LegalizeUmowa ustanawiająca stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, sporządzona w Tegucigalpie dnia 29 czerwca 2012 r
Każda Strona zapewnia, aby jej właściwy organ dochodzeniowy zakończył tego rodzaju dochodzenie w terminie dwunastu miesięcy od jego wszczęcia.
Artykuł 113 Dowody szkody i związku przyczynowego
W trakcie dochodzenia właściwy organ dochodzeniowy ocenia wszystkie istotne obiektywne i wymierne czynniki wywierające wpływ na sytuację przemysłu krajowego, w szczególności tempo i wielkość wzrostu przywozu towaru objętego postępowaniem w ujęciu bezwzględnym i w stosunku do produkcji krajowej, udział w rynku krajowym przejęty przez zwiększony przywóz, a także zmiany w poziomie sprzedaży, produkcji, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysków i strat oraz zatrudnienia.
Nie dokonuje się ustalenia, czy wzrost przywozu spowodował sytuacje opisane w art. 104 lub 109 lub grozi ich spowodowaniem, o ile w dochodzeniu nie wykazano na podstawie obiektywnych dowodów istnienia wyraźnego związku przyczynowego pomiędzy wzrostem przywozu towaru objętego postępowaniem a sytuacjami opisanymi w art. 104 lub 109. Jeśli sytuacje opisane w art. 104 lub 109 są jednocześnie powodowane przez czynniki inne niż wzrost przywozu, wówczas nie uznaje się, że dana szkoda lub znaczne pogorszenie sytuacji gospodarczej jest skutkiem wzrostu przywozu.
Artykuł 114 Wysłuchania
W toku każdego postępowania właściwy organ dochodzeniowy:
przeprowadza publiczne wysłuchanie, zawiadomiwszy o nim z rozsądnym wyprzedzeniem, aby umożliwić przedstawicielom wszystkich zainteresowanych stron i wszelkich reprezentatywnych stowarzyszeń konsumentów stawienie się osobiste lub przez pełnomocnika w celu przedstawienia dowodów i opinii na temat poważnej szkody lub zagrożenia nią oraz właściwych środków zaradczych; lub
stwarza wszystkim zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia ustnych wyjaśnień w przypadku, gdy złożyły one pisemny wniosek w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu, wykazując, że wynik postępowania rzeczywiście może wpłynąć na ich sytuację oraz że istnieją szczególne powody dla ich wysłuchania.
Artykuł 115 Informacje poufne
Wszelkie informacje z natury poufne lub udzielone na zasadzie poufności są, w przypadku wyjaśnienia powodów, traktowane jako takie przez właściwy organ dochodzeniowy. Takich informacji nie ujawnia się bez zgody Strony, która tę informacje przedstawiła. Strony udzielające informacji poufnych mogą być proszone o dostarczenie ich niepoufnego streszczenia, lub w przypadku gdy strony te stwierdzą, że taka informacja nie może być streszczona, o podanie powodów, dla których nie można przedstawić streszczenia. Jednakże jeśli właściwy organ dochodzeniowy uzna, że wniosek o zachowanie poufności jest nieuzasadniony, i jeżeli dana strona bądź odmawia podania takiej informacji do wiadomości publicznej, bądź nie wyraża zgody na jej ujawnienie w formie ogólnej lub streszczonej, organ ten może nie uwzględnić takiej informacji, chyba że w sposób satysfakcjonujący zostanie wykazane z odpowiednich źródeł, że taka informacja jest prawidłowa.
Artykuł 116 Powiadomienia i publikacja
W przypadku gdy dana Strona przyjmuje stanowisko, że występuje jeden z przypadków określonych w art. 104 lub 109, Strona ta niezwłocznie przekazuje sprawę do rozpatrzenia Komitetowi Stowarzyszenia. Komitet Stowarzyszenia może przedstawić wszelkie zalecenia niezbędne dla rozwiązania zaistniałych problemów. Jeżeli Komitet Stowarzyszenia nie przedstawił żadnych zaleceń w celu rozwiązania zaistniałych problemów lub jeśli nie znaleziono innego satysfakcjonującego rozwiązania w terminie trzydziestu dni od przedłożenia sprawy Komitetowi Stowarzyszenia, Strona dokonująca przywozu może przyjąć odpowiednie środki w celu rozwiązania problemu, zgodnie z niniejszą podsekcją.
Właściwy organ dochodzeniowy przedstawia Stronie dokonującej wywozu wszelkie istotne informacje, w tym dowody szkody lub poważnego pogorszenia sytuacji gospodarczej w wyniku wzrostu przywozu, dokładny opis produktu, którego sprawa dotyczy, oraz proponowane środki wraz z proponowaną datą ich wprowadzenia i spodziewanym okresem ich obowiązywania.
Właściwy organ dochodzeniowy publikuje również w dzienniku urzędowym danej Strony własne ustalenia i uzasadnione wnioski na temat wszelkich istotnych kwestii merytorycznych i prawnych, w tym opis przywożonego towaru oraz sytuacji, która doprowadziła do wprowadzenia środków zgodnie z art. 104 lub 109, a także związku przyczynowego pomiędzy wzrostem przywozu a daną sytuacją oraz formy, stawki i okresu trwania środków,
Właściwy organ dochodzeniowy nie ujawnia żadnych informacji przedstawionych na podstawie ewentualnie poczynionego w toku postępowania zobowiązania dotyczącego informacji poufnych.
Rozdział 3. Ułatwienia celne i handlowe
Artykuł 117 Cele
Strony uznają znaczenie ułatwień celnych i handlowych w zmieniających się globalnych warunkach handlu. Strony uzgadniają, że wzmocnią współpracę w tym obszarze, aby odpowiednie przepisy prawne i procedury oraz zdolności administracyjne odpowiednich organów administracyjnych spełniały cele skutecznej kontroli i promowania ułatwień w handlu, a także aby promowały rozwój i integrację regionalną republik Strony AS.
Strony uznają, że uzasadnione cele porządku publicznego, w tym odnoszące się do bezpieczeństwa i zapobiegania nadużyciom, nie mogą być w żaden sposób zagrożone.
Artykuł 118 Procedury celne i związane z handlem
Strony uzgadniają, że ich odpowiednie przepisy, postanowienia i procedury celne będą opierać się na:
międzynarodowych instrumentach i normach stosowanych w dziedzinie ceł, w tym na Ramach standardów WCO na rzecz zabezpieczenia i uproszczenia handlu globalnego oraz na Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów;
ochronie i ułatwianiu legalnego handlu zgodnego z prawem poprzez skuteczne egzekwowanie i przestrzeganie wymogów ustanowionych w przepisach prawa celnego;
prawodawstwie unikającym zbędnych lub dyskryminujących obciążeń, zabezpieczającym przeciwko oszustwom celnym i prowadzącym do dalszego ułatwiania osiągania wysokiego poziomu zgodności;
stosowaniu nowoczesnych technik celnych, obejmujących ocenę ryzyka, uproszczone procedury wprowadzania i zwalniania towarów, kontrole następujące po zwolnieniu towarów i metody kontroli przedsiębiorstw;
systemie wiążących interpretacji w sprawach celnych, zwłaszcza w zakresie klasyfikacji taryfowej oraz reguł pochodzenia, przy zachowaniu zgodności z zasadami określonymi w prawodawstwie Stron;
stopniowym rozwoju systemów, łącznie z systemami opartymi na technologii informacyjnej, w celu ułatwiania elektronicznej wymiany danych w ramach służb celnych oraz z innymi powiązanymi instytucjami publicznymi;
zasadach gwarantujących, że wszelkie kary nałożone w przypadku drobnych naruszeń przepisów celnych lub wymogów proceduralnych będą proporcjonalne i niedyskryminujące oraz że ich stosowanie nie będzie przyczyną nieuzasadnionych opóźnień;
opłatach i należnościach, które są uzasadnione, a ich wysokość nie przekracza kosztu usługi wyświadczonej w związku z daną transakcją oraz nie jest obliczana ad valorem.Nie nakłada się opłat ani należności w przypadku usług konsularnych; oraz
zniesieniu wszystkich wymogów obowiązkowego przeprowadzania inspekcji przedwysyłkowych, zgodnie z ich definicją w Porozumieniu WTO w sprawie inspekcji przedwysyłkowej, oraz wszelkich innych inspekcji dokonywanych przez przedsiębiorstwa prywatne w miejscu przeznaczenia przed odprawą celną.
Strony uzgadniają, że ich własne przepisy, postanowienia i procedury celne mają w możliwie największym zakresie opierać się na elementach materialnych Międzynarodowej konwencji w sprawie uproszczenia i harmonizacji procedur celnych wraz ze zmianami (zmienionej Konwencji z Kioto) oraz załączników do niej.
W celu usprawnienia metod pracy oraz zapewnienia niedyskryminacji, przejrzystości, efektywności, praworządności i rozliczalności działań, Strony:
podejmują w największym możliwym zakresie działania w celu ograniczenia, uproszczenia i standaryzacji danych i dokumentacji wymaganych przez organy celne i inne powiązane instytucje publiczne;
w miarę możliwości upraszczają wymogi i formalności dotyczące szybkiego zwalniania i odprawy towarów;
zapewniają skuteczne, szybkie, niedyskryminacyjne i łatwo dostępne procedury umożliwiające korzystanie z prawa do odwołania się, zgodnie z prawodawstwem danej Strony, od działań, interpretacji i decyzji administracyjnych organów celnych mających wpływ na przywóz, wywóz i tranzyt towarów. Ewentualne opłaty muszą być współmierne do kosztów procedur odwoławczych; oraz
podejmują działania w celu utrzymania najwyższych standardów uczciwości.
Strony zapewniają, aby przepisy dotyczące pośredników celnych opierały się na przejrzystych i proporcjonalnych zasadach. W przypadku gdy Strona wymaga korzystania z pośredników celnych, osoby prawne mogą korzystać z własnych pośredników celnych posiadających odpowiednią licencję wydaną przez właściwy organ. To postanowienie pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Stron w negocjacjach wielostronnych.
Artykuł 119 Przemieszczenia w ramach tranzytu
Strony zapewniają swobodę tranzytu przez ich terytorium zgodnie z zasadami art. V GATT 1994.
Wszelkie ograniczenia, kontrole lub wymogi muszą być zgodne z uzasadnionym celem porządku publicznego oraz muszą być niedyskryminacyjne, proporcjonalne i stosowane jednolicie.
Bez uszczerbku dla zgodnych z prawem kontroli celnych i nadzoru towaru w tranzycie, każda Strona przyznaje ruchowi tranzytowemu do lub z terytorium każdej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż przyznawane ruchowi tranzytowemu przez jej terytorium.
Zgodnie z zasadami art. V GATT 1994 Strony wprowadzają uregulowania umożliwiające tranzyt towarów bez pobierania jakichkolwiek należności celnych, należności tranzytowych ani innych należności dotyczących tranzytu z wyjątkiem opłat za transport lub opłat współmiernych do kosztów administracyjnych, jakie pociąga za sobą tranzyt, lub do kosztów wyświadczonych usług; zwolnienie z takich opłat jest uzależnione od ustanowienia odpowiedniej gwarancji.
Strony promują i wdrażają regionalne porozumienia w zakresie tranzytu w celu zmniejszenia barier w handlu.
Strony zapewniają współpracę i koordynację pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi organami i agencjami na ich terytorium, tak by ułatwić nich tranzytowy i promować współpracę transgraniczną.
Artykuł 120 Związki ze środowiskiem gospodarczym
Strony zgadzają się:
zapewnić publiczne udostępnianie wszelkich przepisów, procedur oraz informacji o opłatach i należnościach, w miarę możliwości w formie elektronicznej, wraz z niezbędnymi dodatkowymi informacjami.
Strony udostępniają również właściwe komunikaty administracyjne, wraz z wymaganiami i procedurami wjazdowymi dotyczącymi towarów, godzinami pracy i procedurami roboczymi dotyczącymi biur celnych i punktów kontaktowych udzielających informacji;
iż potrzebne są odpowiednio wcześnie podejmowane i systematyczne konsultacje z przedstawicielami zainteresowanych stron na temat projektów ustawodawczych i procedur dotyczących spraw celnych. W tym celu każda ze Stron ustanawia odpowiednie i regularne mechanizmy konsultacji;
iż zapewniony zostanie rozsądny przedział czasu między publikacją nowych lub zmienionych przepisów i procedur oraz informacji o należnościach i opłatach a ich wejściem w życie ();
wspierać współpracę ze środowiskiem biznesu poprzez stosowanie niearbitralnych i publicznie dostępnych procedur, takich jak protokoły ustaleń, opartych na protokołach rozpowszechnianych przez Radę Współpracy Celnej; oraz
zapewnić, że ich odpowiednie wymogi oraz procedury celne pozostają zgodne z potrzebami podmiotów handlowych i z najlepszymi praktykami oraz że nie ograniczają wymiany handlowej w stopniu większym, niż to jest konieczne.
Artykuł 121 Ustalanie wartości celnej
Zasady ustalania wartości celnej dla wzajemnej wymiany handlowej między Stronami reguluje Porozumienie WTO w sprawie stosowania art. VII GATT 1994 (zwane dalej „porozumieniem w sprawie ustalania wartości celnej”).
Artykuł 122 Zarządzanie ryzykiem
Każda ze Stron stosuje systemy zarządzania ryzykiem umożliwiające jej organom celnym skoncentrowanie działań kontrolnych na towarach wysokiego ryzyka i ułatwiające odprawę oraz przepływ towarów niskiego ryzyka,
Artykuł 123 Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia
Strony ustanawiają niniejszym Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia, zgodnie z art. 348 i załącznikiem XXI (Podkomitety).
Funkcje Podkomitetu obejmują:
monitorowanie realizacji postanowień niniejszego rozdziału i załącznika II do niniejszej Umowy (dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej) oraz zarządzanie nimi;
stworzenie forum konsultacji i dyskusji na wszystkie tematy dotyczące ceł, w szczególności w zakresie procedur celnych, ustalania wartości celnej, systemów taryfowych, nomenklatury celnej, współpracy celnej oraz wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych;
stworzenie forum konsultacji i dyskusji na tematy dotyczące reguł pochodzenia i współpracy administracyjnej;
wzmacnianie współpracy w zakresie opracowywania, stosowania i egzekwowania procedur celnych, wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, reguł pochodzenia oraz współpracy administracyjnej;
rozpatrywanie wniosków o zmiany reguł pochodzenia i przedkładanie Komitetowi Stowarzyszenia wyników analiz i zaleceń;
wykonywanie zadań i funkcji określonych w załączniku II do niniejszej Umowy (dotyczącym definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej);
wzmacnianie współpracy w zakresie rozwoju potencjału i pomocy technicznej; oraz
wszelkie inne zadania zlecone przez Komitet Stowarzyszenia.
Strony mogą zadecydować o organizowaniu zebrań ad hocpoświęconych współpracy celnej, regułom pochodzenia lub wzajemnej pomocy administracyjnej.
Artykuł 124 Współpraca i pomoc techniczna w zakresie ułatwień celnych i handlowych
Środki pomocy technicznej niezbędne do wdrożenia niniejszego rozdziału ustanowiono w części III tytuł VI (Rozwój gospodarczy i rozwój handlu) art. 53 i 54 niniejszej Umowy.
Rozdział 4. Bariery techniczne w handlu
Artykuł 125 Cele
Celem niniejszego rozdziału jest ułatwianie i rozwijanie handlu towarami poprzez identyfikowanie, zapobieganie powstawaniu oraz usuwanie zbędnych barier w handlu pomiędzy Stronami, które mogą powstać w wyniku opracowania, przyjęcia i stosowania przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności w ramach Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu (zwanego dalej „Porozumieniem TBT”).
Strony zobowiązują się współpracować nad wzmocnieniem integracji regionalnej na terytorium Stron w kwestiach dotyczących barier technicznych w handlu.
Strony zobowiązują się stworzyć i zwiększać potencjał techniczny w kwestiach dotyczących barier technicznych w handlu w celu poprawy dostępu do ich rynków.
Artykuł 126 Postanowienia ogólne
Strony potwierdzają swoje istniejące prawa i wzajemne obowiązki wynikające z Porozumienia TBT, które zostaje niniejszym włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część. Strony uwzględniają w szczególności art. 12 Porozumienia TBT dotyczący specjalnego i zróżnicowanego traktowania.
Artykuł 127 Zakres
Niniejszy rozdział odnosi się do opracowania, przyjęcia i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, określonych w Porozumieniu TBT, i które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami.
Niezależnie od przepisów ust. 1, niniejszy rozdział nie ma zastosowania do środków sanitarnych i fitosanitarnych określonych w załączniku A do Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (zwanego dalej „Porozumieniem SPS”), ani do specyfikacji zakupów opracowanych przez organy rządowe i dotyczących wymogów tych organów w zakresie produkcji lub konsumpcji, które będą regulowane postanowieniami tytułu V (Zamówienia publiczne) części IV niniejszej Umowy.
Artykuł 128 Definicje
Na użytek niniejszego rozdziału zastosowanie mają definicje załącznika I do Porozumienia TBT.
Artykuł 129 Przepisy techniczne
Strony zgadzają się wykorzystać w najlepszy możliwy sposób dobre praktyki regulacyjne, jak wskazano w Porozumieniu TBT. Strony w szczególności wyrażają zgodę na:
wykorzystanie norm międzynarodowych jako podstawy przepisów technicznych, w tym procedur oceny zgodności, z wyjątkiem sytuacji, w których takie normy międzynarodowe byłyby nieskutecznymi lub niewłaściwymi środkami realizacji uzasadnionych celów; natomiast w przypadku, gdy normy międzynarodowe nie zostały wykorzystane jako taka podstawa, podanie, na wniosek drugiej Strony, powodów uznania wymienionych norm za niewłaściwe lub nieskuteczne dla osiągnięcia wytyczonego celu;
promocję rozwoju regionalnych przepisów technicznych i zastąpienie nimi wszelkich istniejących przepisów krajowych w celu ułatwienia handlu ze Stronami i między nimi;
ustanowienie mechanizmów przekazywania zaktualizowanych informacji na temat przepisów technicznych (na przykład poprzez ogólnie dostępną stronę internetową) podmiotom gospodarczym drugiej Strony; oraz
niezwłoczne dostarczenie na wniosek informacji i, w stosownych przypadkach, pisemnych wytycznych w zakresie zgodności z ich przepisami technicznymi drugiej Stronie lub jej podmiotom gospodarczym.
Artykuł 130 Normy
Strony potwierdzają swoje obowiązki na podstawie art. 4.1 Porozumienia TBT dotyczące zagwarantowania przyjęcia i stosowania przez ich jednostki normalizacyjne „Kodeksu właściwego postępowania przy przygotowywaniu, przyjmowaniu i stosowaniu norm” określonego w załączniku 3 do Porozumienia TBT.
Strony zobowiązują się do:
zapewnienia właściwego współdziałania organów regulacyjnych i krajowych, regionalnych lub międzynarodowych jednostek normalizacyjnych;
zapewnienia stosowania zasad określonych w „Decyzji Komitetu dotyczącej zasad opracowywania międzynarodowych norm, przewodników i zaleceń, w związku z artykułami 2, 5 i załącznikiem 3 do Porozumienia”, przyjętej przez Komitet TBT WTO w dniu 1 3 listopada 2000 r.;
zapewnienia, że ich jednostki normalizacyjne będą współpracować tak, by przy opracowywaniu norm na poziomie regionalnym jako podstawę wykorzystywano w miarę możliwości międzynarodowe prace normalizacyjne;
promocji opracowywania norm regionalnych. Po przyjęciu normy regionalnej zastępuje ona w pełni wszystkie istniejące normy krajowe;
wymiany informacji na temat stosowania norm przez Strony w związku z przepisami technicznymi oraz zapewnienia, w miarę możliwości, niewiążącego charakteru norm; oraz
wymiany informacji i wiedzy fachowej na temat prac międzynarodowych, regionalnych i krajowych jednostek normalizacyjnych oraz na temat zakresu, w jakim normy międzynarodowe wykorzystywane są jako podstawa dla ich norm krajowych i regionalnych; a także wymiany ogólnych informacji na temat porozumień o współpracy wykorzystywanych przez Strony w dziedzinie normalizacji.
Artykuł 131 Ocena zgodności i akredytacja
Strony uznają, że istnieje szeroki zakres mechanizmów oceny zgodności ułatwiających przyjęcie produktów na terytorium Stron, w tym:
uznawanie deklaracji zgodności od dostawcy;
wyznaczanie jednostek oceniających zgodność zlokalizowanych na terytorium drugiej Strony;
uznawanie wyników procedur oceny zgodności jednostek zlokalizowanych na terytorium drugiej Strony; oraz
dobrowolne porozumienia między jednostkami oceniającymi zgodność na terytorium każdej ze Stron.
Zgodnie z powyższym Strony zobowiązują się:
zgodnie z art. 5.1.2 Porozumienia TBT wymagać procedur oceny zgodności, które nie są bardziej rygorystyczne, niż jest to konieczne;
zapewnić, by w przypadku autoryzacji przez Stronę kilku jednostek oceniających zgodność zgodnie z jej właściwym prawodawstwem krajowym, środki prawodawcze przyjęte przez taką Stronę nie ograniczały wolności podmiotów w zakresie wyboru miejsca zastosowania właściwych procedur oceny zgodności; oraz
wymieniać informacje na temat polityki akredytacji oraz rozważyć sposoby najlepszego wykorzystania norm międzynarodowych dla akredytacji oraz międzynarodowych porozumień obejmujących jednostki akredytujące Stron, na przykład w ramach mechanizmów Międzynarodowej Współpracy w zakresie Akredytacji Laboratoriów (ILAC) oraz Międzynarodowego Forum Akredytacji (IAF).
Artykuł 132 Specjalne i zróżnicowane traktowanie
Zgodnie z postanowieniami art. 126 niniejszego rozdziału Strony zgadzają się:
zapewnić, by środki prawodawcze nie ograniczały zawierania dobrowolnych porozumień między jednostkami oceniającymi zgodność zlokalizowanymi w republikach Strony AS i jednostkami zlokalizowanymi na terytorium Strony UE, oraz promować uczestnictwo takich jednostek w tych porozumieniach;
że gdy jedna ze Stron stwierdzi szczególny problem związany z istniejącym lub projektowanym przepisem technicznym, normą lub procedurą oceny zgodności, który może mieć wpływ na handel między Stronami, Strona dokonująca wywozu może starać się o wyjaśnienia i wytyczne dotyczące tego, w jaki sposób zapewnić zgodność ze środkiem Strony dokonującej przywozu. Strona dokonująca przywozu niezwłocznie rozpatrzy taki wniosek z właściwą starannością i uwzględni wątpliwości wyrażone przez Stronę dokonującą wywozu;
że, na wniosek Strony dokonującej wywozu, Strona dokonująca przywozu zobowiązuje się dostarczyć bezzwłocznie za pośrednictwem swoich właściwych organów informacje dotyczące przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności mających zastosowanie do grupy towarów lub określonego towaru w przypadku wprowadzenia ich na rynek na terytorium Strony dokonującej przywozu; oraz
zgodnie z art. 12 ust. 3 Porozumienia TBT Strona UE, przygotowując lub stosując przepisy techniczne, normy i procedury oceny zgodności, bierze pod uwagę specjalne potrzeby rozwojowe, finansowe i handlowe republik Strony AS, mając na względzie zapewnienie, by takie przepisy techniczne, normy i procedury oceny zgodności nie tworzyły niepotrzebnych przeszkód dla ich wywozu.
Artykuł 133 Współpraca i pomoc techniczna
Strony uznają, że promowanie wzajemnej współpracy i inicjatyw pomocy technicznej w kwestiach odnoszących się do technicznych barier w handlu leży w ich wspólnym interesie. Mając to na uwadze, Strony określiły szereg działań w zakresie współpracy, które są wymienione w części III tytuł VI (Rozwój gospodarczy i handlowy) art. 57 niniejszej Umowy,
Artykuł 134 Współpraca i integracja regionalna
Strony uznają, że współpraca między organami krajowymi i regionalnymi zajmującymi się kwestiami odnoszącymi się do technicznych barier w handlu, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, ma istotne znaczenie dla ułatwienia handlu wewnątrzregionalnego i handlu między Stronami. W tym celu Strony zobowiązują się podjąć wspólne działania, obejmujące m.in.:
zacieśnienie współpracy w dziedzinie norm, przepisów technicznych, metrologii, akredytacji i procedur oceny zgodności w celu poszerzenia wzajemnego zrozumienia swoich systemów oraz, w obszarze wspólnych zainteresowań, zbadanie inicjatyw w zakresie ułatwień w handlu prowadzących do zbliżenia ich wymogów prawnych. W tym celu mogą one nawiązać dialog w kwestiach regulacyjnych na poziomie horyzontalnym i sektorowym;
identyfikowanie, rozwijanie i promowanie inicjatyw ułatwiających wymianę handlową, które mogą obejmować, lecz nie są ograniczone do:
wzmacniania współpracy regulacyjnej poprzez, na przykład, wymianę informacji, wiedzy fachowej i danych oraz poprzez współpracę naukowo-techniczną w celu poprawy metod opracowywania przepisów technicznych (pod względem ich przejrzystości i zakresu prowadzonych konsultacji) oraz skutecznego wykorzystania zasobów regulacyjnych;
uproszczenia procedur i wymagań; oraz
promowania i zachęcania do współpracy dwustronnej między ich odpowiednimi organizacjami, publicznymi lub prywatnymi, odpowiedzialnymi za metrologię, normalizację, testowanie, certyfikację i akredytację;
na wniosek, należyte rozważenie przez Stronę propozycji drugiej Strony w zakresie współpracy zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozdziale,
Artykuł 135 Przejrzystość i procedury powiadamiania
Strony zgadzają się:
wypełnić zobowiązania Stron w zakresie przejrzystości określone w Porozumieniu TBT oraz wprowadzić system wczesnego ostrzegania o wprowadzaniu przepisów technicznych i procedur oceny zgodności mających znaczący wpływ na handel między Stronami, a gdy takie przepisy techniczne i procedury oceny zgodności są wprowadzane, zapewniać podmiotom gospodarczym odpowiedni czas na dostosowanie się między publikacją tych przepisów technicznych i procedur a ich wejściem w życie;
dokonując powiadomień zgodnie z Porozumieniem TBT, umożliwić drugiej Stronie, przez przynajmniej sześćdziesiąt dni po powiadomieniu, przedstawienie pisemnych uwag dotyczących projektów przepisów i procedur, z wyjątkiem przypadków wystąpienia nagłych problemów w zakresie bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa krajowego lub ryzyka wystąpienia takich problemów, a także zagwarantować, w miarę możliwości, należyte uwzględnienie uzasadnionych wniosków o przedłużenie terminu zgłaszania uwag. Okres ten będzie przedłużany, jeśli zaleci to Komitet TBT WTO; oraz
należycie rozważyć opinie drugiej Strony, gdy część procesu opracowywania przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności jest, przed procesem powiadomienia WTO, otwarta dla konsultacji społecznych zgodnie z procedurami każdego z regionów; a na wniosek udzielić pisemnych odpowiedzi na uwagi poczynione przez drugą Stronę.
Artykuł 136 Nadzór rynku
Strony zobowiązują się do:
wymiany poglądów na temat nadzoru rynku i czynności związanych z egzekwowaniem prawa; oraz
zapewnienia nadzoru rynku przez właściwe organy w niezależny sposób, tak by unikać konfliktów interesu.
Artykuł 137 Opłaty
Strony zobowiązują się do zapewnienia, by:
wszelkie opłaty nakładane za ocenę zgodności produktów pochodzących z terytorium jednej Strony były godziwe w stosunku do wszelkich opłat, jakimi obciąża się za ocenę zgodności podobnych produktów pochodzenia krajowego lub pochodzących z terytorium drugiej Strony, przy wzięciu pod uwagę kosztów łączności, transportu oraz innych kosztów wynikających z różnic w lokalizacji wnioskodawcy i jednostki przeprowadzającej ocenę zgodności;
Strona dała drugiej Stronie możliwość odwołania się od kwoty naliczonej za ocenę zgodności produktów, gdy opłata jest zbyt wysoka w stosunku do kosztów usługi certyfikacji i gdy zagraża to konkurencyjności jej produktów; oraz
przewidywany okres przeprowadzania wszelkich obowiązkowych ocen zgodności był uzasadniony i równoważny dla towarów przywożonych i krajowych.
Artykuł 138 Znakowanie i etykietowanie
Strony przypominają, jak podano w art. 1 załącznika 1 do Porozumienia TBT, że przepis techniczny może zawierać wyłącznie wymogi w zakresie znakowania lub etykietowania, bądź ich dotyczyć; Strony zgadzają się, że w przypadkach, gdy ich przepisy techniczne obejmują wymóg znakowania lub etykietowania, będą przestrzegać zasad określonych w art. 2.2 Porozumienia TBT.
Strony w szczególności wyrażają zgodę:
by wymagać tylko znakowania lub etykietowania istotnego dla konsumentów lub użytkowników produktu lub w celu wykazania zgodności produktu z obowiązującymi wymaganiami technicznymi ();
jeżeli jest to niezbędne w świetle zagrożenia, jakie dane produkty mogą stanowić dla zdrowia lub życia ludzi, zwierząt lub roślin bądź dla środowiska lub bezpieczeństwa narodowego, Strony mogą:
wymagać zatwierdzenia, rejestracji lub certyfikacji etykiet lub oznakowań jako warunku sprzedaży danych produktów na swoim rynku; lub
ustanowić wymogi w zakresie cech fizycznych lub wzoru etykiety, w szczególności dotyczące umieszczenia informacji w konkretnej części produktu lub w danym formacie lub rozmiarze.
Powyższe postanowienia pozostają bez uszczerbku dla środków przyjętych przez Strony zgodnie z ich wewnętrznymi zasadami w celu weryfikacji zgodności etykiet z obowiązkowymi wymogami, a także dla środków podejmowanych w celu kontrolowania praktyk, które mogą wprowadzać konsumentów w błąd;
jeśli Strona wymaga stosowania przez podmioty gospodarcze niepowtarzalnego numeru identyfikacyjnego, niezwłocznie i w sposób niedyskryminacyjny wydaje ona taki numer podmiotom gospodarczym drugiej Strony;
Strony zezwalają na stosowanie następujących elementów, pod warunkiem że nie są one sprzeczne, dezorientujące ani wprowadzające w błąd w odniesieniu do informacji wymaganych w państwie przeznaczenia danych towarów:
informacje w innych językach oprócz języka wymaganego w państwie przeznaczenia towarów;
międzynarodowe nazwy, piktogramy, symbole lub elementy graficzne; oraz
informacje dodatkowe w stosunku do informacji wymaganych w państwie przeznaczenia towarów;
w przypadkach gdy nie są naruszone uzasadnione cele Porozumienia TBT, a informacje mogą w odpowiedni sposób dotrzeć do konsumenta, Strona stara się akceptować nietrwałe lub usuwalne etykiety, bądź też oznakowanie lub etykiety znajdujące się w dokumentacji towarzyszącej, a nie będące fizycznie przymocowane do produktu; oraz
Strony zezwalają na etykietowanie i poprawianie etykietowania w państwie przeznaczenia przed wprowadzeniem towarów do obrotu.
Uwzględniając ust. 2, Strony zgadzają się, że gdy jedna ze Stron wymaga znakowania lub etykietowania produktów włókienniczych, odzieży lub obuwia, trwałe znakowanie może być wymagane wyłącznie w odniesieniu do następujących informacji:
w przypadku wyrobów włókienniczych i odzieży: zawartość włókien, państwo pochodzenia, instrukcje bezpieczeństwa dla konkretnych zastosowań i instrukcje pielęgnacji; oraz
w przypadku obuwia: dominujące materiały w zasadniczych częściach, instrukcje bezpieczeństwa dla konkretnych zastosowań i państwo pochodzenia.
Strony rozpoczynają stosowanie postanowień niniejszego artykułu najpóźniej jeden rok po wejściu w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 139 Podkomitet ds. Barier Technicznych w Handlu
Strony ustanawiają niniejszym Podkomitet ds. Barier Technicznych w Handlu, zgodnie z art. 348 i załącznikiem XXI (Podkomitety).
Podkomitet posiada następujące funkcje:
dyskutuje wszelkie kwestie dotyczące stosowania niniejszego rozdziału, które mogłyby wpływać na handel między Stronami;
monitoruje realizację postanowień niniejszego rozdziału i zarządzanie nimi, niezwłocznie zajmując się każdą kwestią podnoszoną przez dowolną ze Stron w związku z opracowywaniem, przyjmowaniem, stosowaniem lub egzekwowaniem norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności; na wniosek dowolnej ze Stron, prowadzi konsultacje w sprawach wynikających ze stosowania niniejszego rozdziału;
ułatwia wymianę informacji w zakresie przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności;
stanowi forum do dyskusji służące rozwiązywaniu problemów lub kwestii, które utrudniają lub ograniczają wymianę handlową, w ramach zakresu i celów niniejszego rozdziału;
wspiera współpracę w zakresie opracowywania i doskonalenia norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, w tym wymianę informacji między właściwymi organami publicznymi lub prywatnymi zajmującymi się tymi kwestiami i zachęca do bezpośrednich kontaktów między instytucjami pozarządowymi, takimi jak organy normalizacyjne, akredytacyjne i certyfikujące;
ułatwia wymianę informacji dotyczących prac prowadzonych na forach pozarządowych, regionalnych i wielostronnych w ramach działań poświęconych normom, przepisom technicznym i procedurom oceny zgodności;
rozważa sposoby dalszego ułatwiania handlu między Stronami;
zdaje sprawozdanie z programów współpracy ustanowionych na podstawie części III tytuł VI (Rozwój gospodarczy i handlowy) art. 57 niniejszej Umowy, ich osiągnięć oraz wpływu tych projektów na ułatwianie handlu i realizację postanowień niniejszego rozdziału;
dokonuje przeglądu niniejszego rozdziału w świetle wszelkich zmian związanych z Porozumieniem TBT;
zdaje Komitetowi Stowarzyszeniowemu sprawozdanie na temat realizacji postanowień niniejszego rozdziału, w szczególności postępów w osiągnięciu założonych celów oraz postanowień związanych ze specjalnym i zróżnicowanym traktowaniem;
podejmuje inne kroki, które zdaniem Stron ułatwią im wdrożenie niniejszego rozdziału;
rozpoczyna dialog między organami regulacyjnymi zgodnie z art. 134 lit. a) niniejszego rozdziału i, w stosownych przypadkach, grupami roboczymi, w celu omówienia tematów leżących w kręgu zainteresowań Stron. W grupach roboczych mogą pracować eksperci pozarządowi i zainteresowane podmioty, grupy te mogą również prowadzić konsultacje z takimi ekspertami i podmiotami; oraz
wykonuje wszelkie inne zadania zlecone przez Komitet Stowarzyszenia.
Rozdział 5. Środki sanitarne i fitosanitarne
Artykuł 140 Cele
Celem niniejszego rozdziału jest:
ochrona życia lub zdrowia ludzi, zwierząt i roślin na terytoriach Stron przy jednoczesnym ułatwianiu handlu między nimi w ramach wdrażania niniejszego rozdziału;
współpraca w celu dalszego wdrażania Porozumienia SPS;
zagwarantowanie, aby środki sanitarne i fitosanitarne nie tworzyły nieuzasadnionych barier w handlu pomiędzy Stronami;
rozpatrywanie asymetrii pomiędzy regionami;
pogłębienie współpracy w kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych zgodnie z częścią III niniejszej Umowy, w celu wzmocnienia potencjału Strony w kwestii zagadnień sanitarnych i fitosanitarnych z myślą o poprawie dostępu do rynku drugiej Strony przy jednoczesnym zapewnieniu poziomu ochrony ludzi, zwierząt i roślin; oraz
stopniowe wdrażanie podejścia regionalnego w handlu towarami podlegającymi środkom sanitarnym i fitosanitarnym.
Artykuł 141 Wielostronne prawa i obowiązki
Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia SPS.
Artykuł 142 Zakres
Niniejszy rozdział stosuje się do wszystkich środków sanitarnych i fitosanitarnych Strony, które mogą, bezpośrednio lub pośrednio, wpływać na handel między Stronami.
Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności określonych w Porozumieniu TBT.
Ponadto niniejszy rozdział odnosi się do współpracy w kwestiach dobrostanu zwierząt.
Artykuł 143 Definicje
Na użytek niniejszego rozdziału zastosowanie mają definicje zawarte w załączniku A do Porozumienia SPS.
Artykuł 144 Właściwe organy
Właściwe organy Stron są organami właściwymi do wdrożenia postanowień niniejszego rozdziału, jak przewiduje załącznik VI (Właściwe organy). Strony informują się nawzajem zgodnie z art. 151 niniejszego rozdziału o wszelkich zmianach dotyczących właściwych organów.
Artykuł 145 Zasady ogólne
Środki sanitarne i fitosanitarne stosowane przez Strony są zgodne z zasadami ustanowionymi w art. 3 Porozumienia SPS.
Środki sanitarne i fitosanitarne nie mogą być wykorzystywane do tworzenia nieuzasadnionych barier w handlu.
Procedury ustanowione na podstawie niniejszego rozdziału stosuje się w przejrzysty sposób, bez nieuzasadnionych opóźnień, przy zachowaniu warunków i wymogów, w tym kosztów, które nie mogą być wyższe niż rzeczywisty koszt usługi i są godziwe w odniesieniu do wszelkich opłat nakładanych na podobne produkty krajowe Stron.
Strony nie będą stosować procedur wspomnianych w ust. 3 ani wniosków o dodatkowe informacje w celu opóźnienia dostępu do rynku bez uzasadnienia naukowego i technicznego.
Artykuł 146 Wymogi dotyczące przywozu
Strona dokonująca wywozu zapewnia, by produkty wywożone do Strony dokonującej przywozu spełniały wymogi sanitarne i fitosanitarne Strony dokonującej przywozu.
Strona dokonująca przywozu stosuje wymogi dotyczące przywozu w sposób proporcjonalny i niedyskryminacyjny.
Artykuł 147 Ułatwienia w handlu
Wykaz przedsiębiorstw:
Przy przywozie produktów zwierzęcych Strona dokonująca wywozu informuje Stronę dokonującą przywozu o wykazie swoich przedsiębiorstw spełniających wymogi Strony dokonującej przywozu;
Na wniosek Strony dokonującej wywozu uzupełniony o właściwe gwarancje sanitarne Strona dokonująca przywozu zatwierdza przedsiębiorstwa, o których mowa w załączniku VII (Wymogi i postanowienia dotyczące zatwierdzania przedsiębiorstw w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego), zlokalizowane na terytorium Strony dokonującej wywozu bez wcześniejszej inspekcji poszczególnych przedsiębiorstw. Zatwierdzenie takie musi być zgodne z warunkami i postanowieniami określonymi w załączniku VII i jest ograniczone do tych kategorii produktów, których przywóz jest dozwolony;
Gwarancje sanitarne, o których mowa w niniejszym artykule, mogą obejmować istotne i uzasadnione informacje służące zapewnieniu statusu sanitarnego przywożonych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych;
jeżeli żadne dodatkowe informacje nie są wymagane, Strona dokonująca przywozu podejmuje niezbędne środki legislacyjne lub administracyjne, zgodnie z jej obowiązującymi procedurami prawnymi, w celu umożliwienia przywozu na tej podstawie w ciągu czterdziestu dni roboczych od otrzymania od Strony dokonującej wywozu wniosku, któremu towarzyszą stosowne gwarancje sanitarne;
Strona dokonująca przywozu regularnie przedstawia rejestr odrzuconych wniosków o zatwierdzenie wraz z informacjami o niezgodnościach, które stanowiły podstawę odmowy zatwierdzenia danego przedsiębiorstwa.
Kontrole przywozu i opłaty za inspekcje: wszystkie opłaty nałożone z tytułu procedur dotyczących przywożonych produktów mogą obejmować tylko koszt poniesiony przez właściwy organ w związku z przeprowadzeniem kontroli przywozu; nie są one wyższe niż rzeczywisty koszt usługi i są godziwe w odniesieniu do wszelkich opłat nakładanych na podobne produkty krajowe.
Artykuł 148 Weryfikacje
W celu utrzymania poczucia pewności w zakresie skutecznej realizacji postanowień niniejszego rozdziału oraz w zakresie niniejszego rozdziału każda ze Stron ma prawo:
przeprowadzić, zgodnie z wytycznymi opisanymi w załączniku VIII (Wytyczne dotyczące przeprowadzania weryfikacji), weryfikację całości lub części systemu kontroli organów drugiej Strony. Wydatki związane z taką weryfikacją ponosi Strona przeprowadzająca weryfikację; oraz
otrzymywać informacje od drugiej Strony o jej systemie kontroli i o wynikach kontroli przeprowadzonych w ramach tego systemu.
Strony dzielą się wynikami i wnioskami z weryfikacji przeprowadzonych na terytorium drugiej Strony i udostępniają je publicznie.
W przypadku gdy Strona dokonująca przywozu postanawia przeprowadzić wizytę weryfikacyjną na terytorium Strony dokonującej wywozu, powiadamia o tym drugą Stronę co najmniej sześćdziesiąt dni roboczych przed planowanym terminem przeprowadzenia takiej wizyty, z wyjątkiem przypadków nagłych lub przypadków, gdy Strony, których to dotyczy, uzgodnią inaczej. Wszelkie zmiany dotyczące takiej wizyty są przedmiotem uzgodnień Stron, których ona dotyczy.
Artykuł 149 Środki związane ze zdrowiem zwierząt i roślin
Strony uznają pojęcia obszarów wolnych od szkodników lub chorób oraz obszarów niewielkiego występowania szkodników lub chorób zgodnie z Porozumieniem SPS oraz normami, wytycznymi lub zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (dalej zwanej „OIE”) i Międzynarodowej konwencji ochrony roślin (dalej zwanej „IPPC”). Podkomitet, o którym mowa w art. 156 niniejszego rozdziału, może określić dalsze szczegóły procedury uznawania takich obszarów, z uwzględnieniem Porozumienia SPS oraz odpowiednich norm, wytycznych lub zaleceń OIE i IPPC. Procedura taka obejmuje sytuacje związane z ogniskami i ponownymi porażeniami.
Określając obszary wolne od szkodników lub chorób oraz obszary niewielkiego występowania szkodników lub chorób, Strony uwzględniają takie czynniki jak położenie geograficzne, ekosystemy, nadzór epidemiologiczny oraz skuteczność kontroli sanitarnych lub fitosanitarnych na takich obszarach.
Strony nawiązują bliską współpracę przy określaniu obszarów wolnych od chorób i szkodników oraz obszarów niewielkiego występowania szkodników lub chorób, tak aby mogły nabrać zaufania do procedur stosowanych przez drugą Stronę przy określaniu takich obszarów.
Przy określaniu takich obszarów, po raz pierwszy bądź po wystąpieniu ogniska choroby zwierząt lub po ponownym wprowadzeniu szkodnika roślin, Strona dokonująca przywozu z zasady ustala stan zdrowia zwierząt lub roślin Strony dokonującej wywozu lub jej części w oparciu o informacje dostarczone przez Stronę dokonującą wywozu zgodnie z Porozumieniem SPS i z normami, wytycznymi i zaleceniami OIE i IPPC oraz z uwzględnieniem ustaleń dokonanych przez Stronę dokonującą wywozu.
Jeśli Strona dokonująca przywozu nie akceptuje ustaleń dokonanych przez Stronę dokonującą wywozu, wyjaśnia ona przyczyny i przygotowuje się do rozpoczęcia konsultacji.
Strona dokonująca wywozu przedstawia niezbędne dowody, aby obiektywnie wykazać Stronie dokonującej przywozu, że takie obszary są i najprawdopodobniej pozostaną odpowiednio obszarami wolnymi od szkodników i chorób lub obszarami niewielkiego występowania szkodników lub chorób. W tym celu Stronie dokonującej przywozu, na jej wniosek, umożliwia się w rozsądnym zakresie przeprowadzenie inspekcji i badań oraz zastosowanie innych odpowiednich procedur.
Strony uznają zasadę OIE podziału na obszary i zasadę IPPC zakładów produkcji wolnych od szkodników. Strony rozważą swoje przyszłe zalecenia w tej kwestii, a Podkomitet ustanowiony zgodnie z art. 156 niniejszego rozdziału wyda na tej podstawie zalecenia.
Artykuł 150 Równoważność
Za pośrednictwem Podkomitetu ds. Kwestii Sanitarnych i Fitosanitarnych, ustanowionego w art. 156, Strony mogą opracowywać przepisy w zakresie równoważności i będą wydawały zalecenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w postanowieniach instytucjonalnych niniejszej Umowy.
Artykuł 151 Przejrzystość i wymiana informacji
Strony:
dążą do zapewnienia przejrzystości w kwestii środków sanitarnych i fitosanitarnych mających zastosowanie w handlu;
wspierają wzajemne zrozumienie przez każdą ze Stron środków sanitarnych i fitosanitarnych oraz ich zastosowania;
prowadzą wymianę informacji dotyczących kwestii związanych z opracowywaniem i stosowaniem środków sanitarnych i fitosanitarnych, które wpływają lub mogą wpływać na handel między Stronami w celu zminimalizowania ich negatywnego wpływu na handel; oraz
informują, na wniosek Strony, o wymogach mających zastosowanie w odniesieniu do przywozu konkretnych produktów.
Artykuł 152 Powiadamianie i konsultacja
Każda ze Stron powiadamia pisemnie drugą Stronę w terminie trzech dni roboczych o wszelkich poważnych lub istotnych zagrożeniach zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, w tym o sytuacjach kryzysowych w odniesieniu do żywności.
Powiadomień dokonuje się w punktach kontaktowych określonych w załączniku IX (Punkty kontaktowe i strony internetowe). Powiadomienie w formie pisemnej oznacza powiadomienie przesłane pocztą, faksem lub pocztą elektroniczną.
W przypadku gdy Strona ma poważne obawy dotyczące zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin w związku z produktami będącymi przedmiotem wymiany handlowej, na wniosek, w najszybszym możliwym terminie odbywają są konsultacje dotyczące takiej sytuacji. Każda ze Stron stara się w takich okolicznościach przedstawić wszelkie informacje konieczne dla uniknięcia zakłóceń w handlu.
Konsultacje, o których mowa w ust. 3, mogą odbywać się za pośrednictwem poczty elektronicznej, wideokonferencji lub audiokonferencji bądź przy użyciu wszelkich innych środków wspólnie uzgodnionych przez Strony. Strona składająca wniosek powinna zapewnić przygotowanie protokołu z konsultacji, który zostaje formalnie zatwierdzony przez Strony,
Artykuł 153 Środki nadzwyczajne
W przypadku poważnego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin Strona dokonująca przywozu może, bez wcześniejszego powiadomienia, przedsięwziąć środki niezbędne do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin. W kwestii przesyłek znajdujących się w tranzycie między Stronami, Strona dokonująca przywozu rozważa najbardziej odpowiednie i proporcjonalne rozwiązanie w celu uniknięcia zbędnych zakłóceń w handlu.
Strona stosująca środki informuje o tym drugą Stronę bez zbędnej zwłoki, a w każdym wypadku najpóźniej w ciągu jednego dnia roboczego od dnia wprowadzenia środków. Strony mogą zwrócić się o wszelkie informacje dotyczące sytuacji sanitarnej i fitosanitarnej oraz przyjętych środków, a Strony udzielają odpowiedzi, gdy tylko wnioskowane informacje są dostępne.
Na wniosek dowolnej Strony, zgodnie z postanowieniami art. 152 niniejszego rozdziału, Strony przeprowadzają konsultacje dotyczące tej sytuacji w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia powiadomienia. Konsultacje takie przeprowadza się w celu uniknięcia zbędnych zakłóceń w handlu. Strony mogą rozważyć możliwości ułatwienia realizacji środków lub ich zastąpienia.
Artykuł 154 Współpraca i pomoc techniczna
Środki współpracy i pomocy technicznej niezbędne do wdrożenia niniejszego rozdziału ustanowiono w części III, tytuł VI (Rozwój gospodarczy i rozwój handlu) art. 62 niniejszej Umowy.
Strony opracują za pośrednictwem Podkomitetu ds. Kwestii Sanitarnych i Fitosanitarnych ustanowionego w art. 156 niniejszego rozdziału program prac obejmujący identyfikację potrzeb w zakresie współpracy i pomocy technicznej w celu budowania lub wzmacniania potencjału Stron w zakresie zdrowia ludzi, zwierząt i roślin oraz kwestii bezpieczeństwa żywności będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Artykuł 155 Specjalne i zróżnicowane traktowanie
Każda z republik Strony AS może bezpośrednio konsultować się ze Stroną UE, gdy stwierdzi ona szczególny problem związany z proponowanym środkiem Strony UE, który może mieć wpływ na ich handel. Do takich konsultacji w roli wytycznych można wykorzystać decyzje Komitetu WTO/SPS, takie jak dokument G/SPS/33 i jego aktualizacje.
Artykuł 156 Podkomitet ds. Kwestii Sanitarnych i Fitosanitarnych
Strony ustanawiają niniejszym Podkomitet ds. Kwestii Sanitarnych i Fitosanitarnych, zgodnie z art. 348 i załącznikiem XXI (Podkomitety).
Podkomitet może zajmować się wszelkimi kwestiami związanymi z prawami i obowiązkami wynikającymi z niniejszego rozdziału. W szczególności ma on następujące obowiązki i funkcje:
zaleca opracowanie niezbędnych procedur lub przyjmowanie ustaleń mających na celu realizację postanowień niniejszego rozdziału;
monitoruje postępy we wdrażaniu niniejszego rozdziału;
stanowi forum do dyskusji nad problemami wynikającymi ze stosowania niektórych środków sanitarnych lub fitosanitarnych w celu osiągnięcia akceptowalnych dla obu Stron alternatywnych rozwiązań. W tym celu Podkomitet zbiera się niezwłocznie na wniosek Strony w celu przeprowadzenia konsultacji;
prowadzi, gdy jest to konieczne, konsultacje, o których mowa w art. 155 niniejszego rozdziału, dotyczące specjalnego i zróżnicowanego traktowania;
prowadzi, gdy jest to konieczne, konsultacje, o których mowa w art. 157 niniejszego rozdziału, dotyczące rozstrzygania sporów wynikających w związku z niniejszym rozdziałem;
promuje współpracę między Stronami w zakresie dobrostanu zwierząt; oraz
wykonuje wszelkie inne zadania zlecone przez Komitet Stowarzyszenia.
Na swoim pierwszym posiedzeniu Podkomitet uzgadnia swój regulamin wewnętrzny, który następnie zatwierdza Komitet Stowarzyszenia.
Artykuł 157 Rozstrzyganie sporów
W przypadku gdy jedna ze Stron uważa, że środek zastosowany przez drugą Stronę jest lub może być sprzeczny z obowiązkami określonymi w niniejszym rozdziale, może ona skierować wniosek o konsultacje techniczne w podkomitecie ustanowionym w art. 156. Właściwe organy określone w załączniku VI (Właściwe organy) będą ułatwiały te konsultacje.
O ile Strony sporu nie uzgodnią inaczej, w przypadku poddania sporu konsultacjom w Podkomitecie zgodnie z ust. 1 konsultacje takie zastępują konsultacje przewidziane w części IV tytuł X (Rozstrzyganie sporów) art. 310 niniejszej Umowy. Konsultacje w Podkomitecie uznaje się za zakończone w ciągu trzydziestu dni od daty złożenia wniosku, chyba że Strony konsultacji postanawiają je kontynuować. Konsultacje takie mogą odbywać się w drodze konferencji telefonicznej, wideokonferencji lub za pomocą wszelkich innych środków uzgodnionych przez Strony.
Rozdział 6. Wyjątki odnoszące się do towarów
Artykuł 158 Wyjątki ogólne
Art. XX GATT 1994 oraz jego uwagi interpretacyjne zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej integralną część,
Strony przyjmują do wiadomości, że art. XX lit. b) GATT 1994 może mieć zastosowanie również do środków ochrony środowiska niezbędnych do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin oraz że art. XX lit. g) GATT 1994 stosuje się do środków dotyczących ochrony zużywalnych ożywionych i nieożywionych zasobów naturalnych.
Strony przyjmują do wiadomości, że na wniosek Strony i przed podjęciem jakichkolwiek działań przewidzianych w art. XX lit. i) i j) GATT 1994 Strona dokonująca wywozu zamierzająca przedsięwziąć takie środki przedstawia drugiej Stronie wszystkie istotne informacje. Strony mogą uzgodnić wszelkie środki wymagane do usunięcia okoliczności wymagających zastosowania środków. Jeżeli porozumienie nie zostanie osiągnięte w ciągu trzydziestu dni, Strona dokonująca wywozu może wprowadzić środki na podstawie niniejszego artykułu w zakresie wywozu danego produktu. W przypadku gdy wyjątkowe i krytyczne okoliczności, wymagające natychmiastowego działania, uniemożliwiają wcześniejsze dostarczenie informacji lub przeprowadzenie badań, Strona zamierzająca przedsięwziąć środki może zastosować natychmiast środki ostrożności bezwzględnie niezbędne do zaradzenia sytuacji, o czym zawiadamia niezwłocznie drugą Stronę.
Rozdział 1. Postanowienia ogólne
Artykuł 159 Cel i zakres
Strony, potwierdzając swoje zobowiązania w ramach Porozumienia WTO, wprowadzają niniejszym niezbędne postanowienia dotyczące zarówno stopniowej liberalizacji zakładania przedsiębiorstw i handlu usługami, jak i współpracy w zakresie handlu elektronicznego.
Żadne z postanowień niniejszego tytułu nie jest rozumiane jako nakładające wymóg prywatyzacji przedsiębiorstw publicznych lub świadczenia usług użyteczności publicznej bądź jako nakładające zobowiązania w zakresie zamówień publicznych.
Postanowień niniejszego tytułu nie stosuje się do subsydiów przyznawanych przez Strony.
Zgodnie z postanowieniami niniejszego tytułu każda ze Stron zachowuje prawo do regulowania i wprowadzania nowych przepisów, aby osiągnąć uzasadnione cele polityki krajowej.
Niniejszy tytuł nie ma zastosowania do środków odnoszących się do osób fizycznych starających się o dostęp do rynku pracy Strony, ani też do środków dotyczących obywatelstwa, stałego pobytu lub stałego zatrudnienia.
Żadne z postanowień niniejszego tytułu nie uniemożliwia Stronie stosowania środków regulujących wjazd lub czasowy pobyt osób fizycznych na ich terytorium, łącznie ze środkami niezbędnymi dla ochrony integralności granic i zapewnienia zorganizowanego przemieszczania się osób fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki takie nie będą stosowane w sposób niweczący lub naruszający korzyści przypadające dowolnej Stronie zgodnie z warunkami szczegółowego zobowiązania ().
Artykuł 160 Definicje
Na użytek niniejszego tytułu:
„środek” oznacza dowolny środek stosowany przez Stronę, w formie ustaw, rozporządzeń, reguł, procedur, decyzji, działań administracyjnych lub w jakiejkolwiek innej formie;
„środki przyjęte lub utrzymane przez Stronę” oznaczają środki podjęte przez:
centralne, regionalne lub lokalne organy lub instytucje rządowe i samorządowe; oraz
organy pozarządowe wykonujące uprawnienia przekazane im przez centralne, regionalne lub lokalne organy lub instytucje rządowe i samorządowe;
„osoba fizyczna Strony” oznacza obywatela jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub republiki Strony AŚ zgodnie z ich odpowiednim ustawodawstwem;
„osoba prawna” oznacza dowolny podmiot prawny, właściwie utworzony albo w inny sposób powołany zgodnie z obowiązującym prawem, działający w celu osiągania zysku lub nie, będący własnością prywatną lub publiczną i obejmuje dowolną spółkę kapitałową, podmiot sprawujący funkcję powierniczą, spółkę osobową, wspólne przedsiębiorstwo, własność jednoosobową lub stowarzyszenie;
„osoba prawna Strony UE” lub „osoba prawna republiki Strony AŚ” oznacza osobę prawną utworzoną zgodnie z przepisami państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub republiki Strony AS oraz posiadającą siedzibę, główny organ zarządzający lub główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium Strony UE lub na terytorium republiki Strony AŚ.
Jeżeli osoba prawna ma jedynie siedzibę lub główny organ zarządzający na terytorium Strony UE lub na terytorium republiki Strony AS, nie jest ona uznawana za osobę prawną Strony UE lub za osobę prawną republiki Strony AS, chyba że jest zaangażowana w znaczące operacje gospodarcze na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub na terytorium republiki Strony AS (); oraz
Niezależnie od postanowień poprzedniego akapitu, przedsiębiorstwa żeglugowe mające siedzibę poza terytorium Strony UE lub poza terytorium republik Strony AS i kontrolowane przez obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub republiki Strony AS również są objęte postanowieniami niniejszej Umowy, jeśli ich statki są zarejestrowane zgodnie z ich odpowiednim prawodawstwem w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w republice Strony AS i pływają pod banderą państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub republiki Strony AS.
Artykuł 161 Współpraca w zakresie zakładania przedsiębiorstw, handlu usługami oraz handlu elektronicznego
Strony uznają, że promowanie wzajemnej współpracy i inicjatyw pomocy technicznej w kwestiach odnoszących się do zakładania przedsiębiorstw, handlu usługami oraz handlu elektronicznego leży w ich wspólnym interesie. Mając to na uwadze, Strony określiły szereg działań w zakresie współpracy, które są wymienione w części III tytuł VI (Rozwój gospodarczy i rozwój handlu) art. 56niniejszej Umowy.
Rozdział 2. Zakładanie przedsiębiorstw
Artykuł 162 Definicje
Na użytek niniejszego rozdziału:
„filia osoby prawnej Strony” oznacza zakład nieposiadający osobowości prawnej o charakterze stałym, powstały w wyniku rozszerzenia działalności podmiotu macierzystego, posiadający zarząd i wyposażony materialnie w celu prowadzenia negocjacji handlowych z osobami trzecimi, aby osoby te, mimo iż mają świadomość, że w razie konieczności zaistnieje związek prawny z podmiotem macierzystym, którego siedziba zarządu znajduje się za granicą, nie były zobowiązane negocjować bezpośrednio z takim podmiotem macierzystym, lecz mogły dokonywać transakcji handlowych w miejscu prowadzenia działalności stanowiącej rozszerzenie działalności;
„działalność gospodarcza” obejmuje działania przewidziane w załączniku X (Wykazy zobowiązań dotyczących zakładania przedsiębiorstw). „Działalność gospodarcza” nie obejmuje działań przeprowadzanych w związku z wykonywaniem władzy publicznej, np. działań, które nie są prowadzone na zasadach handlowych, ani też w ramach konkurencji z jednym lub większą liczbą podmiotów gospodarczych;
„założenie przedsiębiorstwa” oznacza:
utworzenie, nabycie lub utrzymywanie osoby prawnej (); lub
utworzenie lub utrzymywanie filii lub przedstawicielstwa,
na terytorium Strony w celu prowadzenia działalności gospodarczej;
„inwestor jednej ze Stron” oznacza osobę fizyczną lub prawną jednej ze Stron, która zamierza prowadzić lub prowadzi działalność gospodarczą poprzez utworzenie przedsiębiorstwa; oraz
„podmiot zależny od osoby prawnej jednej ze Stron” oznacza osobę prawną, która jest faktycznie kontrolowana przez inną osobę prawną danej Strony ().
Artykuł 163 Zakres
Niniejszy rozdział ma zastosowanie do środków Stron, wpływających na zakładanie przedsiębiorstw () prowadzących wszelkiego rodzaju działalność gospodarczą w rozumieniu art. 162, z wyjątkiem:
wydobywania, wytwarzania i przetwarzania materiałów jądrowych;
produkcji broni, amunicji i materiałów wojskowych lub handlu nimi;
usług audiowizualnych;
krajowego i śródlądowego wodnego transportu kabotażowego ();oraz
krajowych i międzynarodowych usług transportu lotniczego, regularnego lub nieregularnego, oraz usług bezpośrednio związanych z wykonywaniem praw przewozowych, innych niż:
naprawa samolotów i usługi związane z konserwacją, w trakcie których samolot jest wycofany z użytku;
sprzedaż i marketing usług transportu powietrznego;
usługi systemu rezerwacji komputerowej (CRS); oraz
inne usługi pomocnicze ułatwiające działalność przewoźników lotniczych, przewidziane w załączniku X (Wykazy zobowiązań dotyczących zakładania przedsiębiorstw).
Artykuł 164 Dostęp do rynku
W zakresie dostępu do tynku poprzez zakładanie przedsiębiorstw każda Strona przyznaje przedsiębiorstwom i inwestorom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż to zapewniane na podstawie zasad, ograniczeń i warunków uzgodnionych i przewidzianych w szczegółowych zobowiązaniach określonych w załączniku X (Wykazy zobowiązań dotyczących zakładania przedsiębiorstw).
W sektorach, w których podejmowane są zobowiązania związane z dostępem do rynku, środki, których Strona nie utrzymuje lub nie przyjmuje na podstawie podziału regionalnego lub całego terytorium, chyba że ustalono inaczej w załączniku X, są określone jako;
ograniczenia liczby przedsiębiorstw, czy to w postaci kontyngentów określonych liczbowo, monopoli, praw wyłącznych, czy też wymogów wykonywania testu potrzeb ekonomicznych;
ograniczenia całkowitej wartości transakcji albo aktywów w postaci kontyngentów określonych liczbowo lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych;
ograniczenia całkowitej liczby transakcji lub całkowitej wielkości produkcji wyrażonej w formie określonych liczbowo jednostek w postaci kontyngentów lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych ();
ograniczenia nałożone na udział kapitału zagranicznego w postaci górnego progu udziału procentowego zagranicznych podmiotów albo całkowitej wartości indywidualnego lub łącznego wkładu zagranicznego; oraz
środki stanowiące ograniczenie lub nakładające wymogi w zakresie konkretnych rodzajów przedsiębiorstw (podmioty zależne, oddziały, przedstawicielstwa) () lub wspólnych przedsięwzięć, poprzez które inwestor drugiej Strony może prowadzić działalność gospodarczą.
Artykuł 165 Traktowanie narodowe
W sektorach określonych w załączniku X (Wykazy zobowiązań dotyczących zakładania przedsiębiorstw) i będących przedmiotem warunków i kwalifikacji w nim określonych, każda Strona przyznaje przedsiębiorstwom i inwestorom pochodzącym z drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie, które przyznaje własnym podobnym przedsiębiorstwom i inwestorom.
Strona może spełnić wymóg ust. 1 przez przyznanie przedsiębiorstwom i inwestorom pochodzącym z drugiej Strony traktowania z formalnego punktu widzenia identycznego lub innego niż to, które przyznaje własnym podobnym przedsiębiorstwom i inwestorom.
Identyczne lub inne z formalnego punktu widzenia traktowanie uważane jest za mniej korzystne, jeżeli zmienia ono warunki konkurencji na korzyść przedsiębiorstw lub inwestorów Strony w porównaniu z podobnymi przedsiębiorstwami lub inwestorami drugiej Strony,
Szczegółowych zobowiązań podjętych na podstawie niniejszego artykułu nie uznaje się za wymagające od Stron rekompensaty za wszelkie czynniki skutkujące naturalnie słabszą pozycją konkurencyjną, wynikającą z faktu, że odnośni inwestorzy pochodzą z zagranicy.
Artykuł 166 Wykazy zobowiązań
Sektory, na które każda ze Stron nałożyła zobowiązania na podstawie niniejszego rozdziału oraz, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dotyczące dostępu do rynku i traktowania narodowego, warunki i kwalifikacje mające zastosowanie do przedsiębiorstw i inwestorów pochodzących z drugiej Strony w tych sektorach, są ustalone w wykazie zobowiązań zawartym w załączniku X (Wykazy zobowiązań dotyczących zakładania przedsiębiorstw).
Artykuł 167 Inne umowy
Postanowienia niniejszego tytułu nie ograniczają praw inwestorów Stron do korzystania z korzystniejszego traktowania przewidzianego w jakichkolwiek istniejących lub przyszłych umowach międzynarodowych dotyczących inwestycji, których stronami jest państwo członkowskie Unii Europejskiej i republika Strony AŚ. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie podlega, bezpośrednio ani pośrednio, procedurom rozstrzygania sporów między inwestorami a państwem ustanowionym w tych umowach.
Artykuł 168 Przegląd
Strony zobowiązują się dokonywać przeglądu ram prawnych dotyczących inwestycji, otoczenia inwestycyjnego oraz istniejących pomiędzy Stronami przepływów inwestycyjnych, zachowując spójność z ich zobowiązaniami w ramach umów międzynarodowych, nie później niż trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie w regularnych odstępach czasu.
Rozdział 3. Transgraniczne świadczenie usług
Artykuł 169 Zakres i definicje
Niniejszy rozdział ma zastosowanie do środków wprowadzanych przez Strony, które mają wpływ na transgraniczne świadczenie wszystkich rodzajów usług, z wyjątkiem:
usług audiowizualnych;
krajowego i śródlądowego wodnego transportu kabotażowego (); oraz
krajowych i międzynarodowych usług transportu lotniczego, regularnego lub nieregularnego, oraz usług bezpośrednio związanych z wykonywaniem praw przewozowych, innych niż:
naprawa samolotów i usługi związane z konserwacją, w trakcie których samolot jest wycofany z użytku;
sprzedaż i marketing usług transportu powietrznego;
usługi systemu rezerwacji komputerowej (CRS);
inne usługi pomocnicze ułatwiające działalność przewoźników lotniczych, przewidziane w załączniku XI (Wykazy zobowiązań dotyczących transgranicznego świadczenia usług).
Na użytek niniejszego rozdziału:
„transgraniczne świadczenie usług” oznacza świadczenie usług:
z terytorium Strony na terytorium drugiej Strony (sposób 1);
na terytorium Strony dla usługobiorcy pochodzącego z drugiej Strony (sposób 2);
„usługi” obejmują jakąkolwiek usługę w jakimkolwiek sektorze, z wyjątkiem usług świadczonych w związku z wykonywaniem władzy publicznej; „usługa świadczona w związku z wykonywaniem władzy publicznej” oznacza jakąkolwiek usługę, która nie jest świadczona ani na zasadach handlowych, ani też w ramach konkurencji z jednym lub większą liczbą usługodawców;
„usługodawca Strony” oznacza osobę fizyczną lub prawną danej Strony, świadczącą usługi lub pragnącą je świadczyć; oraz
„świadczenie usługi” obejmuje produkcję, dystrybucję, marketing, sprzedaż i dostarczanie usługi.
Artykuł 170 Dostęp do rynku
W odniesieniu do dostępu do rynku poprzez sposoby świadczenia usług określone w art. 169 ust. 2 lit. a), każda ze Stron przyznaje usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż zapewniane na podstawie zasad, ograniczeń i warunków uzgodnionych i przewidzianych w szczegółowych zobowiązaniach zawartych w załączniku XI (Wykazy zobowiązań dotyczących transgranicznego świadczenia usług).
W sektorach, w których podejmowane są zobowiązania związane z dostępem do rynku, środki, których Strona nie utrzymuje lub nie przyjmuje na podstawie podziału regionalnego lub całego terytorium, chyba że ustalono inaczej w załączniku XI, są określone jako:
ograniczenia liczby usługodawców czy to w postaci kontyngentów określonych liczbowo, monopoli, wyłącznych usługodawców, czy też wymogów wykonania testu potrzeb ekonomicznych;
ograniczenia całkowitej wartości transakcji usługowych albo aktywów w postaci kontyngentów określonych liczbowo lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych; oraz
ograniczenia całkowitej liczby transakcji usługowych lub całkowitej wielkości produktu wyrażonego w formie określonych liczbowo jednostek, kontyngentów lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych. ()
Artykuł 171 Traktowanie narodowe
W sektorach wymienionych w załączniku XI (Wykazy zobowiązań dotyczących transgranicznego świadczenia usług) i będących przedmiotem warunków i kwalifikacji w nim określonych każda Strona przyznaje usługom i usługodawcom drugiej Strony, w kwestii wszystkich środków wpływających na transgraniczne świadczenie usług, traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie, jakie przyznaje własnym podobnym usługom i usługodawcom.
Strona może spełniać wymóg ust. 1 przez przyznanie usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowania z formalnego punktu widzenia identycznego lub różnego niż to, które przyznaje własnym podobnym usługom i usługodawcom.
Identyczne lub różne z formalnego punktu widzenia traktowanie uważane jest za mniej korzystne, jeżeli zmienia ono warunki konkurencji na korzyść usług lub usługodawców Strony w porównaniu z podobnymi usługami lub usługodawcami drugiej Strony.
Szczegółowe zobowiązania podjęte na podstawie niniejszego artykułu nie są rozumiane jako wymagające od Stron rekompensaty za wszelkie czynniki skutkujące naturalnie słabszą pozycją konkurencyjną wynikającą z faktu, że odnośne usługi lub usługodawcy pochodzą z zagranicy.
Artykuł 172 Wykazy zobowiązań
Sektory, na które każda ze Stron nałożyła zobowiązania na podstawie niniejszego rozdziału, oraz, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dotyczące dostępu do rynku i traktowania narodowego, warunki i kwalifikacje mające zastosowanie do usług i usługodawców pochodzących z drugiej Strony w tych sektorach, są ustalone w wykazach zobowiązań zawartych w załączniku XI (Wykazy zobowiązań dotyczących transgranicznego świadczenia usług).
Rozdział 4. Tymczasowa obecność osób fizycznych w celach służbowych
Artykuł 173 Zakres i definicje
Niniejszy rozdział ma zastosowanie do środków podejmowanych przez Strony dotyczących wjazdu oraz tymczasowego pobytu na ich terytorium personelu kluczowego, absolwentów odbywających staż, sprzedawców usług biznesowych, usługodawców kontraktowych i osób wykonujących wolne zawody, zgodnie z art. 159 ust. 5 niniejszego tytułu.
Na użytek niniejszego rozdziału:
„personel kluczowy” oznacza osoby fizyczne zatrudnione przez osobę prawną pochodzącą ze Strony inną niż organizacja niedochodowa, które są odpowiedzialne za zakładanie przedsiębiorstwa lub prawidłową kontrolę nad nim, zarządzanie nim i prowadzenie działalności przedsiębiorstwa.
„Personel kluczowy” obejmuje „osoby odbywające wizyty służbowe”, odpowiedzialne za założenie przedsiębiorstwa oraz „osoby przeniesione w ramach przedsiębiorstwa”:
„osoby odbywające wizyty służbowe” oznaczają osoby fizyczne zatrudnione na wyższych stanowiskach, odpowiedzialne za zakładanie przedsiębiorstwa. Nie przeprowadzają one bezpośrednich transakcji z klientami indywidualnymi i nie otrzymują wynagrodzenia ze źródeł zlokalizowanych na terytorium przyjmującej Strony;
„osoby przeniesione w ramach przedsiębiorstwa” oznaczają osoby fizyczne, które zostały zatrudnione przez osobę prawną lub są jej partnerami przynajmniej od roku oraz które są czasowo przeniesione do przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony. Dana osoba fizyczna musi należeć do jednej z wymienionych kategorii:
„Kierownicy”:
Osoby zatrudnione na wyższych stanowiskach w ramach osoby prawnej, które przede wszystkim kierują zarządzaniem przedsiębiorstwem, podlegające ogólnemu nadzorowi lub kierownictwu rady dyrektorów lub udziałowców przedsiębiorstwa, bądź osób im równoważnych, w tym:
- kierujące przedsiębiorstwem lub jego departamentem lub działem;
- nadzorujące i kontrolujące pracę innych pracowników nadzoru lub kadry specjalistycznej lub kierowniczej;
- upoważnione do osobistego naboru i zwalniania pracowników bądź do kierowania naborem, zwalnianiem lub innymi działaniami w zakresie personelu.
„Specjaliści”:
Osoby zatrudnione w ramach osoby prawnej, które posiadają rzadko spotykaną wiedzę niezbędną dla przedsiębiorstwa z punktu widzenia produkcji, sprzętu badawczego, technik lub zarządzania. Przy ocenie takiej wiedzy należy wziąć pod uwagę nie tylko wiedzę specyficzną dla przedsiębiorstwa, ale również to, czy dana osoba posiada wysoki poziom kwalifikacji odnoszących się do rodzaju pracy lub handlu, które wymagają szczególnej wiedzy technicznej, włącznie z członkostwem w zawodzie akredytowanym;
„absolwenci odbywający staż” oznaczają osoby fizyczne, które przez przynajmniej jeden rok były zatrudnione przez osobę prawną danej Strony, posiadają wyższe wykształcenie oraz są czasowo przeniesione do przedsiębiorstwa tej osoby prawnej na terytorium drugiej Strony w celu rozwoju kariery lub odbycia szkolenia w zakresie metod lub technik biznesowych ();
„sprzedawcy usług biznesowych” oznaczają osoby fizyczne, które są przedstawicielami usługodawcy pochodzącego z jednej Strony, starające się o czasowy wjazd na terytorium drugiej Strony w celu negocjowania sprzedaży usług lub zawarcia umów na sprzedaż usług w imieniu tego usługodawcy. Nie dokonują oni sprzedaży bezpośredniej klientom indywidualnym i nie otrzymują wynagrodzenia ze źródeł zlokalizowanych na terytorium przyjmującej Strony;
„usługodawcy kontraktowi” oznaczają osoby fizyczne zatrudnione przez pochodzącą z jednej Strony osobę prawną, która nie posiada przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony oraz która zawarła umowę w dobrej wierze (w inny sposób niż za pośrednictwem agencji, zgodnie z CPC 872) () o świadczenie usług z końcowym usługobiorcą pochodzącym z tej Strony, wymagającą czasowej obecności pracowników na terytorium tej Strony w celu wykonania umowy o świadczenie usług;
„osoby wykonujące wolne zawody” oznaczają osoby fizyczne świadczące usługi i prowadzące działalność na własny rachunek na terytorium jednej Strony, które nie posiadają przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony oraz które zawarty umowę w dobrej wierze (w inny sposób niż za pośrednictwem agencji, zgodnie z CPC 872) o świadczenie usług z końcowym usługobiorcą pochodzącym z tej Strony, wymagającąich czasowej obecności na terytorium tej Strony w celu wykonania umowy o świadczenie usług ();
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.
Ten tekst jest publikowany na własnych warunkach ponownego wykorzystania określonych przez Dziennik Ustaw, a nie na licencji Legalize ani na licencji domeny publicznej.
Dziennik Ustaw
domena publiczna (urzędowe publikacje rządowe)