Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku oraz w 2024 roku

Decyzja pozwalająca na eksploatację instalacji w przypadku ograniczenia dostępności wody amoniakalnej stanowi integralną część pozwolenia zintegrowanego wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Decyzję pozwalającą na eksploatację instalacji w przypadku ograniczenia dostępności wody amoniakalnej organ właściwy przekazuje ministrowi właściwemu do spraw energii, ministrowi właściwemu do spraw klimatu oraz właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Warunkiem zastosowania do jednostki wymagań określonych w decyzji pozwalającej na eksploatację instalacji w przypadku ograniczenia dostępności wody amoniakalnej, w tym dotyczących wielkości dopuszczalnej emisji tlenków azotu wprowadzanych do powietrza, jest niezwłoczne poinformowanie przez przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, organu właściwego o zaistnieniu przesłanek określonych w ust. 1 oraz przedłożenie organowi:

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Informacje, oświadczenie i dokument, o których mowa w ust. 11, przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, przekazuje organowi właściwemu każdorazowo po wystąpieniu ograniczeń w dostępności wody amoniakalnej i braku możliwości jej zakupu w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania urządzeń ochronnych ograniczających emisję tlenków azotu do powietrza.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 5, przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, przekazuje także ministrowi właściwemu do spraw energii, ministrowi właściwemu do spraw klimatu oraz właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie informuje organ właściwy oraz organy, o których mowa w ust. 14, o ustaniu okoliczności, o których mowa w ust. 11 pkt 1-4, z powodu których skorzystało z warunków decyzji pozwalającej na eksploatację instalacji w przypadku ograniczenia dostępności wody amoniakalnej i o terminie zakończenia stosowania warunków tej decyzji.

Karze pieniężnej podlega ten, kto:

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1:

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza Prezes URE w drodze decyzji.

Do kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 56 ust. 4 i 6-7a ustawy - Prawo energetyczne.

Karze pieniężnej podlega ten kto:

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, kara wynosi nie więcej niż 300 % miesięcznego wynagrodzenia brutto karanej osoby kierującej działalnością przedsiębiorcy obowiązanego.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, kara wynosi 25 % wysokości należnej składki solidarnościowej, o której mowa w art. 29a ust. 1 pkt 1.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, kara wynosi 50 000 zł.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, kara wynosi 50 000 zł.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 31a, płatne są na rachunek bankowy Funduszu, o którym mowa w art. 29g ust. 1.

Należności pieniężne z tytułu kar, o których mowa w art. 31a, stanowią dochód Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 i są przeznaczone na cele, o których mowa w art. 29m.

Środki wpłacone zgodnie z ust. 1 zarządca rozliczeń przekazuje na rachunek Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 31a, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Prezesa URE o wymierzeniu kary pieniężnej stała się prawomocna.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 31a, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 31a, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty.

Kar pieniężnych, o których mowa w art. 31a, nie wymierza się, jeżeli od stwierdzenia naruszeń ustawy, o których mowa w art. 31a ust. 1, upłynęło 5 lat.

Bieg terminu nałożenia kary pieniężnej zostaje zawieszony od dnia:

Termin nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 31a, biegnie dalej od dnia następującego po dniu, w którym:

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 68 ustawy zmienianej w art. 33 w brzmieniu dotychczasowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 68 ustawy zmienianej w art. 33 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą i mogą być zmieniane na podstawie art. 68 ustawy zmienianej w art. 33 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 oraz art. 26 ust. 24 ustawy zmienianej w art. 36 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 oraz art. 26 ust. 24 ustawy zmienianej w art. 36, jednak nie dłużej niż przez 2 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być zmieniane.

Do postępowań w sprawie wypłaty dodatku dla gospodarstw domowych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 36 stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W przypadku gdy wójt, burmistrz albo prezydent miasta odmówił przyznania dodatku dla gospodarstw domowych, zgodnie z art. 24 ust. 26 ustawy zmienianej w art. 36, w sytuacji, o której mowa w art. 24 ust. 5a i 25b tej ustawy, wnioskodawca może złożyć ponownie wniosek o wypłatę tego dodatku.

Maksymalny łączny limit wydatków z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 na wypłatę rekompensat za 2023 r. wynosi 15 455 982 453 zł.

Maksymalny limit wydatków z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 na wypłatę rekompensat za 2023 r. wynosi:

Minister właściwy do spraw energii monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1 albo 2a. W przypadku gdy wykorzystanie środków wyniesie więcej niż 80 % środków, o których mowa w ust. 1 albo 2a, minister właściwy do spraw energii informuje o tym fakcie ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz Prezesa Rady Ministrów.

W przypadku gdy wykorzystanie środków wyniesie więcej niż 95 % środków, o których mowa w ust. 1 albo 2a, wysokość wypłacanych rekompensat podlega proporcjonalnemu obniżeniu tak, aby łączna wysokość wypłacanych rekompensat była równa maksymalnemu limitowi środków finansowych przeznaczanych na ich wypłatę.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, od dnia w którym wykorzystanie środków wyniesie 95 % zarządca rozliczeń wstrzymuje zatwierdzanie wniosków złożonych po tym dniu i wypłaty rekompensat wynikających z tych wniosków. Po rozpatrzeniu wszystkich wniosków o wypłatę rekompensat złożonych od dnia stwierdzenia wykorzystania środków w wysokości 95 % odpowiednio do dnia 25 stycznia 2024 r. - w przypadku rekompensat za 2023 r. oraz do dnia 25 stycznia 2025 r. - w przypadku rekompensat za 2024 r., zarządca rozliczeń dokonuje proporcjonalnego obniżenia każdej kwoty z każdego złożonego wniosku o rekompensatę, która nie została wypłacona po dniu, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, a następnie dokonuje wypłat tych rekompensat w obniżonej wysokości.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki wynikających z niniejszej ustawy wynosi w:

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa w ust. 3.

W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie więcej niż 65 % limitu wydatków przewidzianych na dany rok, dysponent środków obniża wielkość środków przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę między wielkością tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.

W przypadku gdy wielkość wydatków w poszczególnych miesiącach jest zgodna z planem finansowym, przepisu ust. 3 nie stosuje się.

Bank Gospodarstwa Krajowego w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy opracowuje projekt zmiany planu finansowego Funduszu i przedstawia go do:

Prezes Rady Ministrów zatwierdza zmianę planu finansowego w terminie 14 dni od dnia przedstawienia projektu tej zmiany.