez działania warsztatowe i twórcze, rozwija przede wszystkim wyobraźnię przestrzenną, umiejętności manualne i wrażliwość na formę przestrzenną. Dzięki zdobytym umiejętnościom potrafi zbudować elementy scenografii i dekoracji. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe techniki, technologie, materiały oraz formy modelatorskie i dekoratorskie stosowane w teatrze, filmie, telewizji, reklamie i sztuce;

2) określa środki wyrazu artystycznego, charakterystyczne dla scenografii, w tym dla modelatorstwa i dekoratorstwa.

Uczeń:

1) wykonuje elementy scenografii w zakresie modelatorstwa i dekoracji;

2) sprawnie posługuje się podstawowymi technikami modelatorskimi i dekoratorskimi;

3) stosuje sposoby i zasady modelowania, dekorowania, łączenia oraz plastycznego wykończenia.

Uczeń:

1) wykonuje i kreuje podstawowe elementy modelatorskie i dekoratorskie scenografii;

2) umiejętnie dobiera środki wyrazu artystycznego charakterystyczne dla tej dziedziny;

3) jest kreatywny w rozwiązywaniu problemów i zagadnień związanych z przedmiotem.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu technik i technologii w modelatorstwie i dekoratorstwie (np.: modelowanie, kopia, imitacja, atrapa, makieta, rekwizyt, konstrukcja, barwa, światło, ruch, skala, odległość i perspektywa, przestrzeń sceniczna);

2) rozróżnia i charakteryzuje techniki i technologie potrzebne do wykonywania zadań;

3) rozróżnia i charakteryzuje style i kierunki historyczne w dekoratorstwie oraz najistotniejsze zjawiska w historii technik scenograficznych;

4) rozróżnia i charakteryzuje materiały i tworzywa stosowane w modelatorstwie i dekoratorstwie;

5) rozróżnia przybory i narzędzia; określa ich zastosowanie (np.: wiercenie, cięcie, szlif).

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, dobierając właściwe narzędzia, materiały i technologie, oraz środki ochrony osobistej:

2) planuje swoją pracę, dzieląc ją na etapy: projekt, realizacja, prezentacja;

3) wykonuje prace modelatorskie w oparciu o własne i zlecone projekty;

4) tworzy elementy scenografii i dekoracji, np. rekwizyty, modele, atrapy, makiety, obiekty;

5) dokumentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym;

6) dokonuje archiwizacji ikonograficznej i merytorycznej realizowanych projektów.

Uczeń:

1) samodzielnie analizuje i rozwiązuje zagadnienia związane z realizacją projektu scenograficznego;

2) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

3) łączy działania modelatorskie i dekoratorskie z innymi dyscyplinami twórczymi, np. z rysunkiem i malarstwem, rzeźbą;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: korzystanie w modelatorstwie z multimediów oraz doświadczeń innych dyscyplin i dziedzin. Specjalizacja: STYLIZACJA KOSTIUMU I KREACJA WIZERUNKU

Stylizacja kostiumu i kreacja wizerunku to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki scenograficzne. Uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu projektowania i wykonania kostiumu scenicznego oraz kreacji wizerunku. Po zakończeniu edukacji jest przygotowany do podjęcia pracy w teatrze, operze, telewizji oraz instytucjach przygotowujących do występów scenicznych. Absolwent może także podjąć dalszą edukację na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń zdobywa wiedzę na temat kostiumów scenicznych - dawnych i współczesnych.

Uczeń:

1) wykonuje pełną stylizację postaci z gotowych elementów kostiumu i dodatków;

2) organizuje i planuje proces realizacji.

Uczeń:

1) czyta i tworzy projekt;

2) umiejętnie dobiera środki wyrazu artystycznego odpowiednie do jego realizacji;

3) wykazuje kreatywność w rozwiązywaniu problemów zawodowych.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i charakteryzuje kanony estetyki w antyku, średniowieczu, renesansie, baroku, rokoko, klasycyzmie, romantyzmie, XIX i XX wieku, rozróżnia i identyfikuje ubiory charakterystyczne dla poszczególnych okresów;

2) wyszukuje, rozpoznaje i charakteryzuje najnowsze trendy w modzie;

3) potrafi określić proporcje sylwetki człowieka;

4) rozróżnia i identyfikuje środki wyrazu artystycznego, niezbędne w projektowaniu i tworzeniu kostiumów;

5) określa znaczenie koloru, fasonu, dodatków dla tworzenia wizerunku.

Uczeń:

1) realizuje projekt, świadomie posługując się środkami wyrazu artystycznego, stosuje zasadę spójności formy i treści;

2) stylizuje postać, uwzględniając jej najważniejsze cechy charakteru, pozycji społecznej, ekonomicznej, wykonywanego zawodu, wieku, dla potrzeb teatru, filmu, reklamy (w tym kampanii wyborczej, społecznej, edukacyjnej), z uwzględnieniem czasu i miejsca akcji;

3) dobiera kostium, uwzględniając korektę niedoskonałości proporcji sylwetki;

4) dobiera właściwe środki wyrazu artystycznego do realizacji projektu, ustala jego miejsce realizacji i przeznaczanie oraz przewiduje efekt końcowy;

5) konsekwentnie stosuje kolorystykę w stylizacji postaci;

6) planuje swoją pracę, dzieląc ją na etapy projektu i realizacji;

7) efektywnie współpracuje z zespołem realizacyjnym;

8) dokonuje archiwizacji ikonograficznej i merytorycznej realizowanych projektów.

Uczeń:

1) tworzy projekt postaci na podstawie scenariusza;

2) kreuje wizerunek dla prywatnych celów, akcentując osobowość postaci stosownie do konkretnej okoliczności, np. stylizacja ślubna;

3) świadomie wykorzystuje i interpretuje wiedzę historyczną we współczesnych realizacjach, stylizacja ubioru, makijażu i fryzury;

4) eksperymentuje z materiałami, kolorem, teksturą i formą;

5) inspiruje się różnymi dziedzinami sztuki i twórczo je wykorzystuje.

WARUNKI REALIZACJI PODSTAWY PROGRAMOWEJ KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE PLASTYK

Zaleca się, aby szkoła posiadała sale lekcyjne o odpowiedniej powierzchni niezbędne do prowadzenia zajęć i gwarantujące komfort pracy nauczyciela i uczniów (ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedniego oświetlenia i prawidłowej wentylacji).

Szkoła powinna zapewniać narzędzia oraz akcesoria umożliwiające realizację podstaw programowych we wszystkich prowadzonych specjalnościach i specjalizacjach z uwzględnieniem poszczególnych etapów kształcenia.

Wśród sal lekcyjnych powinny znajdować się pracownie do prowadzenia zajęć specjalizacyjnych wyposażone w odpowiedni sprzęt, a także pomieszczenia do innych zajęć wynikających z tygodniowego lub semestralnego rozkładu zajęć.

W szkole powinna znajdować się biblioteka zawierająca materiały niezbędne do realizacji podstawy programowej i programów nauczania (książki, nagrania i prasa specjalistyczna).

Minimalna liczba godzin zajęć artystycznych realizowanych w liceum sztuk plastycznych wynosi 65 godzin (w ujęciu tygodniowym w cyklu kształcenia); w policealnej szkole plastycznej wynosi 1110 godzin (w ujęciu semestralnym w cyklu kształcenia).

Załącznik nr 3 - Podstawa programowa kształcenia w zawodzie aktor cyrkowy

EFEKTY KSZTAŁCENIA PO ZAKOŃCZENIU NAUKI W SZKOLE SZTUKI CYRKOWEJ

Uczeń:

1) twórczo realizuje podjęte wyzwania artystyczne;

2) wykazuje wysoką sprawność fizyczną i psychomotoryczną;

3) wierzy w siebie, jest świadomy swoich możliwości, dąży do samorealizacji;

4) zna zasady posługiwania się różnymi rekwizytami i przyborami;

5) przyjmuje odpowiedzialną postawę za zdrowie i bezpieczeństwo własne oraz współpartnerów;

6) jest odporny na stres i przygotowany do pracy w trudnych i zmiennych warunkach;

7) udziela pomocy innym uczniom i odnosi się z szacunkiem do nestorów sztuki cyrkowej.

OBOWIĄZKOWE ZAJĘCIA EDUKACYJNE

AKROBATYKA

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna terminologię z zakresu akrobatyki;

2) rozumie i stosuje zasady bezpiecznego wykonywania ćwiczeń akrobatycznych;

3) wykorzystuje w praktyce typowe oraz nietypowe przyrządy i rekwizyty.

Uczeń:

1) rozwija zdolności kondycyjne i koordynacyjne oraz gibkość;

2) kształtuje pamięć i wyobraźnię ruchową;

3) stopniuje skalę trudności w skokach akrobatycznych;

4) wykonuje elementy akrobatyczne indywidualnie i zespołowo.

Uczeń jest przygotowany do prezentowania umiejętności w zakresie akrobatyki podczas pokazu sztuki cyrkowej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna terminologię stosowaną w akrobatyce;

2) potrafi ocenić swoje możliwości, uwzględniając warunki i przestrzeń, w jakiej działa;

3) świadomie korzysta z przyrządów i rekwizytów;

4) stosuje zasady bezpiecznego wykonywania ćwiczeń akrobatycznych.

Uczeń:

1) posiada wysoki poziom zdolności motorycznych;

2) dobiera ćwiczenia kształtujące i doskonalące określone zdolności psychomotoryczne;

3) łączy pojedyncze elementy w układy skoków akrobatycznych;

4) posiada lekkość i sprężystość mchów oraz wysoką sprawność psychofizyczną;

5) tworzy układy akrobatyczne solowe i zespołowe, stosując ćwiczenia: dynamiczne, statyczne, siłowe i gibkościowe;

6) wzbogaca ewolucje akrobatyczne elementami innych technik cyrkowych.

Uczeń:

1) łączy pojedyncze elementy w układy ćwiczeń z jednoczesnym wykorzystaniem innych technik cyrkowych;

2) wykonuje pokazy ekwilibrystyczne solowe i zespołowe.

EKWILIBRYSTYKA

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

1) przyswaja wiedzę i rozumie zasady bezpiecznego korzystania z przyrządów i rekwizytów ekwilibrystycznych;

2) zna zasady samoasekuracji i asekuracji;

3) zdobywa wiedzę na temat zasad stosowania różnych technik.

Uczeń rozwija i doskonali: rytmizację mchu, równowagę, czas reakcji, orientację ruchowo-przestrzenną, zdolność łączenia mchu, zdolność różnicowania mchu, zdolność dostosowywania mchu.

Uczeń:

1) potrafi łączyć poznane ćwiczenia z różnych technik cyrkowych w układy ekwilibrystyczne;

2) rozwija samodzielność, systematyczność i odpowiedzialność za siebie i partnerów;

3) nabywa umiejętności pracy indywidualnej i zespołowej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) stosuje prawidłową terminologię z zakresu ćwiczeń, przyrządów, przyborów i rekwizytów ekwilibrystycznych;

2) przestrzega zasad samoasekuracji i asekuracji;

3) analizuje poszczególne fazy ruchu w ćwiczeniach ekwilibrystycznych;

4) dobiera właściwą technikę ćwiczeń do poszczególnych przyrządów, przyborów i rekwizytów.

Uczeń:

1) realizuje ćwiczenia rozwijające i doskonalące koordynację ruchową;

2) wykonuje ćwiczenia gimnastyczne przy jednoczesnym utrzymywaniu równowagi na różnych przyrządach i rekwizytach;

3) stosuje zasady dokładności i precyzji ruchu.

Uczeń:

1) łączy pojedyncze elementy w układy ćwiczeń z jednoczesnym wykorzystaniem innych technik cyrkowych;

2) wykonuje pokazy ekwilibrystyczne solowe i zespołowe.

ELEMENTY GRY AKTORSKIEJ

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń zna i rozumie podstawowe zasady ekspresji aktorskiej i formy wyrazu artystycznego.

Uczeń zdobywa umiejętności zaprezentowania siebie, potrafi je wykorzystać w praktyce, również we współpracy w zespole.

Uczeń potrafi stworzyć i przekazać wybrane treści w działaniach scenicznych, kreować różne postacie i zróżnicowane stany emocjonalne.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna elementy i podstawowe techniki gry aktorskiej;

2) buduje wiarygodną postać sceniczną;

3) kontroluje stany emocjonalne;

4) aktywnie współdziała w zespole;

5) umiejętnie posługuje się skoordynowanym ruchem i gestem;

6) zachowuje wewnętrzny rytm i harmonię ruchu w działaniach scenicznych;

7) swobodnie posługuje się różnymi środkami wyrazu aktorskiego, jak: mimika, słowo, ruch czy gest.

Uczeń:

1) samodzielnie tworzy krótkie etiudy aktorskie;

2) wykorzystuje techniki aktorskie do wywołania zamierzonych reakcji publiczności;

3) analizuje swoje działania z perspektywy widza;

4) wchodzi w interakcję z widzem.

Uczeń:

1) wykonuje działania sceniczne w sposób kreatywny;

2) jest otwarty na partnera - aktora i na przestrzeń sceniczną;

3) tworzy postać sceniczną zróżnicowaną pod względem emocjonalnym.

GIMNASTYKA

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje terminologię stosowaną w gimnastyce;

2) zna i rozumie podstawowe zasady anatomii i biomechaniki ciała, potrzebne do wykonywania ćwiczeń gimnastycznych;

3) zna możliwości gimnastyczne własnego organizmu.

Uczeń:

1) kształtuje świadomość przestrzeni i kierunku ruchu;

2) rozwija siłę, szybkość, wytrzymałość fizyczną, koordynację, gibkość, odporność psychiczną i pamięć ruchową.

Uczeń poznaje techniczne i praktyczne właściwości przyrządów i rekwizytów gimnastycznych.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna terminologię stosowaną w gimnastyce;

2) ocenia prawidłową postawę i ogólną sprawność psychofizyczną;

3) stosuje usystematyzowane ćwiczenia gimnastyczne;

4) przygotowuje organizm do wysiłku fizycznego, dobierając właściwe ćwiczenia.

Uczeń:

1) posiada wysoki poziom zdolności motorycznych (kondycję, koordynację, gibkość);

2) kontroluje wyczucie kierunku ruchu i położenia ciała w przestrzeni;

3) poprawnie wymienia i wykonuje następujące po sobie fazy ćwiczeń gimnastycznych;

4) konstruktywnie radzi sobie ze stresem i poziomem lęku (rozwija siłę woli, odwagę, opanowanie).

Uczeń świadomie i bezpiecznie korzysta z wybranych przyrządów i rekwizytów.

HISTORIA CYRKU

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE